หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 122: ปฏิกิริยาแห่งวารี และการหยั่งรู้ของไหมเทวะ

ประกายแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ที่วาบขึ้น ณ จุดสัมผัสระหว่างสายพลังงานธาตุน้ำ (水行之力) กับผิวไม้ของ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) นั้น มิได้เลือนหายไปในทันที หากแต่ยังคงส่องสว่างเรืองรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ "ซึมซับ" หายเข้าไปในเนื้อไม้อย่างแช่มช้า ราวกับผืนดินแห้งผากที่กำลังดูดกลืนหยาดน้ำค้างแรกแห่งรุ่งอรุณความรู้สึก "สั่นสะเทือน" เล็กๆ ที่ส่งผ่านจากตัวกระบี่มายังฝ่ามือของเจี้ยนหลิน (剑林) นั้น เริ่มมีความถี่ที่ "สม่ำเสมอ" มากขึ้น มันมิใช่การสั่นอย่างไร้ทิศทาง แต่เป็นการสั่นพ้องที่แผ่วเบาและมีจังหวะ คล้ายกับ "ชีพจร" ที่กำลังเต้นอย่างนุ่มนวลแต่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตเจี้ยนหลินยังคงจดจ่อสมาธิทั้งหมดไปที่การควบคุมพลังงานธาตุพฤกษาจาก "ผลึกสีฟ้าคราม" (蔚蓝晶石) อย่างระมัดระวัง เขายังคงส่งผ่านมันเข้าไปในปริมาณที่น้อยนิด เพื่อสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นอย่างใกล้ชิดที่สุดสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจระคนตื่นเต้นคือ บริเวณผิวไม้ของกระบี่จิตพฤกษา ณ จุดที่พลังงานธาตุน้ำซึมซับเข้าไปนั้น เริ่มปรากฏ "ไอเย็น" (寒气) บางเบาขึ้นปกคลุม มันมิใช่ความเย็นเยียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเย็นชุ่มชื่นที่ให้ความรู้สึก "สดชื่น" และ "มีชีวิตชีวา" อย่างน่าประหลาด ลวดลายคล้ายเกล็ดมังกรสีทอง (金龙鳞纹) ที่อยู่บริเวณนั้น ดูจะขับประกายแสงสีทองออกมา "อ่อนโยน" และ "นุ่มนวล" ยิ่งขึ้นเมื่อต้องกับไอเย็นนั้น คล้ายกับแสงตะวันที่สาดส่องผ่านม่านหมอกยามเช้า‘พลังงานธาตุน้ำ...มิได้ปะทะหรือขัดแย้งกับพลังธาตุพฤกษาในตัวกระบี่ แต่กลับดูเหมือนจะ...’ เจี้ยนหลินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ‘...เสริมสร้าง "ความชุ่มชื้น" และ "ความยืดหยุ่น" ให้กับมันงั้นหรือ?’เขารู้สึกได้ว่า "แก่นแท้" ของพลังธาตุพฤกษาที่อยู่ในกระบี่จิตพฤกษานั้น มิได้ถูกพลังงานธาตุน้ำ "กลืนกิน" หรือ "กดข่ม" หากแต่ทั้งสองพลังงานกำลังค่อยๆ "ปรับตัว" และ "สอดประสาน" เข้าหากันอย่างช้าๆ คล้ายกับน้ำที่ซึมซาบเข้าไปหล่อเลี้ยงรากแก้วของต้นไม้ใหญ่ ทำให้มันสามารถหยัดยืนต้านทานความแห้งแล้งและแผ่กิ่งก้านสาขาได้อย่างแข็งแรงในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจมดิ่งอยู่กับการสังเกตการณ์และทำความเข้าใจอยู่นั้น "ขาวน้อย" (小白) ที่คลานเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อครู่ ก็พลันส่งเสียง "คิกๆๆ!" ออกมาถี่รัวกว่าเดิม ดวงตาสีดำขลับของมันจ้องมองไปยัง "กระบี่จิตพฤกษา" ที่กำลังอาบด้วยไอเย็นจางๆ นั้นอย่างไม่วางตา จากนั้น มันก็ค่อยๆ ยื่นหัวเล็กๆ ของมันเข้าไป "ดม" บริเวณที่พลังงานธาตุน้ำซึมซับเข้าไปอย่างระมัดระวังทันใดนั้น! ขาวน้อยก็พลันทำในสิ่งที่เจี้ยนหลินคาดไม่ถึง!มันอ้าปากเล็กๆ ของมันออก แล้ว "เลีย" แผ่วเบาไปบนผิวไม้ของกระบี่จิตพฤกษา ณ จุดที่ไอเย็นปกคลุมอยู่!เจี้ยนหลินสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนกังวล เขากำลังจะดึงกระบี่กลับ แต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อไปของขาวน้อยหลังจากที่ได้ "ลิ้มรส" ไอเย็นและพลังงานที่แผ่ออกมาจากกระบี่นั้นแล้ว แสงสีขาวนวลรอบตัวของขาวน้อยก็พลัน "สว่างวาบ" ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด! มันส่งเสียง "คิก!" ด้วยความพึงพอใจออกมา แล้วเริ่มใช้หัวเล็กๆ ของมัน "ถูไถ" ไปมากับบริเวณนั้นของกระบี่อย่างออดอ้อน ราวกับว่ามันได้พบเจอของอร่อยหรือสิ่งที่ถูกใจเป็นอย่างยิ่ง!‘เจ้าตัวเล็กนี่...หรือว่าพลังงานธาตุน้ำที่หล่อเลี้ยงกระบี่นี้ จะกลายเป็น "อาหาร" หรือ "ของโปรด" อีกอย่างของเจ้าด้วยงั้นรึ!’ ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจของเจี้ยนหลิน เขามองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจ แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาบางๆ ไม่ได้เขาลองเพ่งสมาธิสังเกตปฏิกิริยาของ "กระบี่จิตพฤกษา" อีกครั้ง เมื่อถูกขาวน้อยเลียและถูไถเช่นนั้น การสั่นพ้องที่เขารู้สึกได้ก่อนหน้านี้ดูจะ "นุ่มนวล" และ "สงบ" ลงเล็กน้อย คล้ายกับว่ามันกำลัง "เพลิดเพลิน" กับการปรนนิบัติของเจ้าตัวเล็กเช่นกัน‘น่าสนใจ...น่าสนใจจริงๆ...’ เจี้ยนหลินพึมพำกับตนเอง ‘พลังงานธาตุน้ำมิเพียงแต่ไม่เป็นอันตรายต่อกระบี่จิตพฤกษา แต่ยังอาจจะเสริมสร้างคุณสมบัติบางอย่าง และยังเป็นที่ชื่นชอบของขาวน้อยอีกด้วย... หรือว่านี่จะเป็นหนทางใหม่ในการ "หล่อเลี้ยง" ทั้งกระบี่และสหายตัวน้อยของข้าไปพร้อมๆ กัน?’เขายังคงไม่รีบร้อนที่จะเพิ่มปริมาณพลังงานธาตุน้ำที่ส่งเข้าไปในกระบี่จิตพฤกษาในทันที เขารู้สึกว่าตนเองยังต้องใช้เวลาในการ "สังเกตการณ์" และ "ทำความเข้าใจ" ปฏิกิริยาที่ละเอียดอ่อนนี้ให้มากขึ้นอีกสักระยะ บางที "ความลับ" ที่แท้จริงของ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) และ "วิถีการปลูกกระบี่" (种剑之道) อาจจะค่อยๆ เปิดเผยตัวออกมาผ่านการทดลองที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายเช่นนี้ก็เป็นได้

(จบตอนที่ 122)