ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

      ทันทีที่รู้ว่าตัวเองจะต้องแต่งงานกับหญิงที่ตนไม่ได้รัก จุนเป่าก็มีสภาพจิตใจที่เลือนรางเลื่อนลอย ทำอะไรก็ไม่ถูก ผิดๆเพี้ยนๆต่างจากจุนเป่าคนเดิม จนม่านเฉวเริ่มผิดสังเกต ด้วยความที่เป็นห่วงนางจึงคิดที่จะเข้ามาคุยกับจุนเป่าโดยการรินชาให้เขาดื่มและถามถึงเรื่องทั่วไป

      "ท่านพี่ ชาเจ้าค่ะ..เอ่อ..ท่านพี่จุนเป่าเจ้าคะ"

      "ห้ะ..ว่าไง โทษทีพอดีข้าคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ? ข้าไม่ทันฟัง"

      "ข้าเเค่จะรินชาให้ท่านพี่เจ้าค่ะ เอ่อ ท่านพี่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?เห็นท่านหน้าซีดๆ ทำอะไรผิดๆถูกๆ"

      "ข้ามีเรื่องกังวลใจนิดหน่อย เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก แผนการทำเกษตรของเจ้าข้ายังจะช่วยจนเสร็จ"

      "เรื่องนั้นข้าไม่ห่วงหรอกเจ้าค่ะ เเต่ที่ข้าห่วงคือ..หลังจากที่ท่านพี่ไปเข้าเฝ้าท่านอามา สีหน้าท่าทางของท่านก็ดูเปลี่ยนไปนะเจ้าคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ"

      "เฮ้อ!!...ท่านพ่อบังคับให้พี่เเต่งงานกับเหมยอิงอิงน่ะสิ แล้วพี่ก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วย เฮ้อ!!"

      "ทำไมล่ะเจ้าคะ นางก็สวยและสง่าคู่บารมีท่านดีไม่ใช่รึเจ้าคะ ทำไมท่านพี่ถึง…."

      "เพราะพี่ไม่ได้รักนาง คนที่พี่รักคือ….."

      "ท่านพี่ ข้าขอร้อง ได้โปรดอย่ามองข้าเป็นคนรักของท่านเลย ข้ามิบังอาจคิดเช่นนั้นจริงๆเจ้าค่ะ ขอท่านพี่ทรงอภัย"

      "อืม ช่างเถอะ ชะตาของพี่มันกำหนดมาเช่นนี้ จะเปลี่ยนแปลงอะไรก็คงไม่ทันแล้ว ว่าเเต่เจ้าเถอะ ข้าก็เห็นว่าช่วงนี้เจ้ามีอาการซึมๆตั้งแต่วันที่หลานเซียนมาดื่มน้ำจันทร์ด้วยแล้ว เจ้าไม่ชอบหน้าน้องพี่งั้นรึ?"

      "หม่อมฉันมิบังอาจเจ้าค่ะ องค์ชายหลานเซียนมีตำแหน่งและยศสูงกว่าผู้อาศัยเช่นข้า เพราะฉะนั้นข้ามิบังอาจหรอกเจ้าค่ะ"

      "ฮ่าๆๆเจ้านี่มันถ่อมตัว สมกับเป็นหญิงงามเเห่งเมืองอิงฮวาจริงๆ งามดุจดังดอกซากุระที่ผลิบานในหน้าหนาว ข้าถามจริงๆนะม่านเฉว ในชีวิตนี้เจ้าเคยคิดจะเปิดใจไปรักใครบ้างไหม?"

      "................"

      "หากเจ้าไม่พร้อมที่จะตอบ…."

     "เคยเจ้าค่ะ.."

     "ห้ะ?"

     "ที่ท่านพี่ถามข้าว่า ในชีวิตนี้ข้าเคยรักใครไหม เคยเจ้าค่ะ แต่ความรักของข้ามันน่าเวทนายิ่งนัก ข้าเคยแอบรักบุรุษท่านหนึ่งเขาเป็นเจ้าชายรูปงามมีนิสัยร่าเริงจนข้าไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าใบหน้าอันบึ้งตึงของเขามันเป็นเช่นไร เเต่ก็นั่นแหละเจ้าค่ะ..รักของข้าไม่สมหวังเพราะพี่ชายแท้ของข้า เขาเคยบอกกับข้าว่า ถ้าข้าเผลอไผลใจไปชอบกับบุรุษที่ข้าพูดถึง พี่ชายของข้าก็จะตามล่าเอาชีวิตของเขา ข้าจึงจำใจที่จะต้องตัดความสัมพันธ์เพราะข้าไม่อยากให้ชายผู้นั้นต้องถึงชีวิตเพราะข้าเจ้าค่ะ" จุนเป่ารู้สึกเจ็บนิดๆเมื่อรู้ว่า ที่ม่านเฉวไม่ยอมรับรักเขานั้นเป็นเพราะว่านางมีคนที่นางรักอยู่แล้ว ซึ่งก็ดูเหมือนว่าบุรุษท่านนั้นจะสำคัญกับนางมาก เพราะเวลาที่นางพูดถึงชายคนนั้นนางมักจะน้ำตาคลอเบ้าและทำหน้าเศร้าเหมือนคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ ทำให้จุนเป่ารู้เลยว่าเขาไม่สามารถย่างกรายเข้าไปแทนที่ชายคนนั้นได้เลย เขาลอบถอนหายใจเล็กน้อยและปั้นหน้ายิ้มให้กับนาง เพื่อไม่ให้นางเห็นว่าเขากำลังน้อยใจ

      "ชีวิตของเจ้าน่าสงสารจริงๆ แต่ตอนนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นแล้วแหละเพราะข้าจะไม่ยอมให้พี่ชายของเจ้ามาทำร้ายเจ้าได้อีก ส่วนเรื่องชายในฝันของเจ้า หากมีอะไรให้ข้าช่วยเจ้าก็จงรีบบอกข้าได้"

      "ท่านพี่.."

      "ไม่เป็นไร ยังไงเจ้าก็เห็นข้าเป็นพี่ชายคนหนึ่งอยู่แล้วไม่ใช่หรือ งั้นต่อจากนี้ข้าก็จะถือว่าเจ้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้าเช่นเดียวกับชิวลู่ เจ้าว่าดีหรือไม่"

      "^_^ ขอบพระทัยท่านพี่จุนเป่าที่ทรงเอ็นดูข้าเจ้าค่ะ"

      "แต่ถ้าวันไหนที่เจ้าเปลี่ยนใจ ไม่อยากเป็นน้องของข้าแล้ว เจ้าก็จงเร่งบอกข้าเลยล่ะ เข้าใจไหม ฮึ? ฮ่าๆๆๆ ข้าล้อเล่นน่ะ คุยกับเจ้าแล้วค่ะอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยล่ะ ขอบใจนะ"

     "ข้ามิบังอาจเจ้าค่ะ"

     "หืม..ไม่เอาน่ะ ตอนนี้เจ้าเป็นน้องสาวของข้านะ ทำตัวปกติเถอะ"

     "เจ้าค่ะ"

     "นี่เจ้าว่าถ้าข้าเเต่งงานกับนาง ชีวิตข้าจะเป็นเช่นไรงั้นรึ?"

     "ถ้าคิดว่าท่านพี่คงจะมีความสุข แล้วก็ยิ้มได้มากกว่านี้เจ้าค่ะ นอกจากนี้ท่านพี่จะมีคนช่วยแต่งตัว ทำผมและอาจจะมีทำอาหารให้ทานด้วยนะเจ้าคะ"

     "เฮอะ!..เรื่องแบบนั้นไม่มีหรอก เพราะเท่าที่ข้ารู้มานั้น นางทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง"

     "แต่ของแบบนี้มันฝึกฝนกันได้นะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่านางจะต้องเร่งฝึกฝนเพื่อที่จะเอาใจท่านพี่ ผู้ที่ซึ่งเป็นสามีของนางไงเจ้าคะ ขอแค่นั้นพี่ลองเปิดใจแล้วท่านพี่ก็จะพบกับความงามภายในของนางนะเจ้าคะ"

      "ฮ่าๆๆเจ้าพูดเหมือนเจ้าได้พบหน้า พูดคุยกับนางแล้วเช่นนั้นแหละ"

      "ยังไม่เคยหรอกเจ้าค่ะ แต่ข้าเชื่อว่าสตรีทุกนางในโลกนี้ ล้วนแล้วเเต่มีความงามและเสน่ห์อยู่ในตัวทุกคนเจ้าค่ะ"

      "เช่นนั้นข้าจะลองเชื่อเจ้าดูสักครั้ง ถ้าจะลองเปิดใจและยอมแต่งงานกับนาง"

       "ข้าน้อยเหลียงม่านเฉว ขอแสดงความยินดีด้วยเป็นคนแรกเลยได้ไหมเจ้าคะ"

       "ได้สิ ก็เจ้าเป็นน้องสาวของข้าแล้วนี่ ฮ่าๆๆ" จุนเป่าได้พูดคุยปลดปล่อยความเครียดกับม่านเฉวและนางก็เป็นคนช่วยจุนเป่าให้ตัดสินใจแต่งงานกับกับเหมยอิงอิง โดยการขอให้จุนเป่าลองเปิดใจและศึกษานางดูก่อน ซึ่งจุนเป่าก็เห็นดีด้วย ม่านเฉวยังคงบอกเจตจำนงว่านางมิอาจตอบรับความรักที่จุนเป่ามีให้นางได้ จุนเป่าจึงรักษาน้ำใจโดยการรับนางเป็นน้องสาวอีกคน เเต่ทว่าในใจลึกๆแล้วจุนเป่ามิได้อยากมีน้องสาวเพิ่ม เเต่เพื่อไม่ให้ม่านเฉวรู้สึกอึดอัดเขาจึงต้องพูดออกไปแบบนั้น ในขณะที่ทั้งคู่พูดคุยหัวเราะกันท่ามกลางแปลงเกษตร อีกฝั่งหนึ่งนั้นเหมยฮัว สาวใช้ของเหมยอิงอิงก็กำลังแอบฟังเรื่องราวที่พ่อเขาคุยกันทั้งหมดและนำไปรายงานแก่เจ้านายของนางทันที ทันทีที่เหมยอิงรู้เรื่องที่ม่านเฉวช่วยพูดให้จุนเป่ายอมแต่งงานกับนางนั้น จะทำให้นางหันมาทำดีกับม่านเฉวได้หรือไม่ ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ