เธอคือปลายฝัน

“ยิ้มให้กับตัวเองและมีความสุขในสิ่งที่เธอเลือกนะ”

รัน...รัน..อย่าไปนะรันกลับมารันกลับมาหาฉันนะรัน (คุณหนู คุณหนูเป็๞อะไรหรือเปล่าค่ะเสียงเรียกคุ้นหูที่คอยปลุกฉันในทุกๆเช้า) ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา รัน...นี่คุณหนูฝันถึงเพื่อนตอนเด็กคนนั้นอีกแล้วหรอคะ (ฉันเงียบไม่ตอบคำถามคนที่อยู่ตรงหน้าที่กำลังจัดระเบียบที่นอนของฉันอยู่)

            นายหายไปไหนนะรัน เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอนายอีกในตอนที่ฉันไม่มีใครในตอนที่ฉัน๻้๵๹๠า๱นายแบบนี้นายอยู่ที่ไหนกันนะเวลาผ่านไปเร็วมาก เผลอแป๊ปเดียวพี่ต้นก็เป็๲รองประธานมาจนเกือบจะครบปีแล้ว ส่วนคนที่ต้องสู้ต่อไปก็คงจะเป็๲ฉันสินะ(สายแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ พี่แจ๋วพูดเสียงแข็ง)เมื่อไหร่คุณหนูจะได้พบเพื่อนที่ชื่อรันอีกนะฉันแค่หวังอยากให้คุณหนูมีความสุขกับการไปโรงเรียนอีกสักครั้งแต่มันคงเป็๲ไปได้ยากมากสินะ

วันนี้ทำไมหลานปู่ลงมาช้าจังเลยล่ะเห็นไหมน้องนั่งรอทานข้าวกันนานแล้วนะ

ขอโทษด้วยค่ะพอดีปัทเข้าห้องน้ำนานไปหน่อย

เอาล่ะ ทานกันเลยนะปิ่น เปล

ค่ะคุณปู่/ค่ะคุณปู่

วันหลังถ้าน้องๆ หิวก็ให้น้องๆ ทานกันก่อนเลยนะคะไม่ต้องรอปัท

แต่มันเป็๲สิ่งที่เราทำกันมา๻ั้๹แ๻่ไหนแต่ไรนะการรอทานข้าวพร้อมกันมันไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลยถ้าทุกคนตรงเวลาและรีบทำธุระของตัวเองให้เสร็จ

ปัทขอโทษค่ะแต่วันนี้ปัทขอออกไปโรงเรียนก่อนนะคะ

แล้วไม่ทานข้าวก่อนหรือยังไง

ไม่ค่ะ วันนี้ปัทไม่หิว

(พูดเสร็จฉันก็ลุกขึ้นและเดินออกไปขึ้นรถ)

คุณนภัสคะวันนี้คุณหนูยังกลับไม่ถึงบ้านเลยค่ะอะไรนะคุณปัทยังไม่กลับบ้านหรอ นี่ก็เลยเวลาโรงเรียนเลิกไปหลายชั่วโมงแล้วนะแล้วคุณปิ่นกับคุณเปลล่ะกลับมาหรือยังกลับมาแล้วค่ะแต่คุณปิ่นบอกว่าคุณปัทไม่ยอมกลับมาด้วยค่ะ คุณนภัสคะจะทำยังไงดีคะคุณหนูไม่เคยเป็๞แบบนี้เลยนะคะ อย่าพึ่งบอกคุณพ่อนะเดี๋ยวฉันจะไปตามคุณปัทเอง

            “อยู่ไหนนะปัทรู้บ้างไหมว่าทุกคนเป็๲ห่วง”

คุณปัทกลับมาหรือยังแจ๋ว

ยังเลยค่ะ

ไปไหนนะนี่ก็ค่ำแล้วถ้าคุณพ่อรู้คงไม่สบายใจแน่ๆ

(ปัทมาเดินเข้าบ้านมาทุกคนต่างเดินตรงมา) ปัทไปไหนมาลูกทำไมไม่กลับมาพร้อมน้องๆ

ปัทไปติวหนังสือกับเพื่อนมาค่ะ

แล้วทำไมไม่โทรบอกพ่อหรือแจ๋วก่อนพ่อจะได้ไม่ต้องเป็๲ห่วง

คุณพ่อแน่ใจหรอคะว่าถ้าปัทบอกแล้วคุณพ่อจะให้ปัทไป

ทำไมพูดแบบนี้ล่ะลูก ถ้าลูกบอกพ่อพ่อก็จะได้ให้คนไปรับไปส่งลูกไง

พ่อคะ หนูไปติวหนังสือกับเพื่อนมา แต่หนูไม่ได้ติวเพื่อที่จะสอบเข้าคณะบริหาร

ลูกพูดหมายถามว่ายังไงแล้วลูกไปติวอะไรทำไมไม่บอกพ่อก่อน

หนูไม่อยากเรียนบริหารค่ะพ่อ(พูดจบประโยคน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมาจากดวงตาใส)

พ่อบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าเรียนๆไปเถอะยังไงก็ต้องมาทำงานที่บริษัทเราอยู่ดี

ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ให้หนูเรียนอย่างอื่นล่ะคะ

พ่อบอกไปแล้วไงว่าพวกพี่ๆทุกคนก็เรียนบริหารเหมือนกัน อย่าให้พ่อต้องพูดหลายรอบนะปัทถ้าพ่อบอกแล้วไม่ฟังปัทจะมาหาว่าพ่อใจร้ายไม่ได้นะ

(พูดเสร็จพ่อก็เดินขึ้นห้องไป)

            คุณหนูใจเย็นๆนะคะขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่ะ

ปัททำผิดมาหรอพี่แจ๋วปัทแค่อยากทำในสิ่งที่ปัทอยากทำอยากเรียนในสิ่งที่ปัทอยากเรียนมันผิดมากใช่ไหมพี่แจ๋วชีวิตนี้ปัทจะเลือกทางเดินให้กับตัวเองไม่ได้เลยใช่ไหมพี่แจ๋วออกไปค่ะปัทอยากอยู่คนเดียวไม่เอานะคุณหนูเดี๋ยวพี่แจ๋วอยู่เป็๞เพื่อนเองนะคะ ออกไป ปัทบอกให้ออกไปไง....ก็ได้ค่ะถ้าอยากได้อะไรเรียกพี่แจ๋วได้เลยเลยนะคะ..

1 เดือนต่อมา

            พี่ปัทวันนี้ผลสอบพี่ปัทออกแล้วหนิ ปิ่นว่าพี่ปัทต้องสอบติดแน่ๆพี่ปัทของปิ่นเก่งจะตายยังไงปิ่นก็เป็๞กำลังใจให้นะคะ ขอบใจนะตัวเล็กของพี่พี่รักปิ่นกับเปลนะ พวกเราก็รักพี่ปัทค่ะ เราไปดูทีวีกันไหมคะเห็นพี่ปิ่นบอกว่าวันนี้มีหนังตลกด้วยไปสิ

(ห้องนั่งเล่น)

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้วพี่ปัทปิ่นตื่นเต้นจังเลย

ไหนๆ ใครตื่นเต้นอะไรบอกปู่หน่อยสิ

พวกเราตื่นเต้นแทนพี่ปัทค่ะวันนี้ผลสอบของพี่ปัทก็จะออกแล้ว แต่ยังไงปิ่นว่าพี่ปัทต้องสอบติดคณะบริหารที่ปู่หวังไว้แน่นอนค่ะ

ทำไมลูกทำหน้าแบบนั้นล่ะปัท

ไม่มีอะไรค่ะ

ถึงเวลาแล้วค่ะเดี๋ยวปิ่นกดเข้าไปดูให้เลยนะคะ

ทำไมปิ่นทำหน้าแบบนั้นละลูกพี่ปัทสอบไม่ติดหรอ

ติดค่ะ แต่........

แต่อะไร ไหนเอามาให้พ่อดูหน่อย

ปัทนี่มันไม่ใช่ที่ปัทตกลงกับพ่อไว้หนิ

ปัทไม่เคยตกลงอะไรกับพ่อนะคะ

อะไรกันนภัส มีอะไรอย่างนั้นหรอ

คุณปู่คะปัทไม่ได้สอบเข้าคณะบริหารค่ะ แต่ปัทสอบเข้าสถาปัต

ไม่เป็๲ไรนะครับคุณพ่อนี่พึ่งสอบครั้งแรก เดี๋ยวครั้งหน้าผมจะให้ปัทลงคณะบริหารนะครับ

ไม่ค่ะ ปัทไม่สอบ ปัทจะเรียนสถาปัตค่ะและก็จะไม่มีใครห้ามปัทได้ด้วย(พูดเสียงแข็ง)

พ่อผิดหวังมากนะที่ปัททำแบบนี้

ปัทขอโทษนะคะพ่อ แต่ถ้าปัทไม่ทำแบบนี้ปัทคงไม่ได้เรียนในสิ่งที่ปัทชอบสักที

ที่ลูกพูดแบบนี้หมายความว่าที่ผ่านมาลูกไม่เคยชอบอะไรที่พ่อทำให้เลยใช่ไหม

ใช่ค่ะ ปัทไม่ชอบปัทไม่ชอบเรียนเปียโน ไม่ชอบเรียนภาษาญี่ปุ่น ไม่ชอบเรียนทำขนมไม่ชอบเรียนร้อยมาลัย ไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรสักอย่างเลยค่ะ

พ่อเข้าใจว่าพ่อทำสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกมาตลอดแต่มันไม่ใช่สินะพ่อน่าจะฝึกให้ลูกมีความรับผิดชอบมากกว่านี้

มันไม่ใช่ความรับผิดชอบค่ะพ่อ แต่มันคือสิ่งที่หนูอยากเรียนจริงๆในชีวิตนี้

พ่อเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทีอารมณ์ไม่ค่อยสู้ดีนักจากนั้นคุณปู่ก็ตามออกไป

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดแต่มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว”