***ว่าที่ราชินี [แฟต]
พวกคุณแม่กับคุณพ่อหายลับลงไปในรูแล้ว
ส่วน ผอ. บานา ยังคงยืนอึ้งอยู่ตรงปากรูเพราะเรื่องที่พวกเราคุยกันเมื่อกี้นี้
"... พวกคุณลิลลี่เองก็รีบหนีไปเถอะค่ะ พวกคุณบรรลุวัตถุประสงค์ที่จะมาช่วยคนสำคัญของตัวเองแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องการเมืองของฉันหรอกนะคะ "
"แล้วแฟตกับโฮปละดอง? "
"ฉันจะวิ่งกลับไปหาคุณโฮป แล้วค่อยหนีตามไปทีหลังค่ะ"
"โอเคดอง~"
สมกับเป็นคุณลิลลี่ ซื่อจนบื้อจริง ๆ
"พูดแบบนี้ แปลว่าสุดท้ายจะเอาตัวเองไปเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพังหรือค่ะแฟต? "
แล้วก็สมกับเป็นคุณพรุน ที่รู้ตัวว่าฉันต้องการจะทำอะไร…
"เอ๊!? แบบนั้นไม่เอานะดอง พวกเราผจญภัยมาถึงตรงนี้แล้ว อย่ามาทิ้งกันง่าย ๆ สิดอง! "
"ฉันเองก็อยากเห็นใบหน้าญาติของแฟตพอดีค่ะ ขอตามไปดูหน่อยจะได้ไหมคะ? "
" ลี่ไปไหน ข้าน้อยขอติดตามไปด้วยเจ้าค่ะ"
"Zzzz"
"หึ… สัญชาตญาณของเราบอกว่าควรไปพร้อมกับแฟตนะ เพราะงั้น จงพาพวกเราไปด้วยซะดี ๆ "
ทุกคนค่ะ…
ฉันมีเพื่อนดีเกินไปค่ะ
ทั้งที่ตอนแรกฉันจงใจเข้าหาพวกเธอเพราะหวังเรื่องเส้นสายแท้ ๆ
เป็นคนดีกันเกินไปมาก…
"... ขอบคุณมากค่ะ"
"พ่อ! กลับไปก่อนได้ค่ะ แล้วอุดทางเข้าไปเลย อย่าให้ใครตามรอยกลับไปได้เชียวนะคะ! "
"เดียว! ถ้าอย่างงั้นให้พ่อตาม---"
"พ่อนะไปอยู่ข้างแม่กับพวกพี่ ๆ เพื่อปกป้องพวกเขาเถอะค่ะ หนูไม่อยากกลับบ้านแล้วพบว่าไม่มีบ้านให้กลับไปหรอกนะคะ"
"!?! "
" ไปเลยค่ะทุกคน! "
ว่าแล้วพวกเราก็ถูกพรุนดันออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง
มันคือเส้นทางที่พวกเราเลือก
ได้เวลา… มุ่งสู่เวทีสุดท้ายของฉันแล้วค่ะ
***ภูติน้อยผู้มีความรัก [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]
"คนสวย แต่งงานกับพี่เถอะ! "
" ไม่! ต้องข้าต่างหาก! "
" ข้าต่างหากเว้ย! มามะ! มามีลูกกับข้าสักหนึ่งร้อยคนกัน! "
" ก็บอกว่าเป็นผู้ชายไงเล่าไอพวกบ้า! "
""" น่ารักและสวยขนาดนี้ ใครจะสนกันเล่า! """
นี่มันอะไรกันเนี่ยดอง…
ห้องโถงในตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ฝูงชนจำนวนมากถึงมากที่สุดกำลังเข้ารุมล้อมโฮปประหนึ่งฝูงผึ้งที่พยายามรุมตอมดอกไม้งามบานสะพรั่ง
ฝูงชนนั้นมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง ไม่เกี่ยงเพศ อายุ และเผ่าพันธุ์
ก็คิดอยู่หรอกว่าพวกเราจับแปลงโฉมออกมาได้สวยมาก
แต่ไม่คิดว่าจะทรงเสน่ห์จนถึงขั้นนี้
ถ้ายัดนมปลอมให้ สงสัยคงได้มีฆ่ากันตายแล้วมั้งเนี่ย?
เริ่มชักรู้สึกพ่ายแพ้ในฐานะผู้หญิงแล้วสิดอง…
"วุ่นวายขนาดนี้ อีกเดียวคงถูกรู้ตัว---"
"เกิดเรื่องบ้าอะไรกัน! "
ในตอนนั้นเองที่มีเสียงตะโกนดังลงมาจากระเบียงชั้นที่สี่
เผ่ามนุษย์มดรูปร่างสูงสามเมตรกลุ่มหนึ่งกำลังจับจ้องลงมาที่ลานกว้างชั้นหนึ่ง
พวกเขาสวมชุดเกราะสีแดงคลุมตั้งแต่หัวจรดขา
มันเป็นชุดเกราะผิวเรียบที่มีผิวคล้ายเนื้อผ้า และมีเส้นแสงสีฟ้าวิ่งตัดผ่านร่างกายเสมือนเป็นเส้นประสาทวนอยู่รอบตัว
แต่คนที่ดูโดดเด่นที่สุด คือชายที่ยืนอยู่ตรงกลางของกลุ่ม
เขาคนนั้นสวมชุดสูทธรรมดาสีดำ และไม่ยอมสวมชุดเกราะผิดกับคนอื่น
เขามีผิวกายผิวสีแดงเลือดหมูที่เต็มไปด้วยแผลเป็นจำนวนมาก
เขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรของเขาเต็มไปด้วยรอยบิ่นแตกหัก
เพียงแค่เห็น ก็ชวนให้รู้สึกขนหัวลุกเพราะความน่ากลัวและน่าเกรงขามของเขาแล้ว~ ดอง~
"เราถามว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น! คิดจะลองของกับหัวหน้ารักษาความปลอดภัยอาคารอย่างข้าเช่นนั้นหรือ!?! "
เขาตะโกนอย่างหัวเสีย พร้อมกับกระแทกง้าวขนาดห้าเมตร ลงพื้นอย่างรุนแรง
ปลายด้ามที่ติดลูกตุ้มเหล็กทรงกลมส่งเสียงดังก้องไปทั่วอาคาร จนทุกคนพร้อมใจกันเงียบและก้มหัวลงด้วยความหวาดกลัวและรู้สึกผิด
ไม่มีใครที่กล้าตอบชายเผ่ามดหน้าเหี้ยมกลับไป
พวกเขาต่างทยอยเดินไปประจำตำแหน่งตามเดิม พร้อมกับหันมามองโฮปทิ้งท้ายเป็นการอำลา
ชายเผ่ามนุษย์มดกระโดดลงมาจากระเบียงชั้นสี่พร้อมกับลูกน้องอีกสิบคน ลงมายืนที่ลานหินอ่อนมันวาวของห้องโถง
"รู้ตัวไหมว่าตอนนี้คือสถานการณ์อะไร! คณะรัฐบาลกำลังประชุมเครียดอยู่ข้างบนนั้น! อยากลองดีกับพวกวีรชนที่เรียกมารวมตัวอย่างงั้นใช่ไหม!? "
เขากรีดเสียงดังก้องไปทั่วอาคาร
"วีรชนที่มารวมตัว? ไม่ใช่ตอนนี้วีรชนที่ว่ากำลังมุดดินหนีออกไปอยู่ไม่ใช่หรือยังไงดอง? "
"บางที… คุณควีนอาจจะยังไม่ได้แจ้งเรื่องที่ยึดอำนาจให้ใครรู้นอกจากลูกน้องของเธอค่ะ
แต่แบบนี้ก็ดี เพราะมันชี้ให้เห็นว่าคนที่เธอเชื่อใจได้ตอนนี้ยังมีน้อย ไม่ได้มากพอจะควบคุมทั้งองค์กรได้เบ็ดเสร็จค่ะ
ฉันคิดว่าเธอคงหวังใช้สถานการณ์สงครามเป็นเวทีพลักดันให้ตัวเองกลายเป็นที่ยอมรับค่ะ"
" อย่างงี้นี่เองดอง"
" ถ้าฉันไม่ทำอะไร คุณควีนคงได้เปิดสงครามเต็มรูปแบบขึ้นบนทวีปนี้แน่นอนค่ะ
เพราะเธอเป็นคนที่เด็ดขาดมากกว่าฉันค่ะ
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
ถ้าเรียกร้องสงคราม เธอก็จะมอบสงครามให้
ถ้าฉันไม่ยอมแทรกแทรง เธอกับไพไรต์ได้รบพุ่งกันตายไม่ข้างใดก็ข้างหนึ่งแน่นอนค่ะ"
แฟตพูดด้วยใบหน้าราวกับกำลังกลืนยาขมลงคอ
บางทีเธอคงรู้สึกว่าตัวเองกำลังเต้นไปตามแผนของแม่เธอ เลยรู้สึกขมขื่นละมั้งดอง?
" ไม่อยากเป็นหมากที่เดินตามเกมส์ของคน ๆ นั้นเลยค่ะ…"
ฉันไม่เชื่อว่าแฟตเกลียดแม่ตัวเอง…
ความจริงเธอคงรักพ่อแม่เธอมาก
บางทีเธอคงอยากเป็นเหมือนแม่ หรืออยากให้แม่ยอมรับในความสามารภ เลยตั้งความฝันที่จะแย่งชิงตำแหน่งของราชินีมาเป็นของตัวเอง เพื่อให้หันมามองเธอบ้าง
หรือไม่ก็อาจจะเหมือนกับฉัน คืออยากให้ทุกคนยอมรับที่ตัวเธอ มากกว่ายอมรับเพราะเส้นสายของพ่อแม่ตัวเอง
แต่สุดท้ายฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าแฟตคิดอะไรอยู่นะดอง
ฉันไม่ค่อยเข้าใจครอบครัวที่มีพ่อแม่เพียงหนึ่ง แต่มีลูกหลานนับแสนนับล้านของเผ่ามนุษย์มดหรอกนะ
แต่การที่มีลูกหลานมากมายถึงขนาดนั้น คงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ที่จะมอบความรักให้กับทุกคนนะดอง
ฉันว่า… แฟตคงจะรู้สึกเหงาอยู่ลึก ๆ ในใจแน่นอนดอง
"เมื่อกี้เห็นทุกคนจ้องไปที่แม่บ้านผมดำตรงนั้น! เป็นฝีมือของเธอที่ทำให้วุ่นวายใช่ไหม! แกมา---"
พริบตานั้น เขาก็หยุดนิ่งประหนึ่งต้องคำสาปของเมดูซ่า
เขาเดินเข้าไปใกล้โฮปอย่างช้า ๆ ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
เขาคุกเข่าทั้งสองข้างอย่างสง่างาม พร้อมกับใช้แขนแมลงทั้งสี่ข้างวางอาวุธลงพื้น แล้วกุมมือของโฮปเอาไว้
"--- กระผมคือ [ขุนพลไร้นาม] ประจำตัวท่านว่าที่ราชินี [ควีน] แห่งอาร์โทโพดาที่ยิ่งใหญ่ครับ ถ้าไม่รังเกียจ สนใจจะมาเป็นภรรยาคอยดูแลกระผมจะได้ไหมครับคุณคนสวยเผ่ามนุษย์? "
" เดียว เดียว เดียว!! ผมเป็นผู้ชาย! ขอย้ำว่าเป็นผู้-ชาย! อีกอย่าง เผ่ามนุษย์มดมีลูกกับเผ่าอื่นไม่ได้เฟ้ย! "
" ถึงจะมีความแตกต่างด้านพันธุกรรม แต่ด้วยพลังวิทยาศาสตร์ อนาคตพวกเราจะต้องมีลูกหลานที่งดงามได้อย่างแน่นอนครับ~"
" พวกมรึงเป็นบ้ากันทุกคนไปแล้วใช่ไหมเนี่ย!?! "
ดูท่าเจ้าโฮปจะงานเข้าเสียแล้วดอง…
"... แต่ก่อนจะไปจดทะเบียนสมรส กระผมขอตัวไปทำงานสักครู่นะครับ"
มดหน้าเหี้ยมคนนั้น ลุกขึ้นยืนตัวตรงพร้อมกับอาวุธของเขา
" ทางเราขอเรียนเชิญคุณว่าที่ราชินีแฟตที่ยืนอยู่ตรงนั้นไปหาท่านควีนของเราที่ห้องประชุมด้วยจะได้ไหมครับ? "
ชิบหาย ความแตกแล้วหรือเนี่ยดอง!
"จะ… จะเอายังไงกันต่อดีละดอง? "
"... "
" แฟต? "
ทำไมดูแฟตลังเลแบบแปลก ๆ?
เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่าดอง?
***ว่าที่ราชินี [แฟต]
"จะ… จะเอายังไงกันต่อดีละดอง? "
คุณลิลลี่เริ่มแสดงความตื่นตระหนกออกมาให้เห็นแล้ว
มันไม่แปลกที่ความจะแตก เพราะอย่างที่บอกว่าเผ่ามนุษย์มดทุกคน ล้วนแต่มีเรด้าธรรมชาติติดตัวอยู่
ยังไงซะ ถ้ามีการต่อสู้ละก็ ด้วยพลังของเพื่อนทุกคนที่อยู่ตรงนี้ ฉันมั่นใจว่าจะสามารถล้างบางกองทัพของคุณควีนได้
แถมถ้าความแตกเรื่องยึดอำนาจ ฝ่ายของฉันก็จะยิ่งมีแต่ได้เปรียบ
เพราะฝั่งนั้นดูท่าจะยังไม่ได้ยึดอำนาจไปได้โดยสมบูรณ์ ณ ตอนนี้
สรุปคือเธอยังไม่มีความชอบธรรมมากพอจะยึดอำนาจไปได้
แต่แล้วทำไมคุณคนนั้นถึงส่งขุนพลของเธอมาเชื้อเชิญฉัน?
ไม่คิดหรือว่าฉันจะแฉเรื่องของคุณเพื่อสร้างความวุ่นวายนะ?
หรือว่าเธอคนนั้นมีแผนการที่เหนือกว่าดักรอฉันอยู่?
ฉันควรจะตอบรับคำเชิญแต่โดยดี หรือว่าเปิดฉากโต้กลับตอนนี้กันเลยดีนะ?
แต่ถ้าฉันโต้กลับตอนนี้ หลักฐานกับเหตุผลของฉันก็ไม่มีมากพอจะโน้มน้าวทุกคนที่อยู่ที่นี่
เพราะใครมันจะเชื่อคำพูดที่ฉันพูดออกไปกันละ?
แถม… ระหว่างที่ก่อเรื่อง มันอาจจะทำให้เธอคนนั้นหนีไปก่อนได้
"จะไปหรือไม่ไปครับ? "
"…"
ฉัน… ไม่เห็นภาพในอนาคตของทั้งสองทางเลือก
ความจริงแล้วเห็น แต่กลับไม่เห็นเพราะกลัวว่าจะให้ผลลัพธ์ออกมาอีกรูปแบบที่เลวร้ายยิ่งกว่า
ถ้าเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ฉันพร้อมที่จะใช้ให้เขาไปตาย
แต่กับเพื่อนตรงนี้… ฉันควรที่จะเลือกแผนที่มีความเสี่ยงน้อยที่สุด
ทว่าตัวเลือกที่มีตอนนี้มันเสี่ยงเกินไป
ถึงจะมีขุนพลรับจ้างที่เก่งกาจราวปีศาจ แต่ขุนพลก็ย่อมพ่ายให้กับแผนการที่ชาญฉลาดเสมอ
ไม่มีสิ่งใดสามารถอยู่ค้ำฟ้าดินได้
ถ้าฉันเลือกเส้นทางผิดแล้วทำให้คุณโฮปหรือเพื่อนตายลงตรงนี้ ฉันคงไม่มีหน้าไปปกครองใครคนอื่นได้หรอกค่ะ
ฉันนะ…
ฉัน…
*เคร๊ง! *
เสียงประดาบดังก้องกังวาลไปทั่วห้องโถง
กระบี่ของคุณโฮปถูกดึงออกมาจากเอว
เป็นโชคดีที่การตรวจตราหละหลวม พวกเราเลยพกอาวุธติดเข้ามาข้างในนี้กันได้
ในทางกลับกัน มนุษย์มดไร้นามสูงสามเมตรคนนั้น ถูกกระบี่สีเทาของคุณโฮปฟันใส่อย่างรุนแรง จนกระเด็นไกลออกไปถึงห้าเมตร
คมกระบี่ของโฮป ได้ทิ้งรอยแผลเอาไว้บนด้ามง้าวที่ยกขึ้นมารับเอาไว้ของเขา
"คุณคนสวยมีฝีมือน่ากลัวไม่เบานี่? "
"... อย่าพูดมากในเวลาต่อสู้! "
เขาเหล่สายตามาให้ฉันทีหนึ่ง
คุณโฮป…
แบบนี้คงต้องเพิ่มค่าจ้างให้กับเขาหลังจบงานนี้เสียแล้วสิ
"ตามฉันมาค่ะ"
"แล้วโฮป---"
"คุณไฮเจนค่ะ ฝากเป็นคนระวังหลังให้คุณโฮปทีค่ะ"
"วางใจได้เลย! "
การลงมือโจมตีของคุณโฮป อาจจะทำให้เกิดความวุ่นวายจนทำให้เธอคนนั้นชิ่งหนีไปก่อน
แต่ในทางกลับกัน การที่ตรึงตัวขุนพลให้อยู่กับคุณโฮปที่นี่ได้ ก็นับว่าเป็นการเปิดช่องให้ฉันบุกไปหาเธอได้ง่ายขึ้นค่ะ
“พวกเราจะบุกไปที่ห้องประชุมสภา ฉันคิดว่าคุณควีนน่าจะอยู่ที่นั่นค่ะ”
“จะบุกเข้าไปตรง ๆ เลยหรือแฟต? ”
“ใช่ค่ะ แล้วก็รบกวนฝากคุณเพกกับสล็อตช่วยไปห้องถ่ายทอดสด แล้วช่วยแจ้งทุกคนในเมืองให้ทราบทีค่ะว่าตอนนี้มีคนกำลังยึดอำนาจรัฐอยู่ หลักฐานคือภาพถ่ายที่ฉันกำลังจะถ่ายทอดสดด้วยมือถือของฉันค่ะ”
"ทำไมต้องถ่ายใหม่ละดอง? เมื่อกี้นี้ตอนเจอคุณแม่ในห้องใต้ดินไม่ได้ถ่ายเก็บเอาไว้หรือดอง? "
"ภาพที่ราชินียิ้มร่าอยู่กับขุนพลตัวเอง มันใช้เป็นหลักฐานไม่ได้หรอกค่ะ"
“ถ้าอย่างงั้นเดียวฉันไปจัดการเตรียมกระจายภาพให้ค่ะ แต่ขอเปลี่ยนคู่เป็นให้ท่านสล็อตไปกับท่านแฟต แล้วให้ท่านลิลลี่มากับข้าน้อยแทนด้วยค่ะ”
"... ได้ค่ะ"
ความจริงฉันไม่อยากลดกำลังรบออกไปมากกว่านี้
แต่คุณเพกมาไทต์คงไม่ยอมให้ความร่วมมือแน่ ถ้าหากไม่ยอมตามใจเธอสักหน่อย
“งั้นข้าน้อยขอตัว”
“ระวังกันด้วยนะดอง~”
คุณเพกกับลิลลี่แยกออกจากพวกเราตรงระเบียงชั้นสาม
ส่วนลานกว้างข้างล่างนั้น ได้ถูกเปลี่ยนไปเป็นเวทีเชียร์มวยโดยมีมุมน้ำเงินเป็นคุณโฮป กับมุมแดงเป็นคุณขุนพลนิรนามไปแล้ว
“ห้องประชุมอยู่ข้างหน้านี้สินะ? ”
“ป้ายห้องเขียนชัดเจนว่า [ห้องประชุมสภา] งั้นน่าจะถูกต้องแล้วค่ะ”
“Zzz”
“ถ้าอย่างงั้นบุกเข้าไปเลยนะคะ! ”
*ปี้! *
พรุนว่าเช่นนั้นแล้วกระแทกประตูเข้าไปเต็มแรง
เออ… เข้าไปแบบเบา ๆ ก็ได้ค่ะคุณพรุน
ข้างในห้องประชุมนั้น คือห้องขนาดกลางที่มีโต๊ะประชุมตัวยาวตั้งอยู่ใจกลางของห้อง
เก้าอี้ไม้ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พรมสีแดงฟูนุ่มสบายเท้าที่ส่งกลิ่นหอม และกำแพงกระจกรอบทิศทางที่สามารถมองเห็นได้ทั่วทุกมุมของเมืองแห่งนี้
ภายในห้อง ไม่มีใครอยู่เลย นอกจากสตรีเผ่ามนุษย์มดสวมชุดสูทสีดำที่คุ้นหน้า
เธอสูงหนึ่งเมตร มีผิวสีแดงสดสุกสว่าง และมีโครงหน้าคล้ายฉันราวกับคู่แฝด
ไม่ผิดแน่ เธอคนนี้ก็คือ
“คุณควีนสินะคะ”
“ใช่ค่ะ”
คนที่เป็นหนึ่งในตัวเต็งของว่าที่ราชินีรุ่นถัดไปเหมือนกับฉัน
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณแฟต”
“ยินดีที่รู้จักค่ะคุณควีน”
พวกเราทั้งสองคนต่างกล่าวทักทายประหนึ่งพึ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรกในชีวิต
“ข้างล่างวุ่นวายน่าดูชมเลยนะคะคุณแฟต”
“ก็ขุนพลของเธอมัวแต่เอาเวลาไปหลีสาวเองไม่ใช่หรือค่ะ? ”
“นั่นสินะ ในฐานะราชินีในอนาคต ฉันคงต้องล่ามโซ่เขาเอาไว้บ้างแล้วค่ะ”
“ลำบากแย่เลยนะคะ”
พวกเราสองคนยืนหัวเราะให้กัน
แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งไร้ซึ่งวิญญาณ
“หนึ่งทางเลือกคือก่อความวุ่นวายด้วยการแฉเรื่องที่ฉันทำ
หนึ่งทางเลือกคือยอมก้มหัวให้ขุนพลของฉัน
อีกหนึ่งทางเลือกคือให้ใครสักคนก่อความวุ่นวายเพื่อดึงความสนใจ
ดิฉันไม่คิดเลยค่ะว่าคุณจะยอมเลือกเส้นทางสุดท้าย ใช้หมากที่เรียกว่า [เพื่อน] เป็นตัวล่อ คุณนี่เลือดเย็นกว่าที่ฉันคาดคะเนเอาไว้มากค่ะ”
ความจริงฉันไม่ค่อยอยากใช้แผนนี้เท่าไหรหรอก เพราะมันเสี่ยง ทั้งกับคุณโฮป และกับตัวฉันเองด้วย
อันนี้คุณโฮปเขาเลือกที่จะลงมือทำเองต่างหาก
“ฉันเกลียดคุณค่ะ คุณแฟต”
“...”
“หกร้อย… หรืออาจจะเป็นหนึ่งพันคน รู้ไหมค่ะว่ามันคือตัวเลขอะไร? ”
“... ฉันไม่รู้ค่ะ”
“มันคือจำนวนคนที่เป็นเสียงสนับสนุนของคุณที่ฉันประเมินมาได้ค่ะ”
นี่ฉันมีฐานเสียงมากขนาดนี้แล้วหรือคะ?
“แล้วมันทำไม? ”
“คุณนะ… ไม่เคยคลุกคลีกับคนในเผ่าตัวเอง ไม่เคยลงมาบัญชางานในครอบครัว แล้วไปเข้าโรงเรียนแทน ซึ่งมันผิดกับฉัน ดังนั้นแล้ว ฐานเสียงภายในเผ่ามนุษย์มดส่วนใหญ่จึงเทมาทางฉันค่ะ”
สาเหตุที่ฉันได้เข้าเรียน แต่เธอไม่ได้เข้าเรียน มันเป็นเพราะคุณแม่ของพวกเรานั่นละ ที่อยากทดลองบ้า ๆ ว่ารูปแบบไหนจะได้คนที่เก่งที่สุดในการปกครองรุ่นถัดไปนะ
แถมความจริง… คนที่ได้มีเวลาใกล้ชิดกับคุณแม่ของพวกเรามากที่สุด มันก็คือเธอเองไม่ใช่หรือคะ?
เธอนะ ได้รับการเรียนการสอนมาจากคุณแม่โดยตรงเลยไม่ใช่หรือคะ?
“แล้ว…? ”
“ดิฉันนะใช้เวลาถึง 19 ปี ตั้งแต่เกิด สร้างสายสัมพันธ์ สร้างความเชื่อมั่นจากทั้งห้าอาณาจักร
ใช่ค่ะ ใช้เวลาตั้ง 19 ปี จนกระทั้งได้ฐานเสียงจำนวนหนึ่งเป็นแรงสนับสนุน ในขณะที่คุณอยู่ในโรงเรียนอย่างปลอดภัย ได้เฮฮา บ้าบอกับชีวิต ฉันต้องถูกเอาชีวิตจากพี่น้องคนอื่น ต้องแข่งขันกันเอง ผ่านอะไรมามากจนมาถึงจุดนี้ค่ะ”
“... คงลำบากมากสินะ? ”
“ใช่ค่ะ มันลำบากมากค่ะ จนสุดท้ายฉันก็เหลือคู่แข่งแค่คนเดียว นั่นคือคุณค่ะ การฆ่าคุณนั้นเป็นเรื่องที่ฉันเคยคิดว่าง่าย แต่กลายเป็นว่านักฆ่าของฉันกลับไม่เคยทำสำเร็จเพราะคนรอบตัวของคุณค่ะ”
“...”
“นี่มันอะไรกันค่ะ? ทั้งที่ฉันใช้เวลาตั้ว 19 ปี บนกองเลือด แต่ฉันกลับไม่สามารถหาคนที่มีความสามารถเหมือนเพื่อนของคุณได้?
ฉันต้องเจออะไรมามากในขณะที่คุณใช้เวลาเฮฮาอย่างสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ของคุณ แต่กลับกลายเป็นคุณที่สามารถมีเส้นสายระดับสูงได้ผิดกับฉัน
แล้วเพียงแค่วันเดียว! คุณก็ได้เสียงสนับสนุนมากถึงเกือบหนึ่งพันคนเพียงแค่เพราะช่วยพวกเขาหนีออกมาจากคุกของพวกผู้ก่อการร้าย!
แล้วยังเผ่ามนุษย์คนนั้นอีก! คุณไปหาคนระดับเดียวกับวีรบุรุษเผ่ายักษ์ หรือระดับตำนานอย่างพ่อของพวกเรามาจากไหนกันค่ะนั่น!? แถมดีไม่ดีในร่างกายของเขาจะมีพลังของเผ่าที่หกอยู่เหมือนกับคุณเปอร์ไซด์หรือคุณบานาของเผ่ายักษ์ด้วยใช่ไหมค่ะ! ”
เธอระบายทุกอย่างใส่ฉันทั้งน้ำตา
บางที… เธอคนนี้คงจะกำลังอิจฉาฉัน
แต่ฉันอิจฉาเธอมากกว่า เพราะเธอคือคนที่ได้อยู่ใกล้กับคุณพ่อสุดรักของฉัน
ได้อยู่กับครอบครัว… มากที่สุด
ว่าแต่พลังของเผ่าที่หกที่เธอพูดถึงมันคืออะไรกัน?
จริงอยู่ว่ามันเคยมีตำนานเรื่องเล่าของเผ่าที่หกในนิทานที่คุณพ่อคุณแม่เคยเล่าให้ฟังอยู่สมัยเด็ก ๆ
ตำนานที่ว่ามันเกี่ยวอะไรกับคุณโฮปอย่างงั้นหรือคะ?
“และตอนนี้ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณได้ชนะไปแล้ว”
“... หมายความว่ายังไงคะ? ”
“เห็นว่าฉันโง่หรือยังไงคะ? ผู้คุมที่ส่งไปเฝ้าห้องใต้ดินขาดการติดต่อไปทั้งหมด คุณคงจะช่วยพวกท่านราชินีออกมาได้แล้วสินะคะ? ฉันจบแล้วค่ะ อีกเดียวคงลงเป็นข่าวว่าฉันยึดอำนาจอย่างไม่ชอบธรรม แล้วได้คุณเป็นวีรสตรีมาช่วยเอาไว้ คะแนนเสียงของทุกคนจะเทไปที่ใครนั้น ฉันเห็นตอนจบแล้วค่ะ ให้ตายเถอะ คนของฉันทำไมถึงได้มีแต่คนอ่อนแอใช้งานไม่ได้แบบนี้กันเนี่ยละคะ? ขนาดตรวจอาวุธหน้าทางเข้าตึกยังไม่ทำกัน บ้าจริง ๆ เลยค่ะ! ”
“...”
ฉันเริ่มชักจะรู้สึกสงสารคุณควีนแล้วสิค่ะเนี่ย
บางทีในสายตาของเธอ คงมองฉันเป็นเหมือนลูกสุดโปรดของครอบครัว ที่ถูกปูทางมาเป็นอย่างดีเพื่อขึ้นเป็นราชินีสินะคะ
ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกของเธออยู่ค่ะ
จริงอยู่ว่าฉันอาจจะโชคดีอย่างที่เธอว่า
แต่ฉันเองก็ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้และความสามารถเหมือนกันค่ะ
แถมเกือบตายมาก็หลายครั้งอยู่เหมือนกันค่ะ
คนที่โชคร้ายเจอความยากลำบากมานั้น ไม่ได้มีแต่คุณหรอกนะคะ
“ฉัน… เกลียดคุณค่ะ”
พริบตานั้น ฉันก็รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากเธอ
“ความจริงที่ฉันส่งขุนพลของฉันออกไปตามหาคุณ มันเป็นเพราะไม่อยากให้เขาได้เห็นฉันในสภาพนี้ค่ะ ฉันจะตายไปพร้อมกับคุณค่ะ”
เธอหยิบเข็มที่บรรจุสารเหลวสีชมพูขึ้นมาจ่อที่คอของตัวเอง
นั่นเธอคิดจะทำอะไรกัน...
“มามอบความหวัง19 ปี ให้กับฉัน ให้ฉันต้องลำบากสู้ชีวิตมาอย่างยาวนาน แต่นี่อะไร? ทั้งคุณแม่ ทั้งคุณพ่อ แม้กระทั้งพี่น้องตัวเอง ต่างจงใจพลักดันให้ฉันกลายเป็นปีศาจในสายตาของทุกคน? คุณคงกำลังหัวเราะให้กับความพยายามที่ไร้ค่าของฉันอยู่ในใจสินะคะ? ”
ฉันเข้าใจคุณควีนแล้วค่ะ
ตลอดชีวิตนี้ ฉันแทบไม่เคยได้คุยกับคุณควีนเลยสักครั้งค่ะ
หรือถ้าจะพูดให้ถูก คือฉันแทบไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกับพี่น้องของตัวเองค่ะ
ทั้งที่เกี่ยวข้องทางสายสัมพันธ์เลือด แต่กลับไม่เคยเกี่ยวข้องกันเลย
ฉันแทบไม่รู้จักคุณควีน และคุณควีนเองก็แทบไม่รู้จักตัวฉัน
แต่พวกเรากลับต้องมาชิงบัลลังก์เพราะธรรมเนียมบ้า ๆ ของเผ่า
นั่นละคือที่มาของความเกลียดชังอันไร้เหตุผล
ศัตรูที่แท้จริง ไม่ใช่ฉันหรือคุณควีน หรือแม้แต่คุณแม่
แต่มันคือธรรมเนียมบ้า ๆ ของพวกเราเองต่างหาก
“หยุดก่อนค่ะคุณควีน! ฉันว่าคุณกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่คิดที่จะ---”
“ลาก่อนค่ะ ฉันจะไม่ยอมกลายเป็นของเล่นทางการเมืองให้กับพวกคุณไปมากกว่านี้อีกแล้วค่ะ”
ว่าแล้วเธอก็ฉีดสารเหลวสีชมพูนั้นเข้าไปในร่างกายผ่านทางลำตัวของเธอจนหมด
ฉัน… หยุดเธอไม่ทันแล้ว
337K
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)