ห้องทำงานของชีคคามินเงียบงัน
แสงไฟสีอำพันสะท้อนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างไร้ชีวิต
เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างสูง มองออกไปยังนครซาฮีรานยามค่ำ
เมืองทั้งเมืองดูเป็ระเบียบเมื่ออยู่ภายใต้อำนาจการปกครอง
คงมีเพียงเสียงร้องไห้ของเด็กเมื่อครู่
ที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว
*“ถ้าแม่ผมไม่อยู่ที่นี่ ผมก็ไม่อยู่เหมือนกัน”*
ชีคคามินกำหมัดแน่น
เขาเคยเผชิญเสียงกรีดร้องในสนามรบ
เคยเห็นเื เคยเห็นความตาย
แต่ไม่เคยมีเสียงใด
ทำให้หน้าอกเขาแน่นเช่นนี้
“ดื้อ…และโง่เขลา” เขาพึมพำกับตัวเอง
แต่ในใจกลับนึกถึงภาพ
เด็กชายตัวเล็กที่ยืนกอดอก
เชิดหน้า ทั้งที่น้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า
เด็กคนนั้น…ไม่กลัวเขา
ไม่กลัวอำนาจ
ไม่กลัวตำแหน่ง
ไม่กลัวแม้แต่คำขู่
เขากล้าพูดว่า *เขาเลวร้าย*
ต่อหน้าผู้ปกครองรัฐ
ชีคคามินหลับตาลงช้า ๆ
ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
เด็กชายวัยห้าขวบ ที่ยอมถูกอุ้ม ถูกโยน
แต่ไม่ยอมให้ใครดูถูกแม่ของเขา
*“เธอเป็คนมีมารยาทและอ่อนโยนที่สุด”*
ประโยคนั้น ทำให้เขาหยุดคิด ภาพที่เขาเห็นมีความอ่อนแอ ปวกเปียก นี่หรือที่ลูกชายเขามองว่าอ่อนโยน
“เด็กคนนี้…”
เขาพึมพำเสียงต่ำ
“คงต้องได้รับการฝึกอบรมใหม่”
อีกฟากหนึ่งของวัง ห้องนอนกว้างใหญ่เงียบงัน
เปาเปานั่งกอดเข่าบนเตียง
ร่างเล็กหดเข้าหากันเหมือนลูกสัตว์ที่าเ็
น้ำตาไหลเงียบ ๆ
ไม่มีเสียงสะอื้น
มีเพียงลมหายใจสะดุดเป็่ ๆ
เขาไม่ร้องเรียกมามี๊ เพราะรู้ดี…ไม่มีใครให้เรียก
หมอนใบใหญ่เปียกชื้น
เด็กชายซุกหน้าเข้ากับมัน
กลิ่นผ้าที่ไม่คุ้นเคยทำให้ใจเขายิ่งว่างเปล่า
*พ่อ…*
คำนี้เคยเป็สิ่งที่เขาอยากได้มาตลอด
แต่ตอนนี้
มันกลับเป็คำที่ทำให้เจ็บที่สุด
“คนใจร้าย…”
เขาพึมพำทั้งน้ำตา
“ผมไม่ชอบคุณเลย”
ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ
จนแทบไม่มีเสียง
เปาเปาไม่หันไปมอง
คิดว่าเป็คนดูแล
แต่เงาร่างสูงใหญ่ที่ทอดลงบนพื้น
ทำให้หัวใจเขากระตุก
ชีคคามินยืนอยู่ตรงนั้น
เงียบ
นิ่ง
ไร้ท่าทีของผู้ปกครองรัฐ
มีเพียงชายคนหนึ่ง
ที่มองเด็กบนเตียงอย่างลังเล
เขาไม่ได้เข้ามาใกล้
ไม่ได้พูดอะไร
นานพอที่เด็กชายจะรู้สึกได้
ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงนั้น
เปาเปาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาแดงก่ำสบกับสายตาคมเข้ม
ไม่มีคำพูด
ไม่มีการขอโทษ
ไม่มีการอธิบาย
มีเพียงความเงียบที่อึดอัด
ชีคคามินเป็ฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อน
เหมือนทนสายตานั้นไม่ไหว
“…นอนเถอะ”
เขาพูดเสียงต่ำ สั้น และแข็ง
เปาเปาไม่ตอบ
ไม่ขยับ
แต่เมื่อชายคนนั้นหันหลังจะออกไป
เด็กชายกลับพูดขึ้นเบา ๆ
“คุณไม่ต้องให้เงินมามี๊ก็ได้”
ชีคคามินหยุดกึก
“ผมดูแลมามี๊เองได้”
เสียงเด็กสั่น แต่ชัด
“ผมเป็เด็กดี ผมไม่งอแง ผมเชื่อฟัง”
คำพูดนั้น
ไม่ใช่คำอ้อน
แต่เป็การต่อรองของเด็กห้าขวบ
ที่กลัวจะเสียทุกอย่าง
มือของชีคคามินกำแน่นอีกครั้ง
เขาไม่หันกลับมา
“เ้ายังเด็กเกินไป
จะเข้าใจเื่พวกนี้”
“ผมเข้าใจ”
เปาเปาตอบทันที
“คุณกำลังจะเอาผมไป
แล้วทิ้งแม่ผมไว้ข้างหลัง”
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้…ยาวนานกว่าเดิม
ชีคคามินก้าวออกจากห้อง
โดยไม่พูดอะไรอีก
แต่ทันทีที่ประตูปิดลง
เขาหยุดยืนอยู่หน้าห้องนั้น
มือที่เคยนิ่งไม่สั่น
กลับกดลงบนลูกบิดแน่น
*ถ้าการตัดสินใจนี้…ถูกต้องจริง*
*ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังทำลายบางอย่าง*
ชีคคามินไม่รู้คำตอบ
แต่เป็ครั้งแรกในชีวิต
ที่คำว่า “ลูกชาย”
ไม่ได้เป็เพียงสายเื
มันเริ่มกลายเป็…าแ
วันรุ่งขึ้น
ชีคคามินมองเด็กน้อยที่นั่งขดตัวเงียบอยู่มุมห้อง
แม้จะรู้ว่าเขามา แต่เด็กน้อยก็ไม่ยอมหันมามอง
ความรู้หน่วงเกิดขึ้นในอกของคนเป็พ่อ
โดยเฉพาะเมื่อร่างเล็กที่ดูอ่อนแอลง
เพราะการประท้วงไม่ยอมกินข้าว
"ทำไมไม่ยอมกินข้าว" เขาเอ่ย
เด็กน้อยไม่เงยหน้า
ไม่ตอบ
มีเพียงสะอื้นแ่เบา
ชีคคามิน ถอนหายใจอย่างยอมแพ้
"“ตกลง…”
เขาพูดช้า ๆ
“ฉันยอมให้แม่เ้าอยู่ที่นี่ได้”
เด็กเงยหน้าขึ้นทันที
ชีคคามินพูดต่อ
“แต่อยู่ในฐานะพี่เลี้ยงของเ้า”
เขาเว้นจังหวะ
“และต่อหน้าคนอื่น
เ้าห้ามเรียกเธอว่าแม่”
เปาเปาแสดงสีหน้าไม่พอใจทันที
"ห๊ะ ได้ยังไง
ถ้าผมทำอย่างนั้นมามี๊ก็เสียใจแย่สิ"
เปาเปาน้อยประท้วง
คราวนี้ชีคคามิน ไม่ยอมอ่อนข้อ
"มีแค่ทางเลือกเดียว
จะเอาหรือไม่เอา"
น้ำเสียงเด็ดขาด
เปาเปาเม้มปากแน่น
มองคนที่บอกว่าเป็พ่อของเขาด้วยความไม่พอใจ
แต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาเด็ดขาดของเขาก็เลยจำเป็ต้องเลือก
"แต่เวลาอยู่กับมามี๊สองต่อสองผมเรียกนะ"
เด็กน้อยต่อรอง
ชีคคามินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
เพียงเดินออกจากห้องไป
มีเสียงเปาเปาไล่ตามหลังอย่างเดือดดาล
"ดี! ดีเลย!
อย่ามาตกหลุมรักมามี๊ผมทีหลังก็แล้วกัน
ถึงตอนนั้น
ผมไม่มีวันยกมามี๊ให้คุณหรอก
คอยดูแล้วกัน!”
เปาเปาน้อยะโใส่หลังชีคคามินอย่างโกรธจัด
เปาเปาทิ้งตัวลงบนเตียง
ฟุบหน้าร้
องไห้เสียงดัง
เพราะเขารู้สึกเ็ป
ที่ไม่สามารถปกป้องมามี๊ของเขาได้
และยังไม่สามารถเรียกเธอว่าแม่
ต่อหน้าคนอื่นได้
มามี๊ของเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ
“หึ…ตกหลุมรักแม่เ้างั้นเหรอ”
ชีคคามินหัวเราะเย้ยหยัน
คนอย่างเขา
ไม่มีวันตกหลุมรักใครง่าย ๆ
“เตรียมอาหารให้นายน้อย”
เขาสั่งเสียงเรียบ
ก่อนจะเดินจากไป
1K
