เหงื่อซึมออกมาเพียงเล็กน้อยเมื่อเขาพ้น 10 ชั้นแรกมาได้ แต่ไม่มีอากาศถ่ายเทในช่องทางหนีไฟเพราะพัดลมอัดอากาศขัดข้องเช่นเดียวกับลิฟต์โดยสารและลิฟต์ขนของเขารู้สึกล้า ปวดน่องและต้นขามากขึ้นเมื่อผ่านมาได้ 15 ชั้นเขาเป่าลมหายใจออกทางปาก เหงื่อชุ่มมากขึ้นจนเสื้อเปียกหัวใจเต้นเร็วและแรงส่งเสียงคล้ายการรัวกลองอยู่ในอก แต่ละก้าวช้าลงกลายเป็หยุดพักหายในทุก ๆ 3 หรือ 4 ก้าว
เขาบอกตัวเองว่า ‘อีกนิดเดียว’เมื่อไต่ขึ้นมาพ้นชั้น 31 อีกนิดเถอะวะ อีกแค่6 ชั้น อีกนิดเถอะวะ ความรู้สึกวิงเวียนแขนขาอ่อนแรงเหมือนจะยืนไม่อยู่ สองมือจับราวบันไดไว้แน่นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหงายหลังและล้มลง“ช่วยด้วย ช่วยด้วย” เขาะโสุดเสียง ก้องในความรู้สึกของตัวเองแต่เบาไร้พลังอย่างที่ไม่น่าจะมีใครได้ยิน ่เวลาแบบนี้ ไม่มีใครอยู่บนตึกทุกคนอยู่ที่จุดรวมพลหน้าเซเว่นฯกันหมด
เขาหายใจไม่ทัน หัวใจเต้นเร็วและแรงจนจะทะลุออกมานอกอกตาพร่ามัว เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังล้มลง
“เห้ย เสียงอะไรวะ” “ไม่รู้ว่ะ มีใครล้มป่าววะ” “เออมึงวิ่งลงไปดูหน่อย เดี๋ยวกูรอที่นี่” ช่างไฟที่กำลังแก้ไขแผงควบคุมในทางหนีไฟที่ชั้น32 ได้ยินเสียงโครม ดังมาจากชั้นล่าง
“เห้ย มึงลงมาช่วยกูแบกหน่อย มีคนเป็ลมเว้ย ตัวหนักกูแบกไม่ไหว” “เออ กูจะลงไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ เค้าเป็ไรมากมั้ยวะ”
หลังจากการพยาบาลเบื้องต้น ดมยาดมแล้ว โจมีสติกลับคืนมา เขาขอบคุณช่างไฟทั้งสองที่ช่วยแบกเขาออกจากช่องทางหนีไฟมานอนพักที่ชั้น32 โจนอนพักอยู่ที่นั่นจนลิฟต์ทุกตัวใช้งานได้ปกติเป็อันว่าเขาไม่ได้ประหยัดเวลาอะไรเลยที่เลือกเดินขึ้นมา โชคดีที่เขาไม่ได้เป็อะไรมากเมื่อได้สติกลับมา เขาทำงานต่อจนเสร็จและส่งคำเสนอขายสัญญาซ่อมบำรุงรักษางานระบบฯไปให้แผนกการเงินของคุณหญิงได้ทันเวลาตามที่เขารับปากคุณวิสูตรไว้
แม้จะส่งงานออกไปได้ทันกำหนด คำถามที่รบกวนจิตใจเขาคือ คนอายุเพียง35 มันไม่ควรจะถึงขนาดเดินขึ้นบันได 36ชั้นไม่ไหวใช่มั้ย เขาเคยทำมันมาก่อนตั้งหลายครั้งแต่นั่นก็ผ่านมานานกว่า 10 ปีแล้วนี่ร่างกายเขาย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ถนอมเส้นเืหัวใจหน่อยนะครับ”เสียงของคุณหมอแว่วเข้ามาในความคิดของเขา
“ครับผมจะพยายามลดอาหารที่มีไขมันและออกกำลังกายให้มากขึ้นครับ ขอบคุณครับคุณหมอ”เขานึกถึงคำตอบสำเร็จรูปเดิม ๆ ที่เขาใช้บอกลาคุณหมอเมื่อตอนฟังผลตรวจร่างกายต้นปีที่ผ่านมาเขาก็พูดไปอย่างนั้น แต่ไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างที่พูด
มันคงถึงเวลาแล้วซินะที่เขาต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ ใน่ชีวิตหนึ่ง ชีวิตนี้ ชีวิตเดียวเขาไม่อยากเห็นจุดจบของตุ๊กตาหมีน้อยนอนสิ้นใจอย่างเดียวดาย ต่อหน้าซีรี่ย์เกาหลีบนทีวีในห้องแคบ่ชีวิตที่เปลืองเปล่าไปกับการนั่งทอยลูกเต๋าอยู่บ้าน มันต้องไม่เป็อย่างนั้นเขาตั้งมั่นไว้แล้ว ตุ๊กตาหมีน้อยอย่างเขาจะเปลี่ยนไปเป็เสือให้ได้และเขายอมไม่ได้ ถ้าจะตายไปก่อน โดยที่ไม่ได้ลองพยายาม
คิดแล้วลงมือทำทันทีเขาเปิดคอมพิวเตอร์ อ่านรีวิวการเลือกรองเท้าวิ่ง และการเลือกสมัครสมาชิกฟิตเนสที่ไหนที่ค่าสมาชิกไม่แพงเกินไปและไม่ไกลจากออฟฟิศมากนักแต่ก็ไม่ลืมที่จะมองหาสวนสาธารณะใกล้ ๆเพื่อออกกำลังกายโดยประหยัดค่าใช้จ่ายให้ได้มากที่สุด
เอาหล่ะวางแผนพัฒนาร่างกายแล้ว เื่อื่น ๆ หล่ะ ยังมีอะไรที่เขาต้องทำเพื่อผลักดันตุ๊กตาหมีน้อยให้ก้าวออกจากมุม?
***************