ชะตารักหวนคืน

อิงฮวากำลังจดหมายบางอย่างที่หัวหน้าองครักษ์กำลังหาอยู่ ชั้นหนังสือถูกรื้อกระจัดกระจาย ถึงแม้เท่าไหร่ก็ไม่แม้แต่จะพบ

อิงฮวานางแอบเหลือบมองบุรุษด้านข้างใบหน้าหล่อเหลาคมคายร่างกายกำยำสมกับเป็นหัวหน้าองครักษ์ ก่อนเธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงล้มของกองหนังสือที่อยู่บนโต๊ะดังขึ้นทำให้ขันทีน้อยสะดุ้งเล็กน้อยทำให้นางหลุดจากภวังค์ความคิดก่อนจะสนใจกับการหาจดหมายต่อ

มือบางหยิบหนังออกมาคลี่ออกทีละหน้า อิงฮวานางอ่านพอหนังสือออก นางรู้ได้เลยว่าหนังสือแต่ละเล่มหายากเพียงใดโดยเฉพาะบทกวีจากต่างแดนที่หาอ่านได้ยากนักที่จะมีคนเขียนเป็นภาษาจากดินแดนแห่งนี้

"เจ้าชื่ออะไร?"

บุรุษข้างๆอิงฮวากล่าวถามออกมาในขณะที่มือหนากำลังหยิบหนังสือเล่มใหม่

"ข้าน้อยชื่อตงขอรับ"

"งั้นรึ"

"แล้วท่านละขอรับ?"

ซีซวนถูกถามกลับแต่ใบหน้านิ่งกลับหยุดชะงักไปชั่วครู่ ในความคิดของเขาไม่รู้จะตอบขันทีน้อยร่างเล็กว่าเช่นไร

"อี๋นั่ว"

ซีซวนกล่าวเท็จไปที่จริงเขามิอยากให้ขันทีตัวน้อยต้องตกใจ ใครจะมิรู้จักองค์จักรพรรดิซีซวนบ้างเล่า

"ท่านชื่ออี๋นั่วจริงหรือ?"

อิงฮวานางสงสัยบุรุษข้างๆ เพราะชื่อนี้มันแปลความหมายว่ารักษาหรืออีกความหมายคือรักษาสัญญาซึ่งสตรีส่วนมากจะมีชื่อนี้เสียมากกว่าบุรุษ

ซีซวนลูบท้ายทอยแก้เขินไปทีหนึ่งเขามิคิดว่าจะคิดชื่อได้หวยแตกเช่นนี้

"ชื่อของท่านองครักษ์ก็น่ารักดีนะขอรับ"

อิงฮวายิ้มมือบางคลี่หนังสือแต่ละเล่มทีละหน้าโดยมิได้สนใจบุรุษข้างๆ

"เจอแล้วขอรับ!"

อิงฮวาหยิบกระดาษที่มีข้อความบางอย่างอยู่ข้างในแต่ด้วยความมันถูกผับมิให้เห็นข้อความด้านในไม่ให้เห็นได้ชัดเจนมากนัก

ซีซวนหยิบจดหมายจากมือขันทีน้อยขึ้นมาพลิกไปพลิกมาก่อนเขาจะเก็บเข้าข้างในสาบเสื้อ

"มันคงสำคัญมากใช้หรือไม่ขอรับ"

ซีซันเพียงหนักหน้าเท่านั้นเขามิได้ตอบอะไรออกไปก่อนจะหยิบหนังสือกลับเข้าที่เดิม

"ข้ายืมมันได้ก็คงดี.."

อิงฮวามองหนังสือในมือนางอย่างสนองสนใจ แต่ซีซวนกลับเห็นปฏิกริยา

"เจ้าจะยืมไปอ่านก็ได้นะ"

ซีซวนกล่าวขณะที่หยิบหนังสือแต่ละเล่มเข้าที่

"จริงหรือขอรับ"

อิงฮวานางตาโตด้วยความดีใจ ใบหน้ายิ้มแย้มออกมาทัน ซีซวนปลายตามองขันทีน้อยแล้วนึกขันเขามิได้เจอคนที่ใสซื่อเช่นนี้มานานแล้ว

ซีซวนเก็บหนังสือเสร็จแต่ขันทีน้อยกลับสนใจกับการหยิบหนังสือมากกว่าการเก็บของจนเขาต้องเก็บอยู่เพียงผู้เดียว

อิงฮวามองหาหนังสือที่หน้าสนใจก่อนนางจะมองไปเห็นหนังสือที่อยู่ด้านบนสุดของชั้น ร่างเล็กพยายามเขย่งเพื่อหยิบมันแต่ก็ไม่ถึงก่อนนางจะเอาปลายนิ้วเคลียขอบหนังสือให้มันตกลงมา ด้วยความไม่ระวังอิงฮวานางยืนชิดบนชั้นหนังสือมากเกินไป

"ตึง..!"

จนชั้นหนังสือหล่นมาจะทับร่างของนาง อิงฮวาหลับตาปี๋ แต่เมื่อไม่รู้สึกถึงความเจ็บดวงตากลมโตค่อยๆลืมตาขึ้นทีละนิดก่อนจะพบกับบุรุษผู้หนึ่งจับชั้นหนังไว้

"ระวังหน่อย เจ้าจะหยิบอะไรก็ควรบอกข้า" ซีซวนกล่าวก่อนจะดันชั้นหนังสือกลับคืน

อิงฮวาเอามือทาบหน้าอกด้วยความโล่งใจ นางคิดว่าจะต้องเจ็บตัวเสียแล้วดีที่บุรุษตรงหน้านางมาช่วยไว้

"ขอรับทีหลังข้าจะระวัง"

ทั้งสองช่วยเก็บหนังสือกลับเข้าที่ก่อนมือของทั้งสองจะกุมหลังสือเล่มสุดท้ายมือทั้งสองผสานกัน แต่อิงฮวานางชักมือออกเหมือนโดนของร้อน

"ตึกตัก..ตึกตัก..ตึกตัก.."

เสียงหัวใจเต้นรัวแทบจะหลุดออกมาจากอกนางยอมรับว่านางรู้สึกดีกับบุรุษผู้นี้แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้

"เจ้าเป็นอะไรเข้าทันทีน้อยไม่สบายหรืออย่างไร"

ใบหน้าที่แดงขึ้นจนมือหนาถือวิสาสะมาจับหน้าฝากนางจนทำให้อิงฮวายิ่งหัวใจเต้นแรงกว่าเก่า

"ก็ปกติแล้วทำไมเจ้าถึงหน้าแดงถึงหูเช่นนี้" ซีซวนถามด้วยความสงสัย

"ม..ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่ตกใจนึกว่าจะโดนชั้นหนังสือทับเสียแล้วนะขอรับ"

อิงฮวาโกหกออกไปก่อนนางจะพยายามสงบจิตใจให้หันไปสนใจอย่างอื่นแทน แต่หัวใจนางกลับยังเต้นรัวยังมิหาย

หลังจากเก็บชั้นหนังสือที่ตกเสร็จซีซวนก็ออกไปด้านนอกโดยร่างเล็กของขันทีน้อยกอดหนังสือไว้แนบอกมิให้ห่างตัวนางเดินกลับที่พัก

ในช่วงกลางดึกมือบางคลี่หนังสือทีละหน้ามีแสงเทียนส่องสว่างเล็กน้อยเท่านั้นที่ให้ความสว่างดวงตากลมโตอ่านหนังสือที่หยิบยืมมาจากองครักษ์ นางชอบหนังสือเป็นอย่างมากยิ่งหนังสือที่มิเคยเห็นนางจะอ่านมันโดยมิลังเล

แต่ทว่าเมื่ออ่านไปได้สักพักความคิดของนางก็วนไปนึกถึงองครักษ์ที่ช่วยนางไว้สองรอบแล้ว หัวใจเจ้ากำดันเต้นไม่เป็นจังหวะจนนางต้องปิดหลังสือและเข้านอนแทน

จบตอน..

ขอโทษที่ไรท์หายไปหลายวันโดยไม่ได้แจ้งนะครับ