อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                อลินตาก้าวลงไปนั่งบนเรืออย่างระมัดระวังจากนั้นเรือลำนั้นก็ค่อยๆเคลื่อนตัวหายลับเข้าไปในซอกถ้ำมีลักษณะกลมกลวงคล้ายกับลำตัวของงูขนาดใหญ่มหึมาอลินตานั่งอยู่ในเรือด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายหาได้มีความกลัวหรือกริ่งเกรงในบรรยากาศที่แสนจะชวนขนลุกนั่นเลยแม้แต่น้อยหญิงสาวยังเห็นอีกด้วยว่าใต้ท้องเรือที่เธอนั่งอยู่มีงูน้อยใหญ่รูปร่างแปลกตาว่ายวนเต็มไปหมด

                และด้านหัวเรือนั้นมีพญานาคตัวเขื่องสีเขียวว่ายน้ำนำทางไม่ไกล ซึ่งภายในถ้ำทั่วไปจะมืดสนิทแต่กับที่นี่ต่างไป เพราะที่นี่จะมีแสงสว่างเรืองๆ อยู่รอบถ้ำ ทำให้มองเห็นบรรยากาศได้ค่อนข้างชัดเจนอลินตานั่งมองนั่นมองนี่เพลินตา จนกระทั่งบริเวณรอบถ้ำเริ่มแคบลง แคบลงและกระแสน้ำในบริเวณนั้นก็ไหลเชี่ยวกรากมากขึ้น มันไหลหมุนวนประดุจน้ำวนอลินตานั่งนิ่ง ยืดตัวตรงเล็กน้อยก่อนจะหลับตาแล้วพลันรัศมีสีน้ำเงินก็เปล่งประกายคลอบคลุมตัวของเธอซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เรือทั้งลำค่อยๆ จมลงไปใต้น้ำ ขณะที่เรือจมลงไปใต้น้ำอลินตาก็ไม่ได้เปียกน้ำแม้แต่นิดเดียว

                เพราะรอบๆตัวเธอมีแสงสีน้ำเงินซึ่งทำหน้าที่ประดุจเกระแก้วอย่างดีปกป้องคุ้มครองตัวเธอเอาไว้อลินตายังคงนั่งอยู่บนเรือลำนั้นนิ่ง ไม่ได้รู้สึกกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกันนั้น รอบๆ ตัวของอลินตาที่มีแสงรัศมีสีน้ำเงินครอบอยู่ ก็มีงูใหญ่น้อยว่ายวนไปมา ซึ่งงูเหล่านั้นเป็นบรรดาเหล่าพญานาคที่อาศัยอยู่บริเวณหน้าถ้ำอันเป็นปากทางเข้าเมืองบาดาลแห่งนี้นั่นเองเมื่อเรือลอยลำลงไปใต้น้ำได้สักระยะหนึ่งมันก็ลอยมาหยุดลงตรงหน้าประตูทางเข้าขนาดใหญ่ที่ประดับประดาระยิบระยับไปด้วยเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองมากมาย อลินตามองด้วยความคุ้นเคยยิ่งนัก

                หญิงสาวคิดเพลินๆว่าถ้าประตูนี้ไปปรากฏที่เมืองมนุษย์ละก็ มีหวัง ผู้คนได้แห่แหนมาชื่นชมเผลอๆหยิบฉกกลับบ้านตนไปด้วยเป็นแน่ และเป็นที่น่าประหลาดใจอย่างหนึ่งนั่นคือเมื่อเรือลำน้อยนั้นลงจอดหน้าประตูขนาดใหญ่คล้ายประตูเมืองแล้ว ปรากฏว่าแม่น้ำหรือสายน้ำทั้งหลายก็หายไปเป็นเมืองแห้งๆ ที่ไม่มีน้ำหรือความชื้นใดๆ อยู่เลยราวกับอยู่กันคนละโลกทีเดียว

                อลินตาก้าวลงจากเรือพร้อมกับที่รัศมีสีน้ำเงินก็จางหายไปด้วยและยังไม่ทันที่อลินตาจะก้าวเท้าเข้าประตูไป ก็มีสตรีสองนางหน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวผ่องเนียนตาผมยาวดำขลับ นุ่งผ้าถุงสีเขียวประดับด้วยเกร็ดพญานาคแวววาวยาวกรอมเท้าพันผ้าแถบสีเขียว เผยให้เห็นเอวบาง เป็นความสวยที่ยืนหนึ่งจริงๆ สตรีสาวสองคนนั่งคุกเข่านอบน้อมต่ออลินตาหนึ่งในสาวสองคนนั้น เอ่ยต้อนรับด้วยความคุ้นเคย

                “ยินดีต้อนรับสู่เมืองบาดาลเจ้าค่ะคุณอลินตา”อลินตายิ้มให้กับสาวสองคนนั้นอย่างมีไมตรีแล้วออกเดินตามสาวทั้งสองเข้าไปในประตูบานใหญ่ที่สตรีสองคนเอ่ยอ้างว่าเป็นเมืองบาดาลแม้ว่าอลินตาจะก้าวผ่านประตูเมืองเข้ามาแล้วพบว่าภายในเมืองนั้นประดับประดาด้วยเพชรนิลจินดาและทองคำแท้มากมายก่ายกองเพียงใดแต่เจ้าตัวกลับเดินชิลไม่ได้สนใจเครื่องประดับที่ล่อสายตายมากมายนั้นเลยแม้แต่น้อย

                ภายในเมืองบาดาลสวยงามราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ ระยับจับตาไปทุกซอกทุกมุมอลินตาเดินผ่านทรัพย์สมบัติอันมากมูลค่าด้วยใจที่ว่างเปล่าสำหรับเธออะไรที่ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่สนใจอย่างแน่นอนแต่ถ้าปู่นาคเอ่ยปากว่ายกให้นั่นแหละเธอจะหอบกระสอบมาขนถ่ายให้หมดถ้ำกันเลยทีเดียว  อลินตาเดินมาได้สักพักก็มาหยุดยืนที่ห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่งเบื้องหน้ามีบัลลังก์ทองคำแท้ ด้านข้างเป็นตั่งที่นั่งทองคำแท้เช่นกันแต่เป็นตั่งที่อยู่ต่ำกว่าบัลลังก์หลัก

                “หลานสาวข้ามาแล้วระลึกถึงอยู่เสมอนะหลานปู่” อลินตาได้ยินดังนั้นก็เดินเข้าไปยังเบื้องหน้าบัลลังก์ก่อนจะค้อมหัวทำความเคารพผู้ที่เรียกเธอว่าหลานสาวด้วยความนอบน้อมแต่คงไว้ซึ่งความสง่างามในที

                “ยินดีที่ได้พบกันอีกค่ะ ปู่ปถานาคราช”อลินตาเอ่ยชื่อเต็มของเจ้าผู้ครองบาดาลแห่งน่านน้ำเหนือด้วยความชัดเจนที่ผ่านมาอลินตาไม่เคยเรียกปู่นาคด้วยชื่อของท่านเลยแม้แต่คำเดียวแต่มาวันนี้อลินตาเอ่ยเรียกแบบเต็มยศเพราะต้องการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอก็รู้ความเคลื่อนไหวของเหล่าพญานาคที่แฝงตัวอยู่บนโลกมนุษย์ไม่ใช่น้อยส่วนทางด้านคนที่ถูกเรียกชื่อ ก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยขึ้น

                “เรียกข้าว่าปู่นาคเช่นเดิมจะคุ้นกว่า ชื่อนี้เอาไว้ให้คนที่ไม่สนิทเรียกก็พอ ว่าแต่เจอกับแม่แพงอรแล้วใช่ไหม?”ที่ปู่นาคถามออกไปเช่นนั้นก็คงจะมีแม่หญิงแพงอรคนเดียวที่บอกชื่อจริงของท่านให้อลินตารับรู้อลินตาทำเป็นแกล้งยืนโงนเงนเซซ้าย เซขวา ก่อนจะทำมือบีบนวดขาปู่นาคเห็นก็นึกขึ้นได้

                “อ้าวก็ไปนั่งซิต้องให้เชิญรึไงเจ้าหลานสาวตัวดีของข้า..” แม้จะเป็นเสียงที่พูดเล่น แต่ทว่ากลับดูก้องกันวานเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจบารมียิ่งนัก จากนั้นก็ตามด้วย

                “มาครั้งนี้ไม่ได้มาเล่นๆใช่ไหม..?” อลินตานั่งป้องปากหัวเราะด้วยกิริยาที่คุ้นเคยแต่ก็ยังคงอยู่ในท่าทีนอบน้อมเกรงใจพร้อมกันนั้นก็มีเหล่าบริวารนาคา นาคี เข้ามาคอยเสิร์ฟน้ำและอาหารว่างให้กับอลินตาหญิงสาวมองไปที่อาหารเหล่านั้นก็พบว่าเป็นขนมสีม่วงกลมๆ คล้ายขนมบัวลอยและน้ำในแก้วก็เป็นน้ำเปล่าใส อลินตาส่งยิ้มให้กับพวกเขาเป็นการขอบคุณแทนคำพูดก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาพิจารณาดูว่าไม่มีอะไรผสมเจือปนอยู่ในน้ำนั้น ซึ่งกิริยาเหล่านี้ของอลินตาก็อยู่ในสายตาของท่านปถานาคราชเจ้าแห่งพญานาคทุกอิริยาบถ

                เมื่อเห็นท่าทางของอลินตาปู่นาคก็ยิ้มละไมเพราะนิสัยเจ้าหลานสาวจอมเฮี้ยวคนนี้ยังเหมือนเดิม คือรู้จักระมัดระวังและรอบคอบกับทุกสิ่งเมื่ออลินตาพบว่าน้ำในแก้วซึ่งเป็นแก้วทองคำแท้ไม่ได้มีสารพิษใดๆ เจือปน หญิงสาวก็ยกแก้วขึ้นดื่มตามมารยาทก่อนจะวางแก้วแล้วเอ่ยถามตรงๆ

                “เจ้าภูแสนอยู่ที่ไหนคะ? ยังมีชีวิตอยู่ไหมคะ?” ปู่นาคมองหน้าอลินตาก่อนจะเอ่ยตอบมั่นคง

                “เจ้าภูแสนเสียชีวิตก่อนแพงอรหนึ่งวัน”อลินตาจ้องเขม็งไปยังคนที่ตอบ ก่อนที่จะยิงคำถามต่อทันที

                “เป็นอะไรถึงเสียชีวิตคะ..? อย่าบอกนะคะว่าโดนเหมือนแพงอร” ปู่นาคมองอลินตาด้วยแววตาที่แฝงความเมตตาเอ็นดูไม่เสื่อมคลาย

                “เจ้าภูแสนถูกลอบปลงพระชนม์!!!”อลินตาดวงตาวาวโรจน์ ในใจคิดไปถึงปีศาจอสูรกายดำมันช่างโหดร้ายยิ่งนักหมอผีรุ่นไหนกำจัดมันอย่างไรไม่รู้ แต่ทุกอย่างต้องจบที่รุ่นเธอไม่อย่างนั้นอย่ามาเรียกเธอว่าอลินตา หญิงสาวส่งสายตาพิฆาต ปู่นาคแอบเห็นแววเหี้ยมในดวงตาคู่นั้น

                 “แล้ววิญญาณเจ้าภูแสนอยู่ที่ไหนล่ะคะ?”ปู่นาคยังคงยิ้มใจเย็นเพราะรู้ดีว่าอย่างไรเสียก็ต้องเจอคำถามเหล่านี้จากหลานสาวบุญธรรมที่อุปโลกน์ขึ้นมาด้วยความเอ็นดูของตัวเองล้วนๆ

                “ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าในสักวันหนึ่งเจ้าต้องถามคำถามนี้กับข้า ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าเจ้าภูแสนไม่ได้ถูกปีศาจอสูรกายดำฆ่าตายแต่คนที่ลอบสังหารเจ้าภูแสน เจ้าก็อาจจะคาดไม่ถึง และเจ้าภูแสนตัวจริงนั้นไม่ได้ไปไกลจากคุ้มเชียงภูแสนเลย วิญญาณของเจ้าภูแสนยังคงอยู่ใกล้ๆกับเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์แต่ที่ไม่ปรากฏดวงวิญญาณนั่นก็เพราะว่าเจ้าภูแสนจะต้องอยู่ใกล้ๆร่างของตัวเองเอาไว้ เผื่อจะมีโอกาสกลับเข้าร่างได้” ปู่นาคตอบตรงและชัดเจนแต่กระนั้นก็ยังมีคำถามตามมา...