ผู้ร่วงหล่น

โจรที่เฝ้าหน้าประตูถ้ำพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจมากนักก่อนจะเปิดประตูถ้ำให้เจ้าอ้วนเข้ามา เจ้าอ้วนกระแทกประตูถ้ำอย่างบ้าคลั่งจนเกิดบาดแผลตรงนิ้วมือจำนวนมาก

คลืน คลืน คลืน

ก่อนที่เจ้าอ้วนจะกระแทกจนกระดูกแขนหักประตูถ้ำได้เปิดออกเจ้าอ้วนวิ่งเข้าไปในถ้ำราวกับกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง

โจรที่เฝ้าหน้าประตูถ้ำรีบปิดประตูถ้ำก่อนจะหันมามองเจ้าอ้วนอย่างหวาดกลัวและโมโห

โจรคนหนึ่งเดินไปเตะเจ้าอ้วนอย่างแรงพร้อมพูดว่า

“เป็นบ้าอะไรแล้วในมือแกคืออะไร”

เจ้าอ้วนรีบลุกขึ้นก่อนจะโยนกะโหลกที่ยังไม่ตายให้กับกลุ่มโจรนั้นพร้อมกะโกนขึ้นราวกับคนบ้า

“ค...คนนั้น ๆ ได้พูดว่าให้หัวห...หัวหน้านำเครื่องบรรณาการไปให้กับเขา......อ๊ากกกกกกกกกกก”

หลังพูดจบเจ้าอ้วนกอดตัวเองกลายเป็นก้อนกลม ๆ อยู่กับที่โดยไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นและเจ้าอ้วนตัวสั่นเป็นระยะ ๆ

โจรในนั้นได้เดินมาเตะเจ้าอ้วนอย่างรุนแรงจนทำให้อวัยวะภายในเจ้าอ้วนเสียหายจนกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก

“บอกมาทั้งหมด มันเป็นใครและใครเป็นคนพูดแบบนี้”

โจรที่ได้ยินดังนั้นหัวเสียมาก ๆ จึงลงมือทำร้ายเจ้าอ้วนอย่างรุนแรง แต่ไม่สามารถได้รับการตอบกลับจากเจ้าอ้วนเอาแต่กอดตัวเองกลายเป็นก้อนเนื้อกลม ๆ อยู่กับที่

โจรนักเวทหยิบกะโหลกที่ตกอยู่ตรงพื้นหินขึ้นมาดูเพราะไม่มีใครกล้าจะรับกะโหลกที่เจ้าอ้วนโยนมา

ดวงตาของโจรนักเวทส่องประกายก่อนจะแสดงอาการตกใจมา

“นี้....นี้มันเจ้าผอมนี้...”

“อะไรนะ”

เหล่าโจรที่กำลังลงมือทำลายเจ้าอ้วนตกใจและหยุดทำร้ายเจ้าอ้วนลงพร้อมมองโจรนักเวทอย่างไม่น่าเชื่อ โจรนักเวทเห็นสายตาของเหล่าโจรก็คิดขึ้นมาได้ว่าโจรเหล่านี้เป็นนักรบ

โจรนักเวทกลืนน้ำลายตนเองก่อนจะอธิบายให้ฟัง

“กะโหลกนี้เป็นของเจ้าผอมที่ออกไปหาเหยื่อกับเจ้าอ้วน แต่ตอนนี้เหลือแค่หัวกะโหลกกลับมานายคงรู้ว่าผลลัพธ์เป็นยังไงและพี่น้องอีก 3 คนที่ออกไปคงจะไม่รอดเหมือนกัน”

เหล่าโจรที่ได้ยินดังนั้นสีหน้าของมันบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดพร้อมคำรามขึ้นมา

“มีคนกล้ามาดูถูกกลุ่มโจรธงทมิฬของพวกเรา”

“ต้องฆ่ามัน”

“ทรมานมันและเอาหัวไปแขวนเอาในเมืองเพื่อเตือนใจผู้คน ส่วนร่างกายนำไปเป็นอาหารของสัตว์อสูร....”

กลุ่มโจรเมื่อรับรู้อย่างนั้นจึงคำรามออกมาอย่างสุดเสียงเพราะโจรเหล่านั้นเปรียบเสมือนพี่น้องของตนเอง ส่วนโจรนักเวทเห็นท่าทางของเหล่าโจรตรงหน้าจึงแค่นเสียงในจิตอย่างน่าสมเพช

“ตอนนี้เราต้องรายงานกับหัวหน้าก่อน”

เหล่าโจรได้สติขึ้นก่อนจะดึงเจ้าอ้วนเข้าไปด้านในทันทีส่วนโจรนักเวทเดินตามเหล่าโจรพวกนี้ไป

.........

ด้านในบาร์เหล้ากำลังเหล่าโจรจำนวนมากกำลังเต้นอย่างสนุกสนานและมีผู้หญิงบางคนถูกจับล่ามโซ่แขนและขาขึ้นเวทีพร้อมกัน

โมเอยะกำลังหัวเราะร่าเริงพร้อมกินเหล้าในมือขึ้น

“วันนี้เป็นวันดีอีกวันหนึ่งพวกเราปล้นสินค้าจากพวกพ่อค้ารายใหญ่มาได้ 1 คัน ฉลอง”

เหล่าโจรที่กำลังกินเหล้าอยู่ได้ฟังหัวหน้าพูดขึ้นหัวเราะขึ้นพร้อมตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

“ฉลอง”

“เย้------!!!”

ส่วนเด็กหนุ่มไร้เดียงสากำลังกินขนมในมืออย่างใจเย็นพร้อมคิดถึงเจ้าอ้วนที่หัวหน้าบอกว่ากำลังออกไปช่วยตามหาโจรเหล่านั้น

ปัง

ระหว่างที่ทุกคนกำลังดีใจอยู่นั้น อยู่ ๆ ประตูถูกเปิดอย่างรุนแรงจนเสียงสนุกสนานภายในบาร์เหล้าได้เงียบลง โมเอยะกำลังเมาอยู่เห็นมีคนกล้าพังการฉลองของเขาจึงโกรธมาก

“ใคร ใครพังประตู--------!!!!”

สิ้นสุดเสียงโมเอยะมีโจรกลุ่มขึ้นเดินเข้ามาพร้อมลากเจ้าอ้วนที่บาดเจ็บสาหัสเข้ามาด้วย เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเห็นเจ้าอ้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสดวงตาเบิกกว้างก่อนร่างกายจะหายไป

เด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งตรงหน้าเจ้าอ้วนพร้อมตะโกนว่า

“เจ้าอ้วนใครกล้าทำร้ายนายบอกฉันมา------------------------------!!!!!”

โมเอยะเห็นเจ้าอ้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้มันถึงกับสร่างเมาทันทีและเห็นบาดแผลตรงร่างกายของเจ้าอ้วนมีแค่รอยเท้าของโจรเท่านั้น

โจรตรงหน้าเมื่อเห็นเด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของพวกมันทันทีดวงตาของมันหวาดกลัวทันที เหงื่อจำนวนมากไหลผ่านตามร่างกาย

แม้แต่โจรนักเวทก็ยังหวาดกลัวเด็กหนุ่มตรงหน้ามันจึงถอนให้ห่างออกไป โมเอยะรีบเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มทันที

“จี้โม ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าอ้วนยังไม่ได้ตายลงแค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้นเอง”

จี้โมหยุดแสดงอาการลงก่อนจะหันมาบอกโมเอยะพร้อมพูดว่า

“ใครเป็นคนทำร้ายเจ้าอ้วนกัน........”

เสียงของจี้โมเยือกเย็นมากจนทำให้โจรที่ทำร้ายเจ้าอ้วนหวาดกลัวจนตัวสั่น โมเอยะเห็นดังนั้นจึงรีบพูดออกมา

“เมื่อสักครู่มีคนของฉันได้มาพูดว่าเจอเจ้ากลุ่มโจรที่ฆ่าล้างหมู่บ้านของนายน้อยดูเหมือนว่ากลุ่มโจรนั้นจะทำร้ายเจ้าอ้วน”

หลังได้ยินคำพูดของโมเอยะ ดวงตาของจี้โมอัดแน่นไปด้วยจิตสังหารที่ดุร้ายจนทำให้โจรภายในบาร์เหล้านั้นหวาดกลัว โมเอยะยังรู้สึกหวาดกลัวจนรีบพูดขึ้นมา

“รีบรักษาบาดแผลเจ้าอ้วนเร็วเข้า...”

“ครับ.....”

หลังได้ยินคำสั่งของหัวหน้ามีโจรนักเวทคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาหาเจ้าอ้วนพร้อมร่ายวงแหวนเวทมนตร์รักษาเจ้าอ้วนทันที จนบาดแผลภายนอกเริ่มหายดี

โมเอยะมองโจรที่ลากเจ้าอ้วนเข้ามาอย่างเยือกเย็นจนทำให้โจรพวกนั้นไม่กล้าสบตาหัวหน้าของตนเอง โมเอยะแค่นเสียงสักพักหนึ่งก่อนจะหยิบเม็ดยาตัวหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ

เม็ดยาในมือของโมเอยะส่องแสงประกายขึ้นทำให้โจรที่เห็นเม็ดยาในมือของโมเอยะดวงตาลุกเพราะว่ามันคือยาบำรุง 2 ธาตุที่หาได้ยากมาก

โมเอยะไม่รอช้าหยิบเม็ดยาเข้าปากเจ้าอ้วนทันที บาดแผลตามร่างกายของเจ้าอ้วนฟื้นฟูมาอย่างเห็นได้ชัดเจน

จี้โมมองโมเอยะด้วยดวงตาที่ประกายก่อนจะพูดขึ้น

“ขอบคุณหัวหน้า”

“ไม่เป็น ๆ นายน้อยพวกเราเป็นพี่น้องกันก็ต้องช่วยกัน”

โมเอยะโบกมืออย่างเขินอายก่อนจะพูดขึ้นทำให้จี้โมยิ่งนับถือโมเอยะเข้าไปใหญ่ โมเอยะเดินไปหาโจรนักเวทกลุ่มที่ลากเจ้าอ้วนมา

กลุ่มที่ลากเจ้าอ้วนมารีบเดินไปหาหัวหน้าตนก่อนจะกระซิบเล่าเรื่องราวที่เจ้าอ้วนและหัวกะโหลกใจมือเจ้าอ้วนในฟังอย่างชัดเจน

สายตาของโมเอยะจับจ้องไปมองกะโหลกในมือโจรนักเวทก่อนจะรู้สึกขนลุกเพราะเขาเหมือนเห็นเจ้าผอมกำลังมองมาทางเขาแม้ว่ามันจะไม่มีลูกตา

โมเอยะหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะส่งเสียงคำรามขึ้น

“เจ้าโจรชั่วนั้นได้พูดแบบนั้นจริง ๆ หรือไง”

จี้โมที่กำลังดูอาการของเจ้าอ้วนตกใจก่อนจะถามขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้นหัวหน้า”

โมเอยะมองจี้โมด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อยพร้อมถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้นมา

“นายน้อยเจ้าโจรชั่วร้ายร้ายกาจมาก ๆ มันได้ฆ่าพี่น้องของเราไปทั้ง 4 คนและหัวกะโหลกนี้เป็นของเจ้าผอมพี่น้องของเรา....... เจ้าโจรชั่วนั้นทรมานเจ้าอ้วนจนสติแตกและพูดข้อความมาดังนี้ให้มอบสมบัติทั้งหมดมาเพื่อให้พวกเรามีชีวิตรอด พี่น้องของฉันไม่สามารถต่อสู้กับเจ้าโจรชั่วคนนี้ได้”

โมเอยะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้าจนทำให้โจรภายในบาร์เหล้าน้ำตาตก แต่ดวงตาของจี้โมเบิกความพร้อมความดุร้าย

ตูม ตูม ตูม

ออร่าที่จี้โมปล่อยออกมาทำลายข้าวของจนพินาศ เมื่อเห็นจี้โมเป็นแบบนี้ภายในจิตใจของโมเอยะยิ้มกว้างก่อนจะพูดต่อไป

“ฉันไม่สามารถปล่อยให้เจ้าโจรชั่วคนนั้นทำตามใจได้อีกแล้ว ฉันจะสู้เพื่อพี่น้องของพวกเรา เราจะไม่ให้ใครมาดูถูกเหยียบหยามศักดิ์ศรีของพี่น้องเรา แม้ว่าจะตายเราก็จะสู้”

“เย้----------------------!!!!”

“ฆ่ามัน ที่มาดูถูกกลุ่มของพวกเรา”

“ทำลายมัน เราจะสู้จนตัวตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ระเบิดเสียงได้ดังขึ้นภายในบาร์เหล้าตรงนี้ ดวงตาของจี้โมส่องประกายโมเอยะเห็นดังนั้นจึงบอกพี่น้องของมันว่า

“ทุกคนนนนนนนนนนนเตรียมตัวหยิบอาวุธของพวกเราขึ้นมา”

โจรทุกคนหยิบอาวุธประจำกายออกมาชูขึ้นด้านบนท้องฟ้า แสงประกายกับตัวดาบ มีด แส้ คทาและอื่น ๆ มากมายประกายขึ้นจนดูสวยงาม

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่รู้สึกฮึกเหิมภายในจิตใจได้แค่ด่าโมเอยะอย่างเย็นชาแต่ร่างกายยังชูอาวุธตามคนส่วนใหญ่

โมเอยะพอใจกับภาพตรงหน้ามากจึงชูธงสีดำมืดชำรุดอันหนึ่งขึ้นพร้อมประกาศขึ้นมาว่า

“เพื่อพี่น้องเราสามารถตายไป ออกเดินทางไปจับเจ้าโจรชั่วร้ายบาปหนาคนนั้น............”

“ออกเดินทางงงงงงงงงงง”

“ฆ่ามันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................