ในขณะที่โจวจินิคิดเข้าข้างตนเองว่าหลินเยี่ยนฟางแกล้งทำเป็จำเขาไม่ได้เพราะยังโกรธเคืองเขาที่เขาไม่ยอมพาเธอหนีตามกันมาส่วนสามีของเธออย่างเซี่ยหยางชุนก็มองเธอและเขาสลับกันแล้วจึงได้เอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงเ็า
“เขาคือโจวจินิอย่างไรเล่าเธอลืมไปแล้วหรือ”คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้เธอหันไปมองหน้าเขาในทันทีเมื่อเซี่ยหยางชุนพยักหน้าเธอก็หันมามองโจวจินิอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ให้ตายสายตาแย่มากจริงๆด้วย”คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินิที่เดิมทีรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจเข้าไปใหญ่แต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอของโจวจินิยามนี้ในใจของเธอกลับคิดถึงเนื้อหาในหนังสือมากกว่าและกำลังคิดว่านางร้ายในนิยายอย่างหลินเยี่ยนฟางจะหย่าขาดจากสามีที่ไม่เพียงแค่หน้าตาดีนิสัยก็น่าจะดีกว่าแล้วไปอยู่กับอันธพาลอย่างโจวจินิได้อย่างไร
“เอ่อ!ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะ เมื่อครู่นี้ฉันกำลังต่อว่าตัวเองอยู่ต่างหาก”เธอพูดพลางหันไปถามเซี่ยหยางชุนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ฉันขอซื้อสิ่งนี้กลับไปได้ไหมคะ”เธอชี้ไปที่เข็มกับด้ายที่วางขายอยู่ในร้านแล้วเธอก็ถามเซี่ยหยางชุนอีกครั้งโดยไม่สนใจโจวจินิ
“ที่บ้านมีกรรไกรไหมคะถ้าไม่มีฉันขอซื้อกลับไปได้ไหม”คำถามของเธอทำให้เซี่ยหยางชุนนิ่วหน้าแล้วก็พยักหน้าในทันที
“ได้สิ!ถ้าเธออยากได้ก็ซื้อเลย”เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาแล้วเลือกซื้อของในร้านโดยไม่สนใจโจวจินิอีก
“เยี่ยนฟางเธอกำลังไม่พอใจและโกรธเคืองในตัวฉันอยู่ใช่ไหมถึงได้แกล้งทำเป็จำกันไม่ได้อย่างนี้”คำถามของโจวจินิทำให้เซี่ยหยางชุนกลอกตาขึ้นไปมอง้าในทันทีส่วนหลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่เมื่อคิดถึงเนื้อหาในนิยายได้เธอก็พลันรีบส่ายหน้าในทันที
“ไม่มีอะไรที่จะต้องไม่พอใจนี่คะก่อนหน้านี้ถ้าฉันทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปต้องขอโทษด้วย”เมื่อเธอพูดกับโจวจินิจบก็หันไปพูดกับเซี่ยหยางชุนในทันที
“พวกเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า”หลินเยี่ยนฟางพูดพลางหยิบของที่เลือกเอาไว้แล้วเดินไปหาคุณป้าที่เป็เ้าของร้านเพื่อให้เ้าร้านคิดเงินส่วนเซี่ยหยางชุนแค่จ้องมองโจวจินิแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันโจวจินิจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจตั้งใจจะเปิดปากพูดคำพูดอันเชือดเฉือนแต่เสียงของหลินเยี่ยนฟางกลับส่งเสียงขัดขึ้นมาก่อน
“คุณคะช่วยมาจ่ายเงินให้ฉันหน่อย”เสียงเรียกของเธอทำให้โจวจินิส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันให้กับเซี่ยหยางชุนแล้วดึงเงินในกระเป๋าของตนเองออกมา
“เท่าไหร่”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาในทันที
“ฉันเรียกให้สามีของฉันมาจ่ายเงินคุณเสนอหน้ามาทำไม”คำถามของเธอไม่เพียงทำให้โจวจินิไม่พอใจแต่ยังทำให้เซี่ยหยางชุนประหลาดใจไปด้วย
“เอ้าฉันกำลังรอให้คุณมาจ่ายเงินให้ฉันอยู่นะคะ”หลินเยี่ยนฟางเอ่ยพลางจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจทำให้เซี่ยหยางชุนต้องรีบเดินตรงมาจ่ายเงินให้เธอในทันที
“อันที่จริงฉันจ่ายให้เธอก็ได้นะ”คำพูดของโจวจินิทำให้หลินเยี่ยนฟางเหลือบตาไปมองเขาแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน
“เท่าที่ฉันจำได้ฉันเอาเงินบ้านฉันมาให้คุณตั้งหลายครั้งแล้วแต่คุณกลับไม่เคยคืนเงินให้ฉันเลยเดิมทีคิดว่าเป็การให้ยืมแต่ในเมื่อเื่มาถึงตอนนี้ฉันก็ได้แต่ต้องทำใจแล้วว่าคงจะไม่ได้คืน”คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินิจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงส่วนเซี่ยหยางชุนตอนนี้เขาหลุดเสียงหัวเราะออกมาแล้ว
“จ่ายเงินเสร็จแล้วพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ”คำชักชวนของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้าส่วนโจวจินิก็กำลังจ้องมองเธอด้วยความโกรธเคือง
“เยี่ยนฟางเธอกล้าพูดอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองเขาด้วยสายตาดูแคลนแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ที่ฉันกล้าพูดเช่นนี้ก็เพราะอยากจะเตือนคุณว่าต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก”คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินิจ้องมองเธออีกครั้งด้วยความคาดไม่ถึงแล้วก็ถามเธอออกมาตามตรง
“เธอไม่พอใจที่ฉันไม่พาเธอมาที่นี่ด้วยใช่ไหมก็เลยพูดจาประชดประชันกันแบบนี้”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ
“คุณไม่พาฉันมาก็ถูกต้องแล้วตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าสามีของฉันนั้นเขาทั้งหล่อและใจดี ฉันอยู่กับเขาเื่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว”หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นมือไปจับมือของเซี่ยหยางชุนเอาไว้แล้วจับจูงมือของเขาออกจากร้านค้าแห่งนั้นโดยไม่สนใจโจวจินิอีก
“คราวหน้าอย่าได้ใช้ฉันเป็ไม้กันหมาให้เธออีกนะ”เซี่ยหยางชุนพูดกับเธอในทันทีเมื่อเดินมาถึงรถจักรยานแล้วเมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ปล่อยมือที่กำลังจับมือของเขาในทันที
“ไม้กันหมาอะไรกันคุณเป็สามีของฉันนะแล้วจะให้ฉันปล่อยให้คนอื่นมาพูดจาแสดงความสนิทสนมต่อหน้าคุณได้อย่างไรแล้วอีกอย่างฉันก็อยากจะแสดงจุดยืนให้คุณเห็นว่าฉันคิดได้แล้วไม่คิดจะกลับไปเกาะติดคนไม่ดีอย่างเขาอีก” คำพูดของเธอทำให้เขาแค่นเสียง ฮึ! ออกมาแล้วก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเ็า
“รีบขึ้นรถเถอะประเดี๋ยวคนที่เธอเคยเกาะติดอาจจะคิดได้ว่าเธอพูดเพื่อประชดประชันเขาแล้วเขาก็อาจจะตามมาพูดจาสนิทสนมกับเธอต่อหน้าฉันที่เป็สามีของเธออีก”เขาพูดพลางขึ้นคร่อมจักรยานแล้วส่งสัญญาณให้เธอซ้อนท้ายเขาหลินเยี่ยนฟางไม่อยากจะโต้เถียงกับเขาตรงนี้จึงได้รีบนั่งซ้อนท้ายเขาแล้วบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ฉันนั่งเรียบร้อยแล้วพวกเราไปกันเถอะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็ขี่จักรยานพาเธอออกจากบริเวณนั้นในทันทีหลินเยี่ยนฟางยื่นมือไปเกาะเอวของเซี่ยหยางชุนอย่างถือวิสาสะทำให้เขาเม้มปากแน่นพลางเหลือบตาไปมองที่ร้านขายของชำที่ในยามนี้มีโจวจินิและเพื่อนๆของเขากำลังจับจ้องมาที่เขาและหลินเยี่ยนฟางอยู่
พอไปถึงบ้านคนที่กล่าวหาว่าเธอใช้เขาเป็ไม้กันหมาก็ถูกคนในไร่มาตามและบอกกับเขาว่าที่ฟาร์มมีปัญหาให้เขารีบไปอย่างเร่งด่วนเขาจึงได้หันมากำชับกับเธอด้วยสีหน้าตึงเครียดแล้วรีบออกจากบ้านไปในทันที
“ผมไปแค่เพียงครู่เดียวอย่าลืมลงกลอนประตูและหน้าต่างให้แ่าด้วย”เมื่อพูดจบเขาก็จากไปในทันทีทิ้งให้หลินเยี่ยนฟางยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าบ้านแค่เพียงคนเดียวเธอทำได้แค่เพียงเดินเข้าไปในบ้านตามลำพังแน่นอนว่าย่อมจะต้องลงกลอนอย่างแ่าตามที่ไม้กันหมาของเธอกำชับเอาไว้อย่างแน่นอน
10
![[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733281358_56421056.webp)
