ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 เครื่องประทินโฉม (2)

        ไม่นานรถม้าก็วิ่งมาถึงหน้าร้านเครื่องประทินโฉมที่ว่าร้านนี้เป็นร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ติดถนน ยังพอเห็นสตรีสองสามคนกำลังเลือกเครื่องประทินโฉมอยู่ภายในร้านคนที่แค่มองก็รู้ว่ามีฐานะอย่างอู่เย่ว์ถือว่าแปลกประหลาดสำหรับที่นี่

        เจ้าของร้านเป็นสตรีผิวขาว อายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปีถักผมเป็นเปียเส้นเล็กรอบศีรษะ แต่ละเส้นมีปิ่นผีเสื้อขนาดเล็กประดับอยู่ยามหัวเราะพาให้ผีเสื้อเหล่านั้นขยับปีกตาม ดูแตกต่างมีชีวิตชีวา

        “ข้าเป็นเถ้าแก่เนี้ยของร้านแห่งนี้นามว่าเจียวเหนียงผู้คนต่างเรียกข้าว่าเหม่ยเจียวเหนียงไม่ทราบว่าลูกค้าท่านนี้มาเยือนถึงร้านด้วยเหตุผลอันใดหรือ”นางทำการค้ามาหลายปีย่อมไม่โง่จนถึงขั้นคิดว่าสตรีที่ดูสูงศักดิ์ผู้นี้มาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องประทินโฉมสตรีในเมืองหลวงที่พอมีฐานะต่างไปซื้อที่หออวี้หงกับเย่ว์จี่ฟังกันหมด

        อู่เย่ว์มองเจียวเหนียงพลางเหม่อลอยไปชั่วขณะ

        บรรพบุรุษของเจียวเหนียงต่างทำเครื่องประทินโฉมหากพวกเขาตั้งใจทำเครื่องประทินโฉมให้ดีไม่แน่ว่าทุกวันนี้อาจกลายเป็นร้านที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง กลายเป็นร้านชื่อดังเก่าแก่ทว่าพวกเขากลับมัวค้นคว้าสูตรความงามที่แปลกพิสดารยิ่งไปกว่านั้นยังแสวงหาสมุนไพรราคาแพงมาทำเป็นเครื่องประทินโฉมนานาชนิดซึ่งแต่ละขั้นตอนนั้นลำบากเป็นอย่างมาก บางครั้งผลผลิตที่ได้ออกมาไม่เพียงผลลัพธ์จะไม่ดียังสิ้นเปลืองกำลังคนและทุนทรัพย์จำนวนมากอีก ทว่าพวกเขากลับไม่ยอมแพ้ด้วยเหตุนี้กิจการของร้านเครื่องประทินโฉมแห่งนี้จึงซบเซามากทีเดียวทำได้เพียงพึ่งการขายสินค้าราคาถูกพวกนี้เพื่อพยุงกิจการต่อไปเท่านั้น

        เจียวเหนียงเป็นคนมีฝีมือขอเพียงเป็นพวกเครื่องประทินโฉม ไม่มีชนิดไหนที่นางผสมไม่เป็น ทั้งนางยังสามารถเลือกแบบที่เหมาะสมที่สุดกับผิวพรรณของสตรีแต่ละคนได้อีกดังนั้นนางจึงเป็นที่ถูกใจจ้าวเจียงสิง และถูกพาเข้าไปในจวน

        เพียงแต่เห็นทีชาตินี้จ้าวเจียงสิงยังไม่ทันค้นพบนางก็ถูกอู่เย่ว์ชิงตัดหน้าไปเสียก่อนแล้ว

        “เจียวเหนียงหากข้าบอกว่าข้ามาเพื่อทำการค้าร่วมกับเจ้าล่ะ”

        เจียวเหนียงอึ้งไปเล็กน้อย“แม่นาง ข้าดูแล้วท่านไม่เหมือนมาจากตระกูลค้าขาย จะมีการค้าอะไรได้รึ”นางคิดเล็กน้อย “หากท่านต้องการเลือกเครื่องประทินโฉมให้สตรีภายในจวนก็ควรส่งบ่าวรับใช้มา”

        ชุดพวกนั้นอู่เย่ว์ส่งใครไปคุยย่อมได้หมด

        ทว่ามีเพียงเจียวเหนียงคนเดียวที่นางต้องมาหาด้วยตัวเองถึงที่“เจียวเหนียง ข้าไม่ขอพูดอ้อมค้อมแล้วกันข้ารู้ว่าบรรพบุรุษของเจ้ามีตำรารวมสมุนไพรอยู่เล่มหนึ่งซึ่งในตำราเล่มนั้นมีสูตรเกี่ยวกับสมุนไพรเพื่อความงามจำนวนมากทั้งยังมีผลการค้นคว้าเครื่องประทินโฉมอีกมากมาย...”

        นางยังพูดไม่ทันจบก็เห็นเจียวเหนียงโมโหจนทนไม่ไหวแล้ว“ร้านไหนส่งเจ้ามา หออวี้หงหรือเย่ว์จี่ฟังตำรารวมสมุนไพรเล่มนั้นต่อให้ร้านของข้าปิดกิจการกลายเป็นคนเร่ร่อนข้าก็ไม่มีทางขาย...”

        หากว่ากันตามตรง ตำรารวมสมุนไพรของเจียวเหนียงความจริงนั้นไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษถึงแม้หออวี้หงกับเย่ว์จี่ฟังจะเกิดความสนใจ ทว่าด้วยความที่ร้านนี้ดูเก่าซอมซ่อ จึงย่อมไม่เชื่อว่าสูตรเครื่องประทินโฉมพวกนั้นจะดีสักเท่าไรแต่อู่เย่ว์รู้ดีว่า เป็นเพราะความล้ำค่าของตำรารวมสมุนไพรเล่มนั้นมีสูตรมากมายในนั้นที่จำเป็นต้องใช้ผงไข่มุก ผงโสม ซึ่งแต่ละอย่างล้วนราคาแพงใช่ว่าร้านทั่วไปจะแบกรับค่าใช้จ่ายไหวเมื่อชาติก่อนก็มีแค่คนที่ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยอย่างจ้าวเจียงสิงเท่านั้นถึงจะยอมทุ่มเงินใช้มันกับเหล่าสตรีที่เขาเลี้ยงไว้ในจวนเพียงเพื่อความพอใจของตัวเอง

        “เจ้าฟังข้าพูดให้จบก่อน ข้าไม่ได้มาขอซื้อตำรารวมสมุนไพรเล่มนั้นของเจ้าตำรานั่นต้องอยู่ในมือของเจ้าเท่านั้นถึงจะมีคุณค่าสูงสุด”

        เจียวเหนียงมองสตรีตรงหน้าที่งดงามหมดจดดุจน้ำรูปโฉมไม่ถึงขั้นล่มแคว้นล่มเมือง ใบหน้าที่แต่งแต้มได้อย่างพอดีไม่พาให้รู้สึกขัดใจเหมือนอย่างคุณหนูจวนขุนนางคนอื่นที่ชอบแต่งหน้ากันจนหนาเกินไปทว่ากลับทำให้คนรู้สึกสบายใจ นางใจเย็นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้สายตาที่มองมาเจือไปด้วย...ความเป็นกันเอง...

        “ข้าชื่ออู่เย่ว์นามรองว่าซูหนิง เป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนติ้งกั๋วกง” อู่เย่ว์แนะนำตัว

        ถงซินทำเหมือนจะพูดบางอย่างทว่าอู่เย่ว์กลับพูดขึ้น “เจียวเหนียงเป็นคนกันเอง นางไม่มีทางพูดจาส่งเดช”

        เจียวเหนียงนิ่งอึ้งไปสตรีตรงหน้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนติ้งกั๋วกง กลับมาหานางถึงร้านเล็กๆโกโรโกโสแห่งนี้เพื่อตำรารวมสมุนไพรที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรที่อยู่ในมือของนางอย่างนั้นหรือ

**ตั้งแต่ตอนที่20 เป็นต้นไป ติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97