ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่146 ค่ายกลแปดวานรขังวิญญาณอสูร

วาบ!!

ฉับพลันเจ้าเรือดำน้ำขนาดเล็กสีดำที่เป็นเกราะโลหะก็หายวาบไปกับตาคนที่ปรากฏกายทะลึ่งพรวดยืนขึ้นเป็นหมาล่าจริงๆ นางกระชับปืนพกไว้ในมือเตรียมต่อสู้กับคนที่อยู่รอบข้าง

"ความซวยอะไรของข้านักหนาวะเนี่ย..หนีจากอสูรจระเข้ยังจะมาเจอลิงบ้าทั้งฝูงอีก พวกเจ้ามาจากเทือกเขาอสูรวานรมันไกลหลายร้อยลี้ เจ้ามาทำอะไร? กันที่นี่ บังอาจมาขวางทางนางหมาล่า เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นชนเผ่าจักรกล เศษสวะอย่างพวกเจ้าอย่าให้ข้าเกิดโทสะใช้อาวุธวิญญาณเทพจักรกล ระเบิดหัวพวกเจ้ากระจายตายเกลื่อนกลาด อย่าหาว่าข้าไม่เตือน..ข้าขอบอกไว้ก่อนนะ.."

นางขู่คำรามพวกมันอย่างเดือดดาลพยายามชำเลืองตามองรอบด้าน บริเวณนี้มันเป็นป่าทึบมีต้นไม้ล้อมรอบ ด้านล่างเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ พวกมันยืนกันไว้แปดทิศ ถ้านางจะหนีจากการจับกุมครั้งนี้ ต้องโจมตีไอ้คนชุดขาวที่มีประกายการรบเหมือนว่าจะต่ำกว่าเพื่อน

การหนีลงน้ำอาจจะเป็นทางรอดทางเดียวของนาง เพราะพวกนี้มันเป็นอสูรเผ่าพันธุ์วานร มีความชำนาญในการไล่ล่าในป่ามากกว่าในน้ำ หญิงสาวจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ที่จะหนีลงแม่น้ำมากกว่าไปทางบก

ควับบบ!

"เก่งจริงพวกเจ้าก็มาไล่จับข้าให้ได้สิ..คิดว่าคนเผ่าจักรกลจะเป็นหมูในหมอ..ให้พวกเจ้ากัดกินได้ง่ายๆ หรือเอากระสุนจักรกลข้าไปกินซะ.."

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง

ควับๆ ๆ ๆ!!

เสียงของนางคำรามก้องระเบิดกระสุนในมือออกยิงคนชุดขาวทันทีเพราะนางเข้าใจว่ามันน่าจะมีพลังรบที่อ่อนแอกว่าผู้อื่น ด้วยคนผู้นี้ไม่ได้เปล่งรัศมีออกมาเหมือนคนทั้งแปดที่มีร่างกายเหมือนเป็นอุรังอุตังที่สูงใหญ่ถือกระบองพร้อมกับแยกเขี้ยวคำรามตลอดเวลา

"สาวน้อยเจ้าออกจะป่าเถื่อนไปแล้ว..เล่นงานข้าเป็นคนแรกเจ้าคิดผิดแล้วล่ะ..เฮ้อๆ "

ตูมมม!!

"เจี๊ยกกกกก..โฮ่กกก!! .."

สิ้นเสียงของคนชุดขาวร่างกายของมันก็ขยายออกกลายเป็นวานรยักษ์สีขาว สูงเกือบร้อยฟุตแยกเขี้ยวยิงฟันขาวขวับ ตาแดงฉานขนสีขาวของมันดุจใยไหมส่องประกายวาววับเหมือนเพชร ทะยานเข้าหากระสุนของหมาล่าอย่างดุร้าย

ควับ!

ปังๆ ๆ!!

มันงอแขนบังสายตาไว้ ห่ากระสุนที่กระทบขนสีขาวของมันก็กระเด็นกระดอน ไม่สามารถทะลุขนเพชร ที่ดูเหมือนหยกเข้าไปได้แม้แต่ลูกเดียว

เฮือก!! ควับ! ฟู! ฟู!

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกถีบรองเท้าระเบิดไอพ่นถอยหลังหนีอย่างสุดชีวิต เพราะฝ่ามือขนาดใหญ่ของเจ้าวานรขาวฟาดเปรี้ยง เข้าใส่ร่างของนางตรงๆ หมาล่าหลบฝ่ามือที่เหวี่ยงมาของมันได้อย่างหวุดหวิด

นางชำเลืองดูไปด้านหลังเห็นไอ้วานรตัวใหญ่ขนาดยักษ์ที่เหมือนหัวหน้า มันฟาดตะบองหนามอัดลำตัวของหญิงสาว

ควับ!

ตูมมมม!!!!

"โอ๊ยยยยย..อ๊ากกกกกกกก! "

เสียงตูมดังสนั่นกระเด็นรูดไปกับพื้นชนต้นไม้กระอักเลือดสิ้นฤทธิ์อย่างรวดเร็ว

"ฮ่าๆ ๆ ..เจ้าคงไม่รู้จักวานรเผือกแห่งดินแดนหุบเขาวานรเทพ จึงบังอาจโจมตีมันเป็นคนแรก เจ้ารู้หรือไม่ ข้าต้องกำนัลของวิเศษมันกี่ชิ้นกว่าจะเชิญมันมาเป็นผู้ช่วยจับเจ้าครั้งนี้ นับว่าเจ้าโง่บัดซบจริงๆ ที่ไม่รู้จักวานรหยก บุตรชายคนเล็กของประมุขหุบเขาวานรเทพ ผู้เป็นสหายของข้า.."

เสียงไอ้คนตัวใหญ่หัวเราะอย่างสะใจที่แผนการของมันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ลงมือไม่ถึงสามอืดใจก็ปราบนางตัวร้ายเผ่าพันธุ์จักรกลลงได้ ตามที่มันสืบมานางผู้นี้คือบุตรสาวคนเดียวของหัวหน้าเผ่าอสูรจักรกล ที่มีเล่ห์เหลี่ยมและความป่าเถื่อนดุร้ายเหนือใคร นางออกโลดแล่นอยู่ในอาณาจักรดินแดนอสูรพฤกษามาหลายปี ไม่มีใครจัดการนางได้

และหญิงสาวผู้นี้เป็นนักล่าสมบัติตัวยงข่าวที่พวกเขาได้รับมา คือนางได้กุญแจจักรพรรดิเทพอุดรเอาไว้ไขกล่องที่ซ่อนดาบศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่คุ้มค่าโคตรๆ ที่พวกเขามาดักจับนางตรงนี้ เพื่อแย่งชิงกุญแจดอกนั้น

มันเป็นของล้ำค่าสุดคณานับที่ใครๆ ก็อยากได้โชคดี ที่พวกเขาได้การสนับสนุนจากเผ่าวานรเทพ ส่งบุตรชายคนเล็กของเจ้าของเผ่าลงมาช่วย พวกเขาไม่มีเจตนาจะนำมันไปหากล่องเทพนั้นไม่

เพียงแต่ต้องการขายมันให้กับผู้มีอำนาจในทวีปนี้ในงานประมูลสินค้าของนครอสูรพฤกษา เพราะคนที่สามารถครอบครองกุญแจดอกนี้ได้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับชนชั้นอสูรผู้ปกครองของอาณาจักร อย่างสามตระกูลใหญ่หนึ่งจักรพรรดิ์เท่านั้น พวกเขาอยากได้กำไรอันมหาศาลจากการปล้นครั้งนี้เท่านั้นเอง

ถ้ากุญแจดอกนี้ตกถึงมือของคนสามตระกูลใหญ่ หนึ่งจักรพรรดิ์ โดยการซื้อขายในงานประมูล ก็นับว่า ของวิเศษคืนสู่ผู้ยิ่งใหญ่ในอาณาจักรอสูรพฤกษา จะเป็นผู้สืบเสาะหากล่องสมบัตินั้นต่อไป

"ไอ้พวกตัวบัดซบ..รังแกผู้หญิงเจ้าหวังชุบมือเปิบมาเอากุญแจของข้า ข่าวนี้ล่วงรู้ไปถึงพวกเจ้าได้อย่างไร ข้าอุตส่าห์แอบค้นหามาแรมปีเพียงผู้เดียว เรื่องกุญแจดอกนี้ไม่น่าไปถึงหูพวกเจ้าได้..กรอดดด.."

เสียงของหมาล่ากัดฟันอย่างโกรธแค้น พยุงตัวลุกขึ้นด้วยความลำบากเลือดทะลักออกมาจากมุมปากไหลย้อยลงอาบใต้คางบาดเจ็บหนักพอสมควร กริชเพชรแอบมองดูอยู่ด้านข้างรู้สึกสงสารนางเช่นกัน หญิงสาวแม้ว่าจะเป็นคนป่าเถื่อนปากร้าย แต่ทุกครั้งที่เขาได้เจอนางหมาล่ากลับถูกข่มเหงจากผู้อื่นมากกว่า

'สงสัยต้องยื่นมือช่วยนางอีกสักครั้งไม่งั้นคงจะโดนพวกมันเล่นงานยับแน่ งานนี้อาจจะเป็นการดีก็ได้ทดสอบรัตติกาลกับฮายองวอน ดูซิว่าจะสามารถตั้งค่ายกลสามคน ช่วยกันต่อสู้กับพวกวานรป่าเถื่อนเหล่านี้ได้หรือไม่..'

กริชเพชรคิดใคร่ครวญดีแล้ว จึงตัดสินใจเข้าช่วยเหลือหญิงสาวทันที

"อะแฮ่ม..พวกท่านเล่นสนุกอะไร? กันหรอข้าขอเล่นด้วยสิ.."

เสียงของกริชเพชรดังจากหลังโขดหินก่อนที่จะเดินออกมาช้าๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ให้กับคนทั้งหลายที่เคร่งเครียดขณะกำลังจ้องจะต่อสู้กันอีกครั้ง

"เป็นท่าน..!? "

เสียงของหมาล่าดังขึ้นด้วยความฉงนและความดีใจที่เห็นบุรุษหนุ่มชุดขาวยืนอยู่ตรงหน้า นางไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะพบเขาในเวลาอันสั้นเพราะหลังจากที่ชายหนุ่มจากมา ไม่มีวี่แววที่จะสามารถพบกันในอาณาจักรอสูรพฤกษาที่กว้างใหญ่นี้ได้ง่ายๆ เลย

แต่เขากลับปรากฏตัวขึ้นในยามที่นางประสบภัยทุกครั้ง หรือเขาเป็นเทพบุตรที่เคยเกื้อหนุนกันมา หญิงสาวแอบยิ้มในใจ รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

'นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญมันจะต้องเป็นบุพเพสันนิวาสอย่างแน่นอน..'

นางคิดเหมาเอาเองแบบง่ายๆ เพราะการปรากฏตัวของชายหนุ่ม ในขณะที่นางมีอันตรายมันเป็นเครื่องบ่งชี้ให้หญิงสาวนึกทึกทักอย่างมั่นใจ

"อ้าว..แม่นางคนเก่งมานัดพบสหายที่นี่ก็ไม่บอกทำให้ข้าหลงเป็นห่วงท่านตั้งนาน ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอตัวไปก่อนละนะ.."

กริชเพชรแกล้งหยอกเย้าหญิงสาวที่ตอนนี้ฉีกยิ้มแก้มแทบปริ หน้าสลดลงทันที นึกไม่ถึงเลยว่าพอเขาปรากฏตัวก็จะจากไป

"พวกนี้ซ้อมข้ากระอักเลือดขนาดนี้เป็นสหายที่ไหน ท่านก็เลอะเลือนแล้วกระมัง..ตาท่านบอดหรือไร..เชอะ..."

นางกล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิดแอบเหน็บชายหนุ่มไปตามนิสัยป่าเถื่อนของหญิงสาว

"เจ้าเป็นตัวอะไรบังอาจมาขัดขวางพวกเราเผ่าวานร..."

หัวหน้าเผ่าคำรามอย่างเดือดดาลกวัดแกว่งกระบองเดินอาดๆ มาหากริชเพชร ที่ดูยังไงก็ไม่น่ากลัวเหมือนเขาจะเป็นพวกหนุ่มเจ้าสำอางมากกว่า

อาจจะมาจากเผาอสูรปรุงยา ซึ่งมันไม่มีค่าควรแก่การยกขึ้นกล่าวถึงพลังรบของพวกนี้มีไม่มากพวกมันเก่งแต่ปรุงยาเปลี่ยนร่างกายให้ผู้อื่นบริสุทธิ์ขึ้นเท่านั้น เผ่าพันธุ์มันไม่สูญสลายไปก็เพราะมีความสามารถด้านนี้

แต่ตอนนี้จะมาขัดขวางเรื่องการแย่งชิงสมบัติล้ำค่าทุบมันทีเดียวให้ตายคามือก็ถือว่าให้เกียรติพอแล้ว ไอ้อสูรลิงยักษ์ตัวใหญ่ดูเหมือนมันจะขี้รำคาญ เห็นชายหนุ่มเสนอหน้าออกมาเกะกะมันที่อยู่ใกล้สุดก็จะกวาดให้เขาแหลกเป็นก้อนดินเหลวๆ คาพื้นด้วยการทุบสักครั้ง

ตูม.!!!

เสียงดังสนั่นเมื่อกระบองของไอ้วานรยักษ์ผู้เป็นหัวหน้าฟาดตรงๆ ลงบนหัวของกริชเพชร

ง้าวอสูรอาวุธประจำกายของชายหนุ่มก็ ระเบิดออกจากปลายเล็บของเขาพุ่งตรงเข้าหากระบองยักษ์เสียงดังสนั่นแม้ว่าไม่ได้แสดงด้วยกระบวนท่าใดๆ  แต่พลังจิตแก่นแท้และพลังจิตอสูรของชายหนุ่มมันแข็งกล้ากว่าคนพวกนี้หลายเท่าร ะเบิดกระบองของมันแตกกระจายเป็นผุยผงในพริบตาเดียว

เฮือก! ควับบบ!

"เจ้า..กรอดดด.!!? "

ไอ้ยักษ์ตัวใหญ่กระโดดถอยหลังหนีอย่างลืมตัวมันคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าไอ้คนชุดขาวตัวเล็กๆ บางๆ ตรงหน้านี้ มันจะมีพลังทำลายล้างสูงขนาดตวัดเล็บทีเดียวกลายเป็นง้าวอสูร ระเบิดกระบองมันแตกกระจายในพริบตา

"ท่านประมุขระวังมันผู้นี้เป็นอสูรพลังจิตระดับธาตุทองเลยทีเดียว มันเป็นคนรับมือยาก ออกจะตรึงมือไปหน่อย.."

ไอ้ลิงขาวที่ตอนนี้กลายร่างเป็นลิงขนาดเล็กใส่ชุดลายเสือขาวก้าวออกมายืนข้างๆ กระซิบบอกหัวหน้าเผ่าแห่งเทือกเขาวานร

"แล้วเราจะปล่อยมันให้ขัดขวางงานของเรารึข้ายอมไม่ได้หรอก..."

หัวหน้าเผ่าวานรหันมาพูดด้วยความเกรี้ยวกราดไม่พอใจกับคำแนะนำของลิงขนขาว

"ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น พวกเราต้องตั้งค่ายกลแปดวานรขังวิญญาณอสูร แล้วข้าจะปลิกชีวิตมันในค่ายกลเองต่างหาก กระทำอย่างนี้เพื่อไม่เป็นการประมาทเกินไป.."

ลิงขาวกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมต่ำลง จนทำให้หัวหน้าเผ่าเทือกเขาวานรต้องหยีตาลง แทบไม่เชื่อหูว่าคนตรงหน้า จะต้องให้พวกมันใช้ค่ายกลระดับสูง กักขังมันผู้นี้ก่อนที่จะคิดฆ่ามันเชียวหรือ

"ถึงขั้นต้องใช้ค่ายกลเลยรึ ดูออกจะประเมินค่ามันสูงเกินไปแล้วกระมั้ง.."

เสียงเขาถามอย่างสงสัยแต่ ก็ไม่อาจขัดคนผู้นี้ได้เพราะเขาไม่ได้อยู่ในอาณัติโดยตรง เพียงแต่จ้างวานมาจากเผ่าพันธุ์อสูรวานรเทพ ดังนั้นจึงมีความเกรงใจอยู่ถึงสามส่วน

"เชื่อข้าเถอะข้าไม่อยากเสี่ยงถ้าต้องการกุญแจดอกนั้นไปจำหน่าย ยังไงพวกเราก็ต้องฆ่าคนพวกนี้ให้หมด ข่าวเรื่องกุญแจไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้ ก่อนวันประมูลไม่เช่นนั้น พวกเราจะเป็นคนโดนไล่ล่าเอง แม้ว่าไอ้คนผู้นี้มันจะไม่มีคุณค่าเหมาะสมกับค่ายกลของพวกเรา ถือว่าเด็ดชีวิตมันก่อนย่อมเป็นการแก้ปัญหาภายหน้า ของการแพ่งพายเรื่องลูกกุญแจดอกเทพ..."

วานรหยกขนขาวพูดโน้มน้าวยืนยันที่จะจัดการกริชเพชรโดยการจัดค่ายกลแปดวานร เมื่อหัวหน้าเผ่าได้ยินอย่างนั้น ก็พยักหน้าเห็นด้วยถือว่าไอ้ลิงขาวตัวนี้มันมีสติปัญญาเฉียบแหลมคิดรอบคอบ

"ค่ายกลแปดวานรขังวิญญาณอสูร..."

.............................................................................................................................................................................................