ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

ย้อนกลับไปเล็กน้อยตอนช่วงที่ออสออกเดินทางไปเมืองSใหม่ๆ

“คุณหนูตื่นๆ ตื่นได้แล้วค่ะ”

“อ่า ตื่นแล้วๆ”หญิงสาวที่โดนปลุกค่อยๆลืมตาตื่นบิดขี้เกียจแล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง

ถ้ามีผู้ชายสักคนอยู่ตรงนี้ด้วยคงได้ตาค้างแน่นอนเพราะเธอไม่ได้ใส่ท่อนบนนอน ข้างล่างก็มีแค่กางเกงในบางๆเท่านั้น แถมรูปร่างก็ไม่ได้แย่เลยหน้าอกขนาดกำลังดี ช่วงล่างโหนกนูนกางเกงในบางๆทำให้เห็นเส้นขนที่มีอยู่พอสมควร ผิวของเธอขาวเนียน หน้าตาอาจจะไม่ได้สวยล้ำแต่ก็จัดอยู่ในกลุ่มของคนที่หน้าตาดี

“โธ่ ไม่ใส่อะไรนอนอีกแล้วนะ”สาวใช้ที่คอยดูแลเธออดบ่นออกมาไม่ได้

“ก็มันสบายนี่ ที่นี่ก็มีแต่เธอเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆจะอายทำไม”หญิงสาวตอบกลับ

 แต่เธอก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปมหาวิทยาลัยอยู่ดี

 หญิงสาวเดินลงจากคอนโดหรูใจกลางเมือง 

พอลงมาถึงคนขับรถของเธอก็มารออยู่ก่อนแล้วเธอจึงเปิดประตูเดินขึ้นไปแล้วก็ต้องแปลกใจเพราะในรถไม่ได้ว่างอย่างที่คิด

"คุณปู่มายังไงเนี่ย"

บนรถมีชายชราท่าทางใจดีนั่งอยู่แถมคนขับก็ไม่ใช่สาวใช้ของเธอ

"ไงตาล ปู่แค่แวะมาทักทายหลานสักหน่อยก่อนจะเดินทาง ปู่ว่าจะไปพักผ่อนบ้างช่วงนี้มีแต่เรื่องให้เครียด"ชายชราตอบด้วยรอยยิ้ม

เขาคือนายดำรงค์ประธานใหญ่ของกลุ่มบริษัทบราวน์ ปู่ของตาลที่เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ชาเขียวชื่อดัง และอื่นๆอีกมากมาย

"ก็ควรอยู่หรอก ปู่เอาแต่ทำงานนี่ พักสักหน่อยก็ดีค่ะ"ตาลตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“อืมแล้วเราหละเป็นยังไงช่วงนี้”ชายชราถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็ปกติดีนี่คะ”ตาลตอบกลับ

“ตาล ปู่พูดจริงๆนะเราต้องเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว ไม่งั้นปู่จะสนับสนุนเราได้ยังไง”นายดำรงค์พูดกับหลานสาวอย่างจริงๆ

“โธ่ หนูไม่ได้อยากได้ตำแหน่งสักหน่อย”ตาลพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

“แล้วคิดว่าปู่ควรยกให้ใครหละ เจ้าตะวันหรอ แบบนั้นคงพังเละนั่นแหละเราก็รู้ว่ามันนิสัยแย่ขนาดไหน หรือจะให้ยกให้ญาติคนอื่นๆไปเลยเขาจะได้ระแวงกลัวว่าพวกเราจะไปเอาคืนแล้วก็หาเรื่องเล่นงานพวกหลาน”

ตาลได้ยินก็ถอนหายใจ

“แล้วหนูต้องทำยังไงหละ”ตาลถามเซ็งๆ

“ก็หาทำผลงานอะไรบ้างไม่ต้องโครงการร้อยพันล้าน เอาแค่เล็กๆน้อยอย่างไปออกงาน บริจาคของอะไรแบบนั้นก็ได้ ไม่ใช่เอาแต่เล่น หลานหนะไม่ใช่คนเลวร้ายนะ หัวก็ดีไม่งั้นสอบครอสไม่ติดหรอก แค่…ขี้เกียจ แล้วก็เอาแต่ใจ แถมยังชอบพาลเวลาไม่ได้ดั่งใจอีก..อืมอะไรอีกนะ”นายดำรงค์ทำท่านิ่งคิดเล็กน้อย

ตาลได้ยินแบบนั้นก็พูดไม่ออก นี่ชมแน่แล้วใช่มั้ย 

“แต่หลานก็มีข้อดีนี่ หลานไม่ดูถูกฐานะคนอื่นแล้วก็ไม่เคยเอาฐานะของครอบครัวเราไปรังแกใครนี่ใช่มั้ย ปู่ได้ยินว่าเราฝากให้เพื่อนที่ชื่อมีมี่ทำงานพาทไทม์ในเครือเราด้วยช่วยเหลือเพื่อนมันดีนะ เพราะงั้นสร้างภาพให้มันดูดีหน่อยเถอะ”ชายชรายิ้มให้เธอเล็กน้อย

เมื่อถูกชมตาลก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

“ก็ได้ หนูจะพยายามแล้วกัน”

“แล้วอย่าลืมหละ อย่าไปทะเลาะกับเด็กนั่นอีก จะดีมากเลยถ้าหลานเป็นเพื่อนกับเขาได้”

“รู้แล้วค่ะ”

หลังจากนั้นไม่นานรถก็มาจอดที่มหาวิทยาลัย

ตาลลงจากรถด้วยรอยยิ้มกว้างด้วยใจที่เบิกบานตลอดเวลาที่ผ่านมาปู่ของเธอไม่เคยบอกว่าจะสนับสนุนใครตรงๆเลยแต่ครั้งนี้ปู่กลับบอกกับเธอ 

ถึงแม้ว่าตาลจะไม่ได้สนใจตำแหน่งอะไรมากมายเพราะรู้สึกว่ามันวุ่นวาย แต่พอได้ยินแบบนี้มันก็อดคาดหวังไม่ได้อยู่ดี

…

“เฮ้ออ”พอตาลลงจากรถเข้ามหาวิทยาลัยไปนายดำรงค์ก็ถอนหายใจออกมา

“ถ้าคุณตาลเป็นเพื่อนกับคุณออสได้ท่านคงสบายใจขึ้นสินะครับ”ผู้ช่วยที่เป็นคนขับรถหันมากล่าว

“อืม อย่างน้อยถ้าเป็นแบบนั้นอนาคตพวกนั้นก็คงจะไม่ทำลายตระกูลเราจนย่อยยับหละนะ”นายดำรงค์บอกกับผู้ช่วย

“ยังไงฉันก็ต้องหาทางทำให้มั่นใจว่ายัยตาลจะปลอดภัยถ้าฉันเป็นอะไรไป”พอพูดเรื่องนี้สีหน้าของนายดำรงค์ก็แสดงถึงความกังวลอย่างชัดเจน

“ออกรถเถอะยังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่าง”

“ครับ”

หลังจากนั้นรถก็ขับออกไปเงียบๆ

..

“หวัดดี”ตาลเดินเข้าห้องเรียนมาด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน

“อ้าวไงตาลวันนี้มาเช้านะ”มีมี่ที่มาถึงก่อนแล้วทักทาย

ไม่นานเพื่อนๆคนอื่นๆก็ทยอยมาถึงห้องเรียน

“งานกีฬาน่าเบื่อจบไปแล้วสินะ ต่อไปก็งานเทศกาลชมจันทร์กับปีใหม่ นี่ปีใหม่ฉันว่าจะบินไปเที่ยวที่ประเทศโกอาแหละมีใครสนใจไปด้วยกันมั้ย”ตาลถามเพื่อนๆในกลุ่มเมื่อทุกคนมากันครบ

“ไม่หละเธอไปเหอะ”

“เอ่อ..ฉันมีนัดกับพ่อแม่อะ”

เพื่อนๆในกลุ่มมองหน้ากันด้วยสีหน้าแปลกๆก่อนจะหันมาปฏิเสธตาล

“แกหละมีมี่”ตาลหันไปถาม

“ตาลแกก็รู้ฉันไม่มีเงิน”มีมี่ตอบด้วยท่าทางซึมๆ

“โอ้ย ยากอะไรฉันออกค่าที่พักเอง ค่าอาหารก็กินด้วยกันก็ได้แกก็แค่เตรียมเงินค่าช๊อปไปเผื่อจะซื้ออะไร”ตาลเสนอ

“ไม่หละมันเปลืองอยู่ดี”มีมี่ตอบกลับเรียบๆ

ตาลพ่อลมหายใจออกท่าทางเซ็งๆ

ระหว่างนั้นเองคมก็มาถึงพอดีตาลเลยเดินไปทักทายเนื่องจากหลังๆเธอค่อนข้างจะสนิทกับเขา

“เหอะ อวดรวยอีกแล้ว”

“นั่นดิ ถ้าไม่ใช่เพราะมันออกเงินให้เวลาทำงานฉันไม่อยู่กลุ่มมันแล้ว”

“แล้วไงนะ ถ้าไปจะออกให้ มันไม่มีใครกล้าไปแล้วให้มันเลี้ยงทั้งงานอยู่แล้วปะ”

“จงใจพูดให้คนอื่นดูแย่ปะวะ”

พอเห็นตาลเดินออกไปเพื่อนๆในกลุ่มก็นินทาเธอทันที 

มีมี่มองเพื่อนๆด้วยความกังวลเพราะเธอรู้ว่าตาลไม่ได้พยายามจะอวด มันก็แค่ชีวิตปกติของเธอมันเป็นแบบนั้น