2
วาดฝันเข้าเรียนขี่ม้าเป็ครั้งแรก เนื่องจากได้รับอนุญาตจากเสด็จพ่อของเธอแล้ว หลังจากที่ให้ฮวังบินดง พี่ชายของเธอไปขอให้เธอมาตลอดจนได้รับอนุญาตในที่สุด จนเธอต้องปรบมือให้เขาดัง
“เสด็จพี่เนี่ย เก่งจริง ๆ ข้าขอตั้งนานไม่เคยได้เลย” วาดฝันพูดบอกขึ้น ฮวังบินดงหัวเราะ
“เ้ายังเด็กอยู่ในสายตาของเสด็จพ่อ ไม่แปลกหรอกที่เขาจะไม่ให้เ้าน่ะ” ฮวังบินดงพูดบอก พลางมองดูวาดฝันที่กำลังถูกอุ้มขึ้นนั่งบนหลังม้า
“ก็คงจะจริง จะว่าไปอีกไม่กี่เดือน ก็จะถึงวันพระราชสมภพของเสด็จพี่แล้ว ข้าควรเตรียมของขวัญให้เสด็จพี่บ้างดีหรือไม่ วันเกิดครบรอบสิบห้าพระชันษาน่ะ”
วาดฝันพูดไป บังคับบังเหียนม้าไป เธอทำมันจนดูคล่องพร้อมกับใช้ขากระทุ้งสีข้างมัน ฮวังบินดงยกยิ้มมุมปากพลางส่งสายตาไม่เชื่อ
“น้องสาวอย่างเ้าเนี่ยนะ อยากจะให้ของขวัญข้า สงสัยว่าจะต้องมีเื่อะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ”
ฮวังบินดงพูดพลางทำท่าทางระแวดระวัง วาดฝันเชิดหน้าใส่เขาแล้วบังคับม้าเดินต่อไป
“จะว่าไปแล้วนะแชนา เมื่อวานเ้าอยู่กับเสด็จมายาวจนมืดค่ำเลยหรือ”
ฮวังบินดงถามเธอ วาดฝันบังคับม้าเดินวนรอบเขาแล้วจึงพยักหน้า
“ใช่ เสด็จแม่กับข้าอยู่ด้วยกันจนดึกเลยล่ะ แล้วเมื่อวานเสด็จแม่ยังมอบหวีสวยให้ข้าด้วยนะ วันนี้ข้าพกมาด้วยและว่าจะพกมันติดตัวตลอดเวลาเลยล่ะ”
วาดฝันพูดไปแล้วจึงนำหวีอันสวยออกมา มันเป็ไม้ที่ถูกแกะมาอย่างดีและมีเพชรพลอยประดับเล็กน้อยอย่างสวยงาม วาดฝันที่ชอบของสวยงาม เมื่อเห็นแล้ว เธอจึงเก็บมันไว้ทันทีที่เห็นแถมยังใช้ประโยชน์ได้ ฮวังบินดงมองมันแล้วจึงยิ้มให้กับเธอ
“เหมาะกับเ้าดีนะแชนา ข้าก็ได้ของจากเสด็จพ่อเหมือนกัน ั้แ่เด็ก ๆแล้ว อยากเห็นหรือไม่ล่ะ”
ฮวังบินดงถามเธอขึ้นมา วาดฝันอ้าปากด้วยความประหลาดใจแล้วจึงพยักหน้า
“อยากสิ ๆ เสด็จพี่ได้สิ่งใดจากเสด็จพ่อมาหรือ”
วาดฝันขยับมาเดินไปรอบเขาอีกครั้ง ฮวังบินถอนหายใจพลางจับมือของเธอไว้
“แชนา เลิกบังคับม้ามาเดินวนข้าได้แล้ว ข้าตาลาย” ฮวังบินดงพูดขึ้นขณะที่กำลังหลับตา วาดฝันหัวเราะขำ
“ฮา ๆ ๆ ก็ได้ ข้าขี่มันพอแล้ว บยองชาน มาอุ้มข้าลงที”
วาดฝันเรียกเด็กหนุ่มที่อายุพอกันกับฮวังบินดงให้มาอุ้มเธอลง เขาก็รีบวิ่งมาและอุ้มเธอลง ฮวังบินดงมองเด็กหนุ่มพลางจดจ้องเขา
“หน้าตาเ้าใช้ได้ดีนี่” ฮวังบินดงทักเขา บยองชานคำนับเขาแล้วจึงตอบ
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าา” บยองชานตอบ วาดฝันสะกิดแขนเสื้อบยองชาน
“นี่บยองชาน ครั้งหน้าข้าจะมาขี่อีก เ้าจะสอนวิธีการดูแลทำความสะอาดม้าให้ข้าใช่หรือไม่”
วาดฝันพูดกับเขา บยองชานพยักหน้ายิ้มให้เธอ วาดฝันจึงยิ้มตอบ ฮวังบินดงกระแอมดัง
“แชนา ข้าจะพาเ้าไปดูของที่เสด็จมอบข้า เ้าต้องชอบมันจนอิจฉาแน่” ฮวังบินดงเกริ่นจนวาดฝันเอานิ้วหมุนวนตรงหน้าเขา
“เสด็จพี่เพคะ ถ้าเช่นนั้นระวังไว้เลย ข้าอาจจะเอาของเสด็จพ่อที่ให้ท่านมาเป็ของข้าเอาก็ได้นะ” วาดฝันพูดขึ้น ฮวังบินดงยกยิ้มแล้วส่ายหน้า
“ไม่มีทาง เอาล่ะไปกันเถอะ”
ฮวังบินดงพูดขึ้น วาดฝันพยักหน้าแล้วหันไปโบกมือลาบยองชาน ฮวังบินดงมองเธอแล้วหันมาคุยถามทันที
“แชนา เ้ารู้จักกับเด็กหนุ่มที่ดูแลม้าที่นี่ได้อย่างไร ดูสนิทสนมไม่น้อยเลยนะ” วาดฝันมองเขาแล้วจึงเหล่มองไปทางอื่นไม่ได้สบตา
“เอ่อ..คือ ข้ามาที่ลานขี่ม้าบ่อยแล้วน่ะ แล้วก็แอบมาขึ้นขี่ม้าบ้างด้วย แต่เพราะ่แรกตัวข้าเล็กไปหน่อย เลยไปฝึกขี่ลาแทน”
พอฮวังบินดงได้ฟังคำตอบของเธอ ก็ถึงกับอ้าปากค้าง วาดฝันรีบเดินเร็วตรงไปทางตำหนักของฮวังบินดง ทิ้งให้ฮวังบินดงยืนมองเธอค้างเติ่งแล้วจึงะโขึ้น
“ฮวังแชนา! นี่เ้าแอบหลบพวกข้าไปขี่ลาหรือ!?”
ฮวังบินดงะโไล่เธอมา วาดฝันจึงรีบเดินเร็วไปรอที่ตำหนักของเขาทันที ฮวังบินดงหลังะโไล่หลังน้องสาวตนจบแล้ว ถึงกับถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ จูองชานยิ้มเจื่อน
“เอาน่าพ่ะย่ะค่ะฝ่าา สมกับเป็องค์หญิงดีนะพ่ะย่ะค่ะ” จูองชานพูดขึ้น ฮวังบินดงมองเขาแล้วจึงพงกหัวยอมใจ
“ถ้านางตั้งใจจะเรียนกับราชครูได้แบบนี้บ้างก็คงจะดี เพราะเสด็จพ่อเห็นว่านางชอบโดดเรียนตลอดเลยยกเลิกการเรียนกับราชครูไปทั้งหมด แล้วนางยังมีหน้ามาสบายใจที่ไม่ได้เรียนอีก”
ฮวังบินดงกุมขมับขึ้นแล้วจึงเดินตรงไปยังตำหนักของตัวเองที่วาดฝันเดินตรงไปรอแล้ว เมื่อเดินเข้าไปด้วยประตูห้องบรรทมนั้นเปิดอยู่จึงเห็นว่าเธอกำลังเดินค้นหาของที่ว่านั่นของเขาจนทั่วห้อง ฮวังบินดงเดินปรี่ตรงไปทางเธอแล้วจับบ่าผลักมานั่งลงบนเบาะ
“แชนา! เลิกค้นของในห้องบรรทมข้าได้แล้ว มันไม่อยู่ในนี้หรอก” ฮวังบินดงพูดขึ้นพลางซดน้ำชา วาดฝันหัวเราะขึ้น
“เข้าใจแล้ว แต่ห้องของท่านพี่เนี่ย ธรรมดาจริง ๆ เลย ไม่มีเก้าอี้หรือตู้สวยๆบ้างเลยหรือเนี่ย”
วาดฝันพูดขึ้น แล้วมองไปทางขนม เธอหยิบขึ้นมากัดมันเข้าปาก ฮวังบินดงยิ้มอ่อน
“ข้าไม่ใช่พวกวัตถุนิยมแบบเ้าหรอกนะแชนา” ฮวังบินดงพูดขึ้น วาดฝันชะงักไปทันที
“เขาเรียกว่าชอบชื่นชมของสวยงามต่างหาก และอีกอย่างมีโอกาสเก็บไว้เป็ของตัวเอง ข้าก็ต้องรีบคว้าไว้สิ ช่างเื่ของข้าเถอะน่า แล้วของที่เสด็จพ่อมอบให้เสด็จพี่คือสิ่งใดหรือ”
วาดฝันพูดกลบอาการของตัวเอง ฮวังบินดงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่พนังห้องด้านหลัง วาดฝันคิดว่ามันคงจะเป็กลไกประตูของตำหนักองค์รัชทายาท จูองชานรีบปิดประตูก่อนที่ฮวังบินดงจะเปิดมัน
“แชนา เ้ามาตรงนี้สิ”
113K
