ผู้พิชิตซอมบี้

หลังจากที่จ่าฝูงหมาป่าแล้วก็หมาป่าระดับ2 ทั้งสองตัวตาย พวกหมาป่าที่เหลือก็ได้กระจัดกระจายหายไปคนล่ะทิศคนล่ะทาง

ส่วนอลันและลูคัสหลังจากที่พักฟื้นพลังจนดีขึ้นมาบ้างแล้วก็ได้ออกคำสั่งให้เคลื่อนพลกวาดล้างป่าหมาป่าขนเทาต่อ

“ท่านพี่เจ้าต้นหญ้านี่ใช่สมุนไพรที่เราตามหารึเปล่าขอรับ?”

อลันชี้ไปที่ต้นหญ้าต้นเล็กๆที่พื้นภายในถ้ำแห่งหนึ่ง

“สีเขียวมรกตเปล่งแสงสีเหลืองอ่อน....นี่สมควรจะเป็นหญ้ามรกตเป็นแน่แท้”

ลูคัสมองสำรวจต้นหญ้าที่พื้นก่อนจะเปรียบเทียบกับคำอธิบายที่เอริคบอกไว้

“เอาล่ะสั่งให้ทหารตั้งค่ายพักผ่อน พรุ่งนี้เราจะได้เริ่มเก็บสมุนไพรพวกนี้”

ลูคัสตอนแรกก็ตั้งใจที่จะรวบรวมสมุนไพรเลยแต่เมื่อเขามองไปเห็นพวกทหารที่อ่อนล้าจากการต่อสู้ติดต่อกันกับพวกหมาป่าเขาเลยตัดสินใจที่จะให้พวกทหารได้พักเอาแรงก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยเริ่มเก็บเกี่ยวสมุนไพร

“ตกลงท่านพี่”

อลันพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะถามคำถามออกมา

“ท่านพี่เราจะใช้เวลาเท่าไหร่กัน?”

“เวลา?.......ไม่รู้สิ”

จำนวนสมุนไพรพวกนี้มีจำนวนมหาศาลซะด้วยสิ....

ถึงจะไม่จำเป็นต้องเก็บทั้งหมดแต่ก็ต้องเก็บให้พอกับจำนวนคนของเมืองไผ่เขียว

7 วัน..

รวมขากลับอีก 4วันเพราะมีของทำให้ใช้เวลามากกว่าเดิม

“เราจะอยู่ที่นี่เพียง7 วัน หลังจากนั้นเราจะกลับเมืองไผ่เขียวทันที”

“ตามนั้น”

อลันพูดเสร็จก็ไปหาที่นอนก่อนจะหลับไป

นอนก่อนค่อยว่ากัน

คร่อกๆ

“นึกอยากหลับก็หลับ?เจ้าไม่กลัวถูกพวกหมาป่าที่เหลืออยู่โจมตีรึอย่างไร?”

ลูคัสส่ายหน้าไปมาด้วยท่าทีเหนื่อยใจ

“ทหาร!ส่งข่าวกลับเมืองไผ่เขียวว่าเราทำภารกิจสำเร็จแล้ว”

“ขอรับ!!”

.

.

เมืองไผ่เขียวตระกูลมังกรทมิฬ

“เอี้ยยยยยยยยยยย”

เหยี่ยวสีดำตัวใหญ่บินโฉบลงมาที่ตระกูลมังกรทมิฬ

“เหยี่ยวทมิฬ?”

เซนหันไปมองทิศทางที่มีเสียงของเหยี่ยว

ใครส่งมากัน?

นอกจากโอเว่นกับน้าลีโอที่กลับมานานแล้ว...คนที่อยู่ใกล้ที่สุดคงเป็น..

เอลีสกับอลิซ?

เซนยื่นมือออกไปเพื่อให้เหยี่ยวลงมาเกาะอยู่ที่แขนของเขาก่อนจะอ่านข้อความที่ผูกมากับขาของเหยี่ยว

“ไหนๆ.....”

มาจากท่านพี่ลูคัสกับอลันงั้นรึ?

เซนอ่านบรรทัดแรกก็แสดงความแปลกใจออกมา

พวกเขาได้หญ้ามรกตมาแล้วงั้นรึ?

อะไร!พวกเขาเจอกับอสูรคลั่งขั้นที่3?

สวรรค์!มีอสูรคลั่งขั้นที่2 อีก3 ตัว!?

พวกเขาปลอดภัยรึไม่?

ไม่สิ!พวกเขาสมควรปลอดภัยอยู่แล้วไม่งั้นจะส่งจดหมายมาได้อย่างไรกัน?

เซนนึกถึงเหตุผลนึงขึ้นมาในใจ

คงไม่ใช่ว่า......

เซนอ่านบรรทัดต่อไปด้วยความรวดเร็ว

บัดซบ!พวกเขาเลื่อนเป็นระดับ3 จริงๆด้วย!!

แถมยังเลื่อนระดับทั้งคู่อีกด้วย!!

เมื่อเซนนึกถึงระดับการฝึกตนของตัวเองแล้วนั้น.....

ไม่ได้การแล้ว!!

ข้าจำเป็นต้องเก็บตัวฝึกตนแล้ว!!

“ท่านเซนเรื่องการรวบรวม.....”

ทหารรายหนึ่งเดินเข้ามาเพื่อรายงานเรื่องการรวบรวมคนจากนอกเมืองเข้ามาในเมืองว่าจะให้ดำเนินการต่อหรือไม่

“ข้าไม่ว่าง!ส่งเรื่องนี้ไปให้ท่านพ่อจัดการแล้วกัน!!”

เซนพูดจบก็รีบวิ่งกลับไปที่ตำหนักของตัวเองปล่อยให้ทหารยืนงงอยู่ตรงนั้น

.

.

ทางด้านของเอวาและอาเรีย

เลือด

เต็มไปด้วยเลือด

แต่หาใช่เลือดของฝั่งพวกเธอไม่...

แต่เป็นเลือดของศัตรู!!

“โลภมากนักก็ตายซะ!!”

เอวามองไปที่ศพบนพื้นด้วยความเย็นชา

ย้อมไปเมื่อก่อนหน้า...

พวกเอวาได้มาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่มีสมุนไพรที่พวกเขาต้องการชื่อว่ากล้วยไม้ทองคำ

ทางเอวาได้เสนอแลกเปลี่ยนอาหารจำนวนนึงกับสมุนไพรแทนการต่อสู้ปะทะกัน

ถึงพวกนางจะแข็งแกร่งกว่าแต่ก็ไม่ได้ต้องการสังหารเพื่อแย่งชิงมาแต่อย่างใด

แต่!แทนที่การแลกเปลี่ยนจะดำเนินการไปได้ด้วยดี

คนของหมู่บ้านกับโลภมากต้องการอาหารทั้งหมดของพวกเธอ

ไม่พอ!หัวหน้าหมู่บ้านยังให้พวกเธอต้องเป็นภรรยาของลูกชายเขาอีกด้วย!!

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านเห็นเอวาและเอเลน่าที่มีความงามล่มเมืองราวกับนางฟ้าก็เกิดตัณหาอยากได้พวกนางมาครอบครอง

พวกเขาเห็นว่าเอวาแทนที่จะโจมตีพวกเขากับแลกเปลี่ยนแทนก็คิดว่าพวกเธอไม่แข็งแกร่งอะไรมากนัก

ที่สำคัญตัวหัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่1 กลาง

ทำให้เขาคิดว่าตัวเองนั้นเก่งที่สุดในสวรรค์และปฐพีนี้

เอวาและเอเลน่าได้ยินดังนั้นก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก

พวกเขาเห็นว่าพวกข้าไม่สู้เลยคิดว่าจะเอารัดเอาเปรียบได้งั้นรึ?

ฝันไปเถอะ!!

ข้าจะทำให้พวกขยะอย่างพวกเจ้ารู้จักกับคำว่า

กบในกะลา!!

เอวากับเอเลน่าระเบิดพลังการฝึกตนออกมาก่อนจะพุ่งเข้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน

หัวหน้าหมู่บ้านตอนแรกยังมองไปที่เอวากับเอเลน่าด้วยความเหยียดหยาม

แต่เมื่อทั้งคู่ปลดปล่อยพลังการฝึกตนหน้าหัวหน้าหมู่บ้านกลายเป็นซีดขาวลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงตัวหัวหน้าหมู่บ้านจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ขั้นไหนแต่เขาก็ได้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขา10...

ไม่!100 เท่าเลยตั้งหาก!!

ขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะพูดขอยอมแพ้เอวาก็แทงหอกทะลุลำคอของเขาไปแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านตาเบิกโพลงก่อนจะตายไปอย่างโศกเศร้าเสียใจ

ถ้าเขายอมที่จะแลกเปลี่ยนตั้งแต่แรก

ถ้าเขาไม่โลภมากเอาทุกสิ่ง

ถ้าเขาไม่คิดที่จะเอาเปรียบพวกนาง

ถ้า...ย้อนเวลากลับไปได้...

ช่างน่าเสียดายที่กระแสธารแห่งเวลามีแต่ไหลผ่านไม่มีไหลย้อนกลับ

หัวหน้าหมู่บ้านได้เลือกเส้นทางนี้ไปแล้วและเส้นทางนี้ทำให้เขาพบกับจุดจบของชีวิตนั่นเอง

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านเมื่อเห็นพ่อของเขาตายแล้วก็รีบวิ่งหนีไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

แน่นอนสำหรับตัวบัดซบเช่นเขาไม่มีทางที่พวกนางจะปล่อยไป

เอเลน่าควบแน่นอากาศให้กลายเป็นก้อนผลึกน้ำแข็งก่อนจะเหวี่ยงไปที่ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้าน

ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวและพยายยามหลบ

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เป็นแม้แต่ผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่1 แล้วเขาจะหลบการโจมตีจากผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่ 3ได้เยี่ยงไร?

ใช่!เอเลน่าและเอวาได้ทะลวงไปสู๋ขั้นที่3 แล้ว!!

ปัง!

ก้อนผลึกทะลุศรีษะลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านไปก่อนที่ร่างของเขาจะเดินต่อไปอีกสองสามก้าวแล้วล้มลงไปนอนตายกับพื้น

“คนไหนที่ตะโกนให้สังหารพวกข้าแล้วเอาเสบียงทั้งหมดไปให้สังหารทิ้งให้หมด!!ส่วนพวกชาวบ้านที่เหลือให้จับมารวมตัวที่ลานกว้าง!!”

“ขอรับ!”

ทหารรับคำสั่งก่อนจะลงมือตามคำสั่งที่ได้รับ

“มะ..ไม่..ข้าขอโทษข้าไม่ควรโลภ”

ฉึก!

ทหารแทงหอกทะลุอกคนผู้นั้นโดยไม่สนใจที่เขาพูดแม้แต่น้อย

พรวด

ทหารดึงหอกออกมาก่อนจะมองไปที่ศพตรงหน้าด้วยความเย็นชา

ถ้าพวกข้าอ่อนแอกว่าพวกเจ้าพวกข้าก็คงโดนพวกเจ้าสังหารทิ้งไปนานแล้ว!

ใช้เวลาไม่นานพวกชาวบ้านก็ถูกจับมารวมตัวที่ลานกว้างทั้งหมด

พวกชาวบ้านมองไปที่พวกของเอวาด้วยความหวาดกลัว

“ท่านเอวาจะให้ทำไงกับพวกเขาดีขอรับ?”

ทหารคนหนึ่งถามออกมาด้วยความเคารพ

แม้ว่าตอนแรกพวกชาวบ้านกลุ่มนี้จะต้องการสังหารพวกเขาแต่เอวาก็ไม่ได้ต้องการสังหารพวกเขาทิ้งให้หมด

คนผิดเองก็ได้ตายไปแล้วจะให้สังหารคนที่ไม่เกี่ยวข้องก็คงไม่ดีนัก

ช่างเหอะคิดซะว่าเป็นความโชคดีที่ยังไม่ได้มีคนของเธอตายไม่งั้นเธอก็คงสังหารพวกเขาทิ้งไปแล้ว!!

เอวามองไปที่พวกเขาเย็นชาก่อนจะตอบออกมา

“พาพวกเขากลับไปที่เมืองไผ่เขียวให้หมด”

“ขอรับ!”

พวกชาวบ้านที่รอดตายก็พากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“แล้วก็จัดการเก็บกล้วยไม้ทองคำด้วย”

“ขอรับ!”

ทหารรับคำสั่งก่อนจะไปดำเนินการ

เอวาเหลือบมองไปที่พวกชาวบ้านก่อนจะไม่สนใจอีก

เมื่อดูจากการกระทำของพวกเขาก่อนหน้าแล้ว ถ้าข้าไม่เชือดไก่ให้ลิงดูตอนที่พวกเขาไปที่เมืองไผ่เขียวก็อาจเกิดปัญหาได้

ความเมตตาในยุคแห่งหายนะบางครั้งอาจนำพาความตายไม่สิ้นสุดได้!!

จะว่าไปเอริคจะเป็นเยี่ยงไรบ้างนะ?

จะกินข้าวตรงเวลารึไม่?

จะคิดถึงข้ารึ...

นี่ข้าคิดอะไรกันเนี่ย!!

เอวาที่รู้ความจริงจากปากเมสันแล้วว่านางกับเอริคไม่ได้เป็นพี่น้องกัน พอนึกถึงเรื่องเมื่อกี้ก็ทำให้นางเขินอายหน้าแดงเป็นอย่างมาก

“เอเลน่าไปกันเถอะ!”

เอเลน่าที่ได้ยินก็รีบตามเอวาที่พุ่งออกไปเพื่อจัดการซอมบี้รอบๆต่อ