ตอนที่ 6 เ้านายหรือลูกกันแน่วะเนี่ย
เย็นนี้เ้านายหนุ่มของผมต้องไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยไหนก็ไม่รู้ แต่เป็งานค่อนข้างใหญ่ไม่ไปก็ไม่ได้เพราะมีเื่คอนเน็คชั่นเข้ามาเกี่ยว ปกติวันศุกร์รถจะติดมาก แค่ขับรถกลับบ้านก็ใช้เวลามากแล้ว แต่นี่ต้องไปๆมาๆระหว่างที่บ้าน ที่ทำงานไหนจะต้องลำบากพาเ้านายไปตัดชุดเมื่ออาทิตย์ก่อนแล้ว ผมยังต้องตะลอนๆไปรับชุดเพราะเ้าตัวไม่ว่างจะไปลองเอง พอเอามาใส่ก็ไม่พอดีจนผมต้องพาไปที่ร้านเพื่อวัดขนาดและเอาไปแก้ใหม่ ซึ่งก็เพิ่งเสร็จวันนี้ ... กว่าจะจบลงได้ผมนี่หืดขึ้นคอเลยทีเดียว ... เบื่อศุกร์แห่งชาติ
ตีม (Theme) ของงานคือสีน้ำเงิน เ้านายผมก็จัดเต็มเลยสิครับ คนบ้าอะไรวะ ใส่สีอะไรก็ขึ้น ยิ่งสูทเรียบสีน้ำเงินข้างในกลับใส่แค่เสื้อยืดธรรมดา ดันออกมาหล่อยังกับนายแบบ (เสื้อยืดที่ว่าธรรมดาน่ะ ราคาตัวละ 5,600 บาท) กางเกงสแล็กสีเดียวกับสูทสั้นเต่อที่ข้อเท้าแบบที่กำลังฮิต ดีนะที่รองเท้ายังเป็สีน้ำตาลออกแดงๆไม่ใช่สีเดียวกับชุด ไม่งั้นผมคงมีเื่ให้เครียดมากกว่านี้กับคำว่า แฟชั่น แล้วล่ะ
“ใจลอย”
“ครับ” ผมสะดุ้ง มองซ้ายขวา ... ไม่ได้ขับรถนี่นา
“ชงกาแฟให้ผมหน่อยสิ ผมง่วง” นอกจากจะเป็คนขับรถแล้ว ตอนนี้อะไรที่นายสั่งผมทำให้หมดแล้วล่ะ ยังดีนะที่ป้าสายหยุดมาทำงานบ้านให้ ไม่อย่างนั้นคงมีภาระเพิ่มอีกโข
“ได้ครับ” ผมเดินไปที่ครัวโดยเร็วก่อนจะจัดแจงชงกาแฟแบบที่เ้านายชอบ กาแฟซองแบบทรีอินวัน ใส่กาแฟคั่วเพิ่มหนึ่งช้อน คนให้ละลาย... คนอะไรกินแปลก
“เร็วๆ ไปชงถึงดาวอังคารรึไง” โว้ยยยยยยย ออกมายังไม่ถึงสามนาทีเลย ะโตามลั่นบ้านแล้ว
“มาแล้วครับ” ผมนี่ลุกลี้ลุกลนเดินแทบวิ่งแล้ว จังหวะนั้นเองเ้านายตัวโย่งดันเปิดประตูซะนี่
โครม!!!
ชิบหาย!!!
กาแฟเลอะเสื้อยืดด้านในตัวละห้าพันหกแล้ว... ซวยแล้วมึง ไอ้เอก
“...” เ้านายผมยืนนิ่งสิครับ ความสูงของเราต่างกันเกือบยี่สิบเซ็นติเมตร กาแฟจึงหกอยู่ที่แผงกล้ามหน้าท้อง
“ขอโทษครับๆๆๆ” ผมพูดซ้ำๆ จะตกงานก็วันนี้แหละวะ เสื้อบ้าอะไรแพงขนาดนั้น สีหน้าเ้านายหนุ่มเรียบกริบ ก่อนจะถอดเสื้อยืดออกโดยไว แผงอกแกร่งซ่อนกล้ามงามไว้ปรากฎสู่สายตา ... แม่งเอ๊ย ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรวะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย กล้ามใหญ่อีกต่างหาก
“จะมองอีกนานมั้ย”
“ห๊ะ” ผมสะดุ้ง หันไปมองหน้าคนถาม
ตุบ! เสื้อยืดที่เปื้อนสิครับ ปาใส่หน้าผมจังๆเลย...ไอ้เด็กไม่มีมารยาท!
“เอาไปให้ป้าหยุดซัก แล้วไปเตรียมรถ” ค่ำสั่งเฉียบขาดนั้นพาใจแป้ว เดินคอตกไปกดโทรศัพท์หาป้าสายหยุดก่อนจะไปตรวจสภาพรถหน้าหงอย
“ไปได้แล้ว จะขัดอีกนานมั้ยเนี่ยล้อรถเนี่ย” อุบ๊ะ! นี่จะแดกดันกันทุกตอนรึไง
“ไปครับ ไป” อะโด่ ผมไม่กล้าหือหรอกครับ กลัวตกงาน แม่ยังไม่ออกจากโรงพยาบาลเลย พักมาเกือบเดือนแล้วเนี่ย
เ้านายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อด้านในเป็เชิ้ตสีขาว ผูกไทสีน้ำเงินที่ผมยังแปลกใจเลยว่าไปหามาจากไหน มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวโผล่ตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อตรงอก ไอ้ผมไม่รู้เื่แฟชั่น อธิบายไปก็ได้แค่นี้แหละ
“ไปประตูน้ำ” เ้านายผมบอกพิกัด โรงแรมหรูที่ใช้แต่งงานอยู่ตรงนั้น แถมรถติดยับ... ทำไงได้ล่ะ เป็ลูกจ้างเค้านี่เนาะ เ้านายสั่งก็ต้องทำ ถึงแม้จะเด็กกว่า แต่อานุภาพการด่าก็แทงใจจี๊ด ถ้าไม่ใช่คนจ่ายเงินเดือนให้นะ พ่อจะตบกบาลแตกแม่ม!
“ใจลอยอะไรอีก” นี่แอบจ้องอยู่ใช่มั้ยเนี่ย
“เปล่าครับ พอดีรถมันติด” พอจะพูดต่อว่า เลยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย....เหมือนจะสารภาพผิดกลายๆ
ระหว่างเ้านายเข้าไปในงานแต่ง ผมนั่งแกร่วรออยู่แถวนั้น สูบบุหรี่ไปเป็ซอง นั่งขัดรถจนเงาวับ สัปหงกได้หลายตื่น เ้านายหนุ่มยังไม่มีทีท่าจะเดินออกมาจากงานเสียที ยุงแถวนี้ก็ชุกชุมชิบ กัดจนเป็ผื่นหมดแล้วเนี่ย พลิกโทรศัพท์เครื่องใหญ่เท่าฝ่ามือก็เพิ่งสองทุ่ม... ปกติงานแบบนี้มันจะเสร็จกี่โมงวะ
RRRRRRRRRRRRR
“ครับ” เชี่ย ใจนแทบจะปามือถือทิ้ง คุณต่อพงษ์โทรมา
[คุณเอกรึเปล่าครับ]
“ใช่ครับ” ผมงงอยู่ เพราะเสียงปลายสายไม่คุ้นเอาเสียเลย
[ดีเลยครับ พอดีไอ้ต่อมันเมามาก รบกวนมารับมันหน่อยได้มั้ยครับ]
“ได้ครับ ให้ไปรับตรงไหนดีครับ” ผมตอบด้วยเสียงสุภาพ ก่อนที่จะนัดแนะสถานที่รับตรงประตูหน้าโรงแรม ผมขับวนน้ำพุที่ปล่อยน้ำพร้อมกับแสงไฟประดับมาจอดตรงบันได เ้านายหนุ่มตัวสูงโย่งถูกหิ้วปีกคอพับคออ่อนในชุดสูทสีน้ำเงินขับผิว นี่ขนาดเมาปลิ้นยังคงสภาพความหล่อไว้ได้อีก ยอมใจเลยจริงๆ
กว่าจะยัดคนขายาวและจัดแจงให้นอนในรถได้ก็เล่นเอาเหนื่อย กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วเหมือนกับเทลงบนตัวโชยหึ่ง ผมมองสภาพคนเมาอย่างปลงๆ ไม่เหลือมาดขรึมที่คอยบ่นด่าผมทุกวี่วันเอาไว้เลยแม้แต่น้อย ถึงเ้านายหนุ่มผมจะดูใจร้าย แต่ลึกๆแล้วก็มีจิตใจดีไม่น้อย ไหนจะค่าห้องคนไข้ของแม่ผมที่อาสาจะออกให้อีก
[ไอ้ต่อ นี่เอ็งเอานโยบายค่ารักษาพยาบาลครอบครัวพนักงานมาจากไหนวะ]
“ยุ่งน่าพี่พัน ทำตามที่ผมบอกเถอะ”
[นี่บริษัทนะเว้ย ไม่ใช่องค์กรการกุศล นึกจะควัก…]
ตัดสายสินะ.... ผมแอบได้ยินบทสนทนาก็พอจะรู้ว่าพี่เขยของคุณต่อพงษ์โทรมาบ่นเื่อะไร
“คุณต่อครับ...”
“ขับรถไป ไม่ต้องยุ่ง” ชิ! ช่างแม่มละกัน
เอาล่ะ ตอนนี้ผมเหงื่อแตก ลืมไปว่าที่บ้านของคุณต่อไม่มีใครอยู่ สภาพเมาเละขนาดนี้ก็ทิ้งดิ่งตัวเองเรียบร้อย ตอนยัดใส่รถยังมีกลุ่มเพื่อนๆของเ้านายหนุ่มคอยพยุง แต่ตอนนี้เหลือแต่ผมคนเดียวที่ลากปนทึ้งร่างสูงใหญ่นี่อย่างทุลักทุเล โอย...คนหรือว่าั์วะ ผมว่าตัวเองก็สูงมากแล้วนะ เจอคนตัวมหึมาขนาดนี้ จะแบกก็ไม่ไหว จะอุ้มก็ไม่รอด คงต้องใช้กำลังลากเอาละกัน ... กว่าจะถึงโซฟาได้ ผมนี่เหงื่อแตกหมด นึกอยากให้บ้านนี้มีลิฟต์นะ จะได้ลากคนปากจัดคนนี้ไปห้องนอนชั้นสองได้
แต่ตอนนี้ขอนั่งพักก่อนละกัน....
“อื้อ น้ำ หิวน้ำ” เ้านายหนุ่มร้องหาน้ำ ผมมองค้อนด้วยความเหนื่อย ขนาดไม่รู้สึกตัวยังใช้งานกูอี๊ก
“นี่ครับคุณต่อ” ผมยกปากแก้วชนริมฝีปาก แต่ก็ก็นิ่งสนิท “เปิดปากหน่อยสิครับ” ยังนิ่งสนิท...ต้องวิ่งไปหาหลอดอีกสินะ
เ้านายหนุ่มดูดน้ำอึกอึก ก่อนจะไอจากการสำลักจนน้ำกระเด็นไปทั่ว หนำซ้ำน้ำที่เหลือในแก้วก็หกใส่ตัวด้วยอารามใของผมเอง...ผมนี่หลับตาปี๋เลยครับ โดนด่าแน่แล้ว...
เงียบ...
เ้านายหนุ่มยังคงหลับสนิท ทั้งที่ตัวเปียกโชก...หมดกัน สภาพหนุ่มโสดในฝันของสาวๆ
เอาไงดีวะ จะปล่อยให้เ้านายนอนตัวเปียกรึก็ใช่ที
แต่ถ้าจะให้ลากไปชั้นบน ตอนนี้หมดแรงสุดๆ
เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆ ถอดสูทก่อน ... “อึ๊บ คุณต่อให้ความร่วมมือหน่อยสิครับ” เ้าตัวยังแน่นิ่ง แถมยังขัดขืนตอนที่ผมพยายามพลิกตัวให้นอนตะแคงเพื่อดึงแขนเสื้อออก
เชี่ย...เปียกยันเชิ้ต ... ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เลยครับ ปลดไทก่อนแล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อ ตอนนี้ผมอยู่ในท่าเกือบจะนั่งคร่อมตัวคนเมาอยู่แล้ว แถมยังหลับไม่รู้เื่อยู่อีก ยังดีที่ไม่กรน แต่การจะถอดเสื้อออกเนี่ยยากเช่นเคย เพราะต้องพลิกคว่ำพลิกหงายอยู่เรื่อยๆ กว่าจะดึงเสื้อให้หลุดเล่นเอาเหนื่อย ผมจึงโยนเชิ้ตสีขาวนั้นทิ้ง ยังไม่ลุกไปไปเพราะหอบเหนื่อย
อยู่ๆเ้านายหนุ่มผมก็ลืมตา ผมใจนผงะ...
คุณต่อกระพริบตาสองสามที แล้วยิ้ม...
ยิ้มกว้าง ยิ้มแบบทำให้สาวๆครึ่งโลกใจละลายได้เลย ยิ้มในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เลยจับจ้องอย่างลืมตัว
“อุ๊บ” แล้วร่างผมก็ถูกกระชากร่วงไปกองแนบอก เสียงหัวใจเต้นตึกตักผิดกับผมที่รัวเป็กลองเพราะใ
เพราะใเฉยๆนะครับ “อื้ออออ” เ้านายผมส่งเสียงครางในลำคอ
“คุณต่อ คุณต่อ” ผมผุดลุก มองใบหน้าหล่อที่ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง... ละเมอเหรอ ละเมอได้น่าถีบมาก ใหมดอยู่ๆก็ดึงมาซบอก แข็งยังกับลานวัด หน้าผมงี้ชาไปหมด
“อื้ออออออออ”
“เฮือก...” ผมนี่สะดุ้งอีกรอบ เมื่อร่างสูงใหญ่คว้าไปกอด “คุณต่อ ปล่อยก๊อน”
“อื้อ ม่ายปล่อย” มาไม้ไหนวะเนี่ย คิดว่าผมเป็สาวที่ไหนอี๊ก อึดอัดโว้ย เกิดมานอกจากไอ้โทแล้วก็ไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนกล้ามาแหยมกอดผมเลยสักครั้ง แต่นี่เป็เ้านายแถมยังเมา นอนละเมอ เรี่ยวแรงจะเยอะไปไหนวะ รัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก
“อื้ออออออออออ” เช็ด แม่งเอาจมูกมาไซร้คอผมครับ ขนลุกซู่ ผมนี่ดิ้นสุดแรงเกิดเลย
“คุณต่อโว้ย ตื่นก๊อน ไม่เล่นสิครับมันจั๊กจี๋”
“อื้อ” นั่นไงยังไม่หยุด พ่อจะโบกละนะ ลิ้นน่ะไม่ต้องเลียก็ได้ กลิ่นละมุดปะทะจมูกเหม็นจนแทบอ้วกออกมา
“งื้อ พอเถ้ออออออออออออ” ผมดันหน้าหล่อๆนั้นออก รู้สึกกลัวมากกว่าจะเคลิ้ม ขนแขนสแตนด์อัพไปหมดแล้วเนี่ย
คนที่นอนละเมอคลายอ้อมกอด ผมรู้สึกโล่งแต่ยังชาอยู่ คนเมาประสาอะไร เมาได้เลื้อยน่ากลัวมาก ต้องรีบเด้งตัวออกไม่งั้นจะโดนเล่นงานทีเผลออีก
หมับ!
“เห้ย” ผมสะดุ้งเมื่อโดนฉุดข้อมือ
“อย่าเพิ่งไป” เสียงเ้านายหนุ่มร้องอ้อแอ้ คว้าข้อมือผมแน่นจนแดงไปหมด ... นี่ใจคอจะไม่เบามือกับกูเลยใช่มั้ยเนี่ย
“คุณต่อ ตื่นก่อน เดี๋ยวผมไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้”
“ม่าย ห้าย ปาย” นั่นไง โยเยเป็เด็ก นี่เ้านายหรือว่าลูกกูกันแน่วะเนี่ย ถ้าไม่ติดว่าเมา ผมจะคิดว่าแกล้งอำผมเล่นนะ แต่ถ้าจะแกล้งเล่นใหญ่ขนาดนี้ เอารางวัลตุ๊กตาทองไปกอดแทนเถอะครับ
“ครับๆ” สุดท้าย เพื่อเงิน เพื่อแม่ ก็ต้องยอมนั่งอยู่ข้างๆ
“พ่ออย่าทิ้งต่อนะ แม่อย่าให้ต่อนอนคนเดียวนะ อือ” เสียงออดอ้อนเหมือนเด็กออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูป ใบหน้าหล่อๆที่หลับสนิทนั้นดูผ่อนคลาย สงสัยจะฝัน... ผมได้แต่ถอนหายใจมองเ้านายหนุ่มที่ขยับปากเคี้ยวลมไปมา
“ไม่ไปไหนครับ ผมอยู่นี่” นี่กูต้องเล่นบทพ่อสินะ “นอนนะครับ”
“อื้อ” เช็ดดดดดดดดดด ว่านอนสอนง่ายซะด้วย เอาเป็ว่าที่มาไซร้ซอกคอเมื่อกี้พี่ไม่โกรธ
หมับ
“อุ๊บ” ผมตาเบิกโพลงอีกรอบ คราวนี้ใจนสติหลุดเมื่อเ้านายหนุ่มลากผมลงไปจนหน้าประชิด จังหวะมันได้สุดๆเมื่อริมฝีปากผมประกบกับของเขาอย่างจังดังกึก ความเจ็บจากฟันที่ชนกันร้าวไปหมด ปากจะแตกมั้ยเนี่ย...
“อื้อ” เชี่ย ทำไมต้องขยับปากด้วยวะ ผมดันตัวแต่ไม่หลุด แขนอีกข้างมาจากไหนไม่รู้ตะปบหัวผมไว้ ริมฝีปากบดเบียดกับของผมที่กำลังเม้มปิดสนิท
“ย่ะ...อื้อ” นั่นไง พอเผลอ น้องแกก็ส่งลิ้นเข้ามาล้วงเลยครับ ไม่ล้วงเปล่า ดูดอีก กลิ่นเหล้าคละคลุ้งเลยจ้า แต่แรงบดเบียดไม่ได้ลดเลย แม่เ้า นี่กูมาทำอะไรตรงนี้วะเนี่ย...ไหนจะโดนด่า โดนใช้งานสารพัด แถมยังมาโดนขโมยจูบอี๊ก เกิดมาสามสิบปี มีแต่ไปจูบปากสาว ไม่เคยโดนหยามน้ำหน้าหนักขั้นนี้มาก่อน แถมคนที่ทำ ดันเป็เ้านายขี้เก๊กอีกต่างหาก
“อื้อ” ปล่อยกู๊...ผมได้แต่ร้องในใจ เพราะตอนนี้น้ำลายหนือดเหนียวโดนดูดเฟ้นจากอีกฝ่ายจนตัวอ่อน หัวใจผมเต้นตึกๆรัวเป็กลองชุด ไม่ไหวแล้ว จะเก่งเกินไปแล้ว ปล่อยกูไปเถอะ ... ปล๊อยยยยยยยยยยยยยยยยย
กว่าจะผละจากกันตัวผมนี่อ่อนไปหมด จะโมโหก็ทำไม่ได้เพราะคนก่อเื่ยังหลับสนิท...แม่ง หลับจริงมั้ยวะ หลับจริงเหรอ ทำไมหลับแล้วยังจูบได้สมจริงขนาดนี้ คนที่เคยมั่นใจในตัวเองว่าเด็ดมากอย่างผมยังระทวย แม่งเอ๊ย...ถ้าเป็ผู้หญิงผมคงปล่อยเลยตามเลยไปแล้ว ให้ตายสิ...
นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย...บ้าชิบ!
#ทีมเอกภพ
11K
