บทที่ 6 รางวัลระดับสูง!
“จิ่นเป่า ลูกเฝ้าบ้าน แม่จะไปโม่ข้าวสารบ้านป้าสักหน่อย”
“เย็นนี้พวกเรากินข้าวกัน แม่จะไปเก็บผักป่ามาผัดไข่”
หลี่ชุ่ยชุ่ยแบกข้าวสาร เตรียมไปบ้านหยางเจวียน
บ้านหยางเจวียนมีโม่หิน สามารถโม่ข้าวสารได้
“ผัดผักป่าใส่ไข่?”
ในที่สุดก็ได้กินข้าวแล้ว
เย่เสี่ยวจินพยักหน้า เอ่ยเสียงใสว่าแล้ว “แม่รีบไปเถอะ”
เมื่อคืนเย่เสี่ยวจินไข้ขึ้น เหงื่อออกมาก เธอต้มน้ำเตรียมอาบน้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะรีบสุ่มรางวัลแล้ว
เธอไม่น่าจะโชคร้ายตลอดไป แล้วต้องอาศัยโชคช่วยแบบนี้ไปเรื่อย ๆ หรอกนะ?
เวลานั้น หยางเจวียนกำลังทานข้าวกลางวันที่บ้านกับสามี และพูดคุยกันถึงเื่ในสวนผลไม้
“เซี่ยวเยว่คนนั้นตั้งใจหาเื่ชุ่ยชุ่ยชัด ๆ พวกเราทุกคนรู้กันดีว่าชุ่ยชุ่ยเป็คนขยันทำงานที่สุด ใครบ้างจะไม่มีเื่ต้องทำ?”
“เธอว่าที่เป็แบบนี้ เพราะตั้งใจไม่มาทำงานหรือเปล่า?”
“คนอื่นเขาก็เป็แม่ม่ายลูกติด จะมาแกล้งชุ่ยชุ่ยแบบนี้ได้ยังไง น่าเกลียดจริง ๆ!”
สามีของหยางเจวียนพยักหน้าเห็นด้วย “แบบนั้นมันไม่ถูก ถึงแม้ว่าครอบครัวของชุ่ยชุ่ยจะเป็ครอบครัวที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน แต่ทุกคนในครอบครัวล้วนเป็คนดี”
“ทั้งขยัน แถมไม่เคยเอาเปรียบใคร ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านมีคนป่วย ก็คงไม่ลำบากขนาดนี้”
“ปากก็ต้องกินข้าว มีครอบครัวใหญ่ขนาดนั้น ไม่ง่ายเลย”
หยางเจวียนสงสารชุ่ยชุ่ยจับใจ
สองสามีภรรยากำลังพูดคุยอย่างออกรส
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
เซี่ยวเยว่เดินถือกระดาษกับปากกา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง “พี่หยาง กำลังกินข้าวอยู่เหรอ? ฉันมีเื่จะคุยด้วยหน่อย”
“ตอนนี้เธอว่างแล้วเหรอ?”
หยางเจวียนรีบหยุดพูด แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หัวหน้าเซี่ยว มีอะไรให้ฉันรับใช้คะ?”
“คือแบบนี้… ปีนี้งานในสวนผลไม้เราน้อยมาก ไม่จำเป็ต้องจ้างคนี้เี ช่วยเซ็นชื่อตรงนี้หน่อย ฉันจะให้ทางหมู่บ้านย้ายหลี่ชุ่ยชุ่ยออกจากสวนผลไม้ของเรา”
“แบบนี้ พวกเราก็จะได้ส่วนแบ่งเพิ่มขึ้นอีกไง”
“ไม่ต้องให้ตัวี้เีแบบนี้คอยกัดกินผลประโยชน์ แล้วก็บั่นทอนความมุ่งมั่นในการทำงานของเรา”
สีหน้าของหยางเจวียนเปลี่ยนไปในทันที
หยางเจวียนรู้ดีที่สุดว่าสถานการณ์ครอบครัวของชุ่ยชุ่ยเป็อย่างไร ถ้าชุ่ยชุ่ยไม่ได้ทำงานในสวนผลไม้ เธอจะไปทำอะไรได้อีก?
ไปทำงานหนักเหมือนผู้ชายงั้นเหรอ? นั่นมันลำบากเกินไปแล้ว
“หัวหน้าเซี่ยว ฉันรู้ว่า่นี้ชุ่ยชุ่ยทำตัวไม่ค่อยดี”
“ฉันจะบอกให้เธอไปขอโทษคุณ อย่าย้ายเธอออกไปเลยนะ”
เซี่ยวเยว่ขมวดคิ้ว พึมพำเบา ๆ สองที “เธอหมายความว่า ฉันจงใจหาเื่หลี่ชุ่ยชุ่ยอย่างนั้นเหรอ?”
สามีของหยางเจวียนรีบดึงไว้
เซี่ยวเยว่คนนี้ คิดว่าตัวเองรู้หนังสือมากกว่าคนอื่น จึงไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา
ถ้าไปทำให้เธอขุ่นเคืองขึ้นมา ได้สวมรองเท้าเล็กแน่*[1]
“เซ็นชื่อสิ ฉันไม่พูดหรอก”
แต่หยางเจวียนกลับหัวเราะเยาะ ไม่ยินยอม
สามีของหยางเจวียนรีบเดินเข้าไป “ฉันเซ็นเอง”
“ห้ามเซ็น!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยที่แบกข้าวสารมาถึง ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าประตู
เธอจึงเดินเข้าไปถามว่า “หัวหน้าเซี่ยว ฉันทำอะไรผิด?”
ในใจทั้งน้อยใจและรู้สึกผิด
ตลอดเวลาที่ทำงานในสวนผลไม้ เธอมักจะรับงานหนักทุกอย่างโดยไม่เกี่ยง
กระทั่งวันที่หิมะตกหนัก ก็ยังไปห่อฟางให้ต้นไม้กับคนอื่นด้วย
แต่ตอนนี้ กลับถูกมองว่าเป็คนเกียจคร้าน ไล่ส่งให้ไปอยู่ที่อื่น
ในใจเธอจะไม่เสียใจได้อย่างไร?
เซี่ยวเยว่ไม่คิดว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยจะมาตอนนี้ หล่อนทั้งโกรธและอับอาย จึงพูดจาประชดประชันว่า “เธอมาพอดี เื่นี้ก็ไม่จำเป็ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าแล้ว”
ที่จริงเซี่ยวเยว่ไม่ชอบหน้าหลี่ชุ่ยชุ่ยอยู่แล้ว จึงถือโอกาสใช้อำนาจในทางมิชอบ
“ั้แ่วันนี้ เธอไม่ต้องมาสวนผลไม้อีกแล้ว”
เซี่ยวเยว่พูดจบก็เดินจากไปทันที
“บ้าอำนาจ แค่เป็หัวหน้างาน ทำเป็ใหญ่” หยางเจวียนโมโห
“ชุ่ยชุ่ย อย่าเสียใจเลย สวนผลไม้ไม่ใช่ของยัยนั่นคนเดียวซะหน่อย!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่คิดว่าที่ผ่านมา การที่เธออ่อนน้อมถ่อมตน ยอมก้มหน้าก้มตาอดทนมาตลอด ผลที่ได้รับกลับกลายเป็แบบนี้
ถ้าเป็ปกติ เพื่อเลี้ยงปากท้อง เธอคงต้องไปขอโทษอ้อนวอนอีกฝ่ายแล้ว
เธอส่ายหน้า “ช่างเถอะหยางเจวียน อย่าไปขัดใจเธอเพราะเื่เล็กน้อยของฉันเลย”
เธอฝืนยิ้ม “บังเอิญผู้ใหญ่บ้านให้ฉันไปทำงานที่ฟาร์มไก่พอดี ฉันยังมีทางเลือก”
หยางเจวียนตกตะลึง “ทำงานที่ฟาร์มไก่? นั่นมันงานสบายเลยนะ เื่จริงใช่ไหม?”
“จริงสิ”
หยางเจวียนเผยรอยยิ้มออกมา “ดี ดีจริง ๆ พอดีเลย สวนผลไม้โทรม ๆ แบบนี้ ได้ไปที่นั่นย่อมดีกว่า”
“ที่สำคัญ พอไปทำงานที่ฟาร์มไก่ ่สิ้นปียังได้ไข่ไก่และแม่ไก่เพิ่มอีกด้วย ดีกว่าผลไม้เน่า ๆ ไม่กี่ลูกตั้งเยอะ”
“เธอแบกข้าวสารมา จะมาโม่ข้าวใช่ไหม? สามีฉันอยู่พอดี ช่วยได้ ๆ”
“ขอบคุณมากนะ” หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบไข่ต้มสองฟองออกจากกระเป๋า “พวกเธอเอาไปกินนะ”
ไข่ต้มถือเป็ของดี หยางเจวียนจึงรีบปฏิเสธ
แต่หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น การใช้โม่หินสีข้าวยังต้องใช้แรง พวกเขาก็ควรได้รางวัลตอบแทนบ้าง
เย่เสี่ยวจิ่นอาบน้ำที่บ้านเสร็จแล้ว
เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้ตัวเอง นั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางจริงจัง
ครั้งที่แล้วเธอแค่สุ่มเล่น ๆ ครั้งนี้ตั้งใจขนาดนี้ ต้องได้ของดีออกมาบ้าง!
เธอมองดูหน้าจอระบบที่อยู่ตรงหน้า แล้วกดสุ่มรางวัล
แสงหลากสีเปล่งประกายรวมตัวกัน ไหลทะลักเข้าสู่บ่อน้ำแห่งการสุ่มรางวัล แสงสีม่วงสว่างวาบขึ้น
[โชคดีมาเยือน ได้รับรางวัลระดับ S!]
[ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับฟาร์มปศุสัตว์เชิงนิเวศ 1 แห่ง!]
[ระบบจะอัปเกรดคุณภาพดิน ปรับปรุงสายพันธุ์ปศุสัตว์ ทำให้โฮสต์ใช้ความพยายามน้อยที่สุด แต่ได้ผลตอบแทนสูงสุด]
“เริ่มมาก็ได้ฟาร์มเลยเหรอ?” ดวงตาของเย่เสี่ยวจิ่นเป็ประกาย
ในใจเธอตื่นเต้นมาก คราวนี้เธอโชคดีจริง ๆ!
ถ้าต้องลงมือสร้างฟาร์มด้วยตัวเอง คงต้องใช้แรงกายและเงินทุนจำนวนมาก
นี่ได้มาแบบไม่ต้องลงทุน ไม่เท่ากับว่าเธอเป็เ้าของฟาร์มโดยตรงเลยเหรอ?
ทันใดนั้น เสียงเ็าของระบบก็ดังขึ้น
[ตรวจพบว่าระบบยังไม่มีที่ดิน ไม่สามารถอัปเกรดได้ชั่วคราว]
“โหดร้ายมาก!” เย่เสี่ยวจิ่นเบ้ปาก “ดีใจเสียเปล่าเลย ยุคสมัยไหนแล้ว? ยังไม่แบ่งที่ดินอีกเหรอ?”
“ของดีแบบนี้คงต้องเก็บไว้ในโกดังให้ฝุ่นเกาะ”
ระบบเหมือนจะััได้ถึงความหดหู่ของเย่เสี่ยวจิ่น [โฮสต์ อีกสองปีก็จะได้แบ่งที่ดินแล้ว]
พอได้ยินแบบนั้น เด็กน้อยก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง
เธออ่านคำอธิบายอย่างละเอียด ฟาร์มแห่งนี้ไม่เพียงแต่อัปเกรดคุณภาพดินได้เท่านั้น แต่ยังสามารถทำได้สารพัดประโยชน์
เพียงลงทุน ไม่ต้องดูแลอะไรเลยด้วยซ้ำ
เรียกได้ว่าเป็ ‘ฟาร์มอัจฉริยะ’ อย่างแท้จริง
“เยี่ยมไปเลย แบบนี้มันดีเกินไปแล้ว”
หลี่ชุ่ยชุ่ยแบกข้าวสารกลับมาแล้ว
เธอเทข้าวสารลงในโอ่ง “จิ่นเป่า แม่จะออกไปเก็บผักป่า ไปด้วยกันไหม?”
เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า เธอยังต้องออกไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมด้วย
เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะเลือกูเาสักลูก เพื่อสร้างฟาร์มของตัวเอง!
เมื่อมาถึงเชิงเขา เย่เสี่ยวจิ่นมองไปที่ต้นไผ่เล็ก ๆ รายล้อมรอบริมแม่น้ำ เธอเกิดความคิดขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้น
[สร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยสำหรับลูกไก่ ภารกิจสร้างเล้าไก่ทำการเปิดใช้งาน เมื่อทำภารกิจเสร็จสิ้น รับรางวัลอาหารเสริมคุณภาพสูง 100 กงจิน]
เดิมทีเย่เสี่ยวจิ่นกังวลว่าถ้าหากฟักลูกไก่ อาหารอาจจะไม่เพียงพอ ทว่าตอนนี้กลับได้สิ่งที่้าพอดี!
[1] สวมรองเท้าเล็ก หมายถึง การกลั่นแกล้ง หรือชอบใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น
8K
