ภพสุดท้ายกลายเป็นเซียน

     "ไอ้ยุ่นมาแล้วหรอ"

     คำทักทายหยาบคายหลุดออกมาจากปากชายไว้หนวดเครารุงรังในตอนที่หลินหลงเดินเข้ามา เขาจึงต้องสวนกลับไปด้วยคำพูดแบบปกติของหัวหน้าสาขาย่อยของญี่ปุ่น
     "หัวหน้าสาขาตะวันตก ไอ้ขี้ยานี่เอง"
     "อย่าพึงทะเลาะกัน ตอนนี้พวกเราควรปรึกษาแลกเปลี่ยนความคิด..รอหัวหน้าสาขาย่อยมาครบทุกคน"
     สิ้นเสียงชายผู้นี้หัวหน้าสาขาตะวันตกพลันกล่าวเสียงอ่อนลง หลินหลงเองก็กล่าวขึ้นเพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย
     "ครับเหนือหัว"
     "ครับ! เหนือหัว"
     "ดีแล้วที่ระงับตัวเองได้...ตอนนี้สมาคมต้องพึ่งพลังของหัวหน้าสาขาย่อย ทำลายกลุ่มอำนาจต่างๆที่คิดจะทำลายสมาคมใต้ดินของเราทิ้งไว้นานข่าวผู้ก่อตั้งหายตัวไปรามเป็นไฟสีแดงขึ้นมา ปัญหานับไม่ถ้วนจะตามมา
     "เหนือหัว เราไม่ส่งลูกน้องว่างงานไปไล่เก็บพวกปลาน้อย ส่วนปลาใหญ่เราจะเคี้ยวมันเอง"
     หลินหลงเสนอแผนการเพื่อล่อให้พวกมันไป เขาจะได้หาทางไล่เก็บพวกมันอย่างสบาย น่าเสียดายที่ประเด็นสนทนาถูกเปลี่ยนไป เพราะหัวหน้าสาขาหลักหรือเหนือหัวหยิบสมาร์ตโฟนกดรับสายของใครบางคนในเวลาไม่นาน
     "วันนี้ไปหาที่พักแยกกันไปพักระหว่างรอหัวหน้าสาขาย่อยคนอื่นๆ เป็นไปได้ก็ช่วยดูแลพื้นที่ละแวกนั้นอย่าให้ใครมาห้าวในถิ่นเรา"
     หัวหน้าสาขาหลังบอกให้หัวหน้าสาขาย่อยเริ่มแยกย้ายกันไป หัวหน้าสาขาย่อยคนอื่นๆก็เดินออกไปจนหมด เหลือแค่หลินหลงคนเดียวที่ยังอยู่ในห้อง
     "ทำไมยังไม่ออกไป"
     หัวหน้าสาขาหลักหันมาหลินหลง เขาไม่ตอบแค่ยิ้มให้ครั้งหนึ่งก่อนจะเดินออกไป ซึ่งอาจจะดูเป็นมิตรแต่จริงๆแล้วมีความนัยแอบแฝงเอาไว้
     "อะไรของมัน"
     หัวหน้าสาขาหลักมองตามหลังหลินหลงไปอย่างงงๆ
     ด้านนอก
     หลินหลงเดินออกมาก็พบแค่เฟิร์นนั่งอยู่นิ่งจึงสบัดศีรษะเบาๆเป็นการบอกว่าให้เธอตามมาเงียบๆ แล้วทั้งก็เดินไปยังลิฟท์ลงสู่ชั้นล่าง ออกไปจากบริษัทของสมาคมใต้ดิน
     หลังจากออกมาหลินหลงก็พาเฟิร์นตรงไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งเพื่อพักตามที่หัวหน้าสาขาหลักบอก หากเขาทำอะไรขัดมันมากเกินไปอาจผิดสังเกตได้ง่ายจนมันสงสัย ยิ่งไปกว่านั้นหัวหน้าสาขาย่อยคนอื่นๆยังอยู่ นอกจากตัวพวกมันไม่ธรรดาผู้ติดตามของมันก็ไม่ธรรมดา กระนั้นมันก็ไร้ค่าในสายตาหลินหลง แต่หลินหลงเลือกเดินตามเกม เขาต้องการทำให้คนสมาคมใต้พบกับนรกบนดิน
     ช่วงหัวค่ำ
     หลินหลงเดินไปแถวย่านแสงสีคนเดียวพลางหามุมมืดหยิบเงินออกมาจากแหวนมิติจำนวนหนึ่ง ก่อนไปยังบาร์ของสมาคมใต้ดินเพื่อจับตาดูคนของสมาคมในรูปลักษณ์ของหัวหน้าสาขาย่อยของญี่ปุ่นที่พวกระดับล่างๆไม่คุ้นหน้า
     ขณะหลินหลงนั่งดื่มเครื่องดื่มอยู่นั่นเอง เขาก็กลายเป็นนิ่งสงบทำตัวให้เหมือนคนมานั่งดื่ม เพราะร่างจำแลงเขาหาหนึ่งในจุดลับทั้งเก้าได้แล้ว ในจุดนี้มันมีที่ตั้งอยู่ คือบ้านร้างหลังหนึ่ง เมื่อหาจุดแรกพบเขาก้คาดเดาจุดต่างๆได้ไม่ยากและสร้างร่างจำแลงแปดร่างออกไปตามจุดต่างๆ ทุกร่างนั้นมีพลังสองในร้อยส่วนของเขาเท่านั้น
     อึก!
     "เอาค็อกเทลเด็ดๆมาแก้วนึง"
     หลินหลงเอ่ยปากสั่งหลังจากยกซดแก้วที่อยู่ในมือหมดไป บาร์เทนเดอร์สาวได้ยินว่าหลินหลงสั่งก็ทำไปโดยไม่ปริปากอะไร เพราะเขาได้วางเงินเอาไว้แล้ว
     ระหว่างหลินหลงมองบาร์เทนเดอร์สาวผสมค็อกเทลอยู่นั้นหัวหน้าสาขาย่อยของสมาคมใต้ดินคนหนึ่งก็โผล่มา
     "อ้าว...ไอ้ยุ่นมานั่งอู้อยู่นี่เองหรอ"
     "......."
     "ไอ้ยุ่นหยิ่งโว้ย"
     หัวหน้าสาขาย่อยทำท่าไม่พอใจเล็กน้อยแล้วเดินไปนั่งห่างๆเหมือนคนไม่ถูกกัน อีกอย่างมันไปนั่งหลีสาวอยู่ด้วย
     "ค็อกเทลได้แล้วค่ะ"
     บาร์เทนเดอร์สาวบอกหลินหลงพร้อมวางค็อกเทลไว้ด้านหน้าเขาและกลับไปทำค็อกเทลต่อ แม้ว่าเสียงเพลงเบาๆและแสงอ่อนๆ กับบรรยากาศชวนผ่อนคลายจะรบกวนหลินหลงระหว่างควบคุมร่างจำแลง เขาก็ไม่ได้ใส่ใจและตัวปกติ
     'มาเริ่มทำลายค่ายกลนรกนี่ดีกว่า คนในบาร์ก็มีมากเราไม่มีทางเป็นจุดสนใจแน่ๆ'
     หลินหลงคิดในใจพลางใช้ร่างจำแลงที่อยู่ในบ้านร้างไปยังจุดลับ หากสงสัยว่าจุดลับทั้งเก้าคืออะไร บอกได้ง่ายๆว่ามันเป็นวัตถุในการสร้างค่ายกล ขาดไปสักชิ้นค่ายกลจะเสียสมดุลจนกระทั่งพังทลายไปในที่สุดและวัตถุที่ใช้สร้างค่ายกลส่วนใหญ่คือสิ่งของลงอาคม นอกจากจะมีวัตถุดิบสำหรับสร้างวัตถุยังต้องเขียนอักขระยันต์จนกอปรเป็นอาคมเพื่อนำมาใช้ไม่ใช่แค่เอาอะไรมาก็สามารถสร้างได้ อีกอย่างต้องมีวิธีการตั้งค่ายกลและชักนำพลังอย่าถูกต้อง
     ถ้าผิดไปนิดเดียวหมายถึงสูญเสียทุกอย่างที่ทำมา ไม่ว่าจะเป็นค่ายกลแข็งแกร่งหรืออ่อนด้อยล้วนสร้างยากทั้งสิ้น หลินหลงเองยังไม่ค่อยถนัดในด้านนี้เท่าไหร่ เนื่องจากไม่ค่อยมีใครใช้กัน แต่ถึงจะไม่ถนัดเขาก็สามารถใช้ได้ถึงระดับเดียวกับการวางกับดัก..คนที่เซียนสุดในด้านนี้ย่อมเป็นตัวตนหนึ่งในสิบชาติภพแรก
     "อร้ายยยยยยย ชายเถื่อนถูกใจเจ๊"
     หือ!
     เสียงเสียดหูชวนขนลุกซู่ดังขึ้นมา ก่อนมนุษย์ป้าคนหนึ่งจะพุ่งเข้าไปหาหัวหน้าสาขาย่อยอีกคนที่กำลังนั่งกอดสาวสวยร่างเพรียว หลินหลงเองก็หันไปมองและเบือนหน้าหนีไปชวนบาร์เทนเดอร์สาวคุยแทน เพราะว่าเธอเปิดประเด็นให้สนทนามันช่วยไม่ได้ที่หลินหลงต้องหยอดคำหวานให้กลมกลืนไปกับผู้คนประเภทหนึ่ง ซึ่งคนประเภทนี้ก็เป็นตัวตนของหัวหน้าสาขาย่อยในญี่ปุ่น
     "รับค็อกเทลเพิ่มไหมคะ"
     "เอามาอีกแก้ว ขอไม่ซ้ำกับแก้วนี้นะ มีมะนาวผสมในค็อกเทลด้วยก็ดีผมจะได้หยดความหวานใส่คุณเยอะๆ"
     บาร์เทนเดอร์สาวยิ้มเบาๆให้หลินหลง เขาก็ยิ้มตอบพลางมองบาร์เทนเดอร์สาวและส่งสายตาดึงดูด จนบาร์เทนเดอร์สาววางค็อกเทล มือหนาๆของหลินหลงก็เอื้อมไปจับข้อมือบาร์เทนเดอร์สาวและดึงเธอเบาให้เข้ามาใกล้ๆ ทำเอาคนที่นั่งอยู่ถึงกับมองหลินหลงเป็นตาเดียว
     "คืนนี้ไปเดินเล่นกันไหม"
     "เห้ยๆ ไอ้ยุ่นแกรู้รึเปล่าว่าเธอเป็นใครน่ะ"
     หัวหน้าสาขาย่อยส่งเสียงขึ้นมา ทั้งๆที่กอดสาวสวยพร้อมยันมนุษย์ป้าเอาไว้ ช่างเป็นภาพน่าตลก หลินหลงจึงยิ้มเย้ยส่งไปหาหัวหน้าสาขาและกลับมามองตาบาร์เทนเดอร์สาวพลางถามย้ำ
     "ไปรึเปล่า"
     "ตื้อขนาดนี้ ขอใจง่ายตามไปสักครั้งก็แล้วกัน"
     ได้ยินบาร์เทนเดอร์สาวบอกทุกคนก็ได้ยิน เล่นเอาซะหัวหน้าสาขาย่อยถึงกับทำหน้างงๆ ส่วนหลินหลงขำในใจกับสิ่งที่หัวหน้าสาขาที่ย่อยที่ชอบเรียกเขาว่า ไอ้ยุ่น ประสบพบเจอ
     "จุ๊บๆ ไปสวิงกิ้งในโรงแรมกันเถอะพ่อชายเถื่อน"
     .     .     .     .
     ไกลออกไปจากบาร์
     ร่างจำแลงของหลินหลงได้ไปประจำจุดลับทั้งเก้าแล้ว มีแค่ร่างจำแลงที่อยู่ในบ้านร้างเริ่มทำลายวัตถุทิ้งไป ส่วนร่างจำแลงอีกแปดร่างนั่งขัดสมาธิราวกับพิทักษ์สถานที่ นี่ไม่ใช่อะไรนอกจากแผนการของหลินหลงที่จำค่อยๆทำให้สมาคมใต้ดินจันทราโลหิตตายไปอย่างช้าๆ จะเรียกว่าตัดเส้นเลือดก็ไม่แปลก
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ