โลกแห่งเวทย์มนตร์

      ช่วงบ่ายของวันนั้นในห้องคลาสเรียนประจำธาตุดิน ไฮด์ บิล แคลน แซนดี้ และเจน จับกลุ่มคุยกันเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องราวของตัวเองในช่วงวันหยุดที่ผ่านมา

     “งั้นนายก็ต้องเจอกับกอร์สอีกแล้วสิ” แซนดี้ที่ได้ฟังเรื่องราวของไฮด์ ก็ได้พูดขึ้น

     “ไม่ได้เจอ เธอไม่ได้ฟังที่ฉันเล่าไปรึไง” ไฮด์ตอบ

     “แล้วที่หมู่บ้านทุ่งละ หลังจากนั้นเป็นยังไงต่อ”เจนถาม

     “ก็ได้แบรนดิชกับหน่วยปกป้องพิเศษเข้ามาดูแลความปลอดภัยในหมู่บ้าน”ไฮด์หันไปตอบเจน

     “ว่าแต่แกนี่ก็เจอเรื่องแปลก ๆ อีกแล้วนะไฮด์”บิลพูด

     “นายไปทำเรื่องอาถรรพ์ไว้กับใครไว้บ้างรึป่าว”แคลนเข้ามาเสริม

     “ไม่เคยเลยฉันก็อยู่ของฉันตลอดไม่เคยไปรั้งควานใครนะ” ไฮด์แก้ตัว

     “ว่าแต่วันนี้เจ๊แกไปไหน ปกติไม่เห็นจะมาสาย”บิลพูดขึ้น

     “ไม่รู้สิ” แคลนตอบ

     “ไหน ๆ ก็ไหนเรามาทดสอบพลังกันหน่อยเอาไหมระหว่างที่เจ๊แกยังไม่มา”บิลชวน

     “ทดสอบพลังยังไง” แซนดี้ถามขึ้น

     “ประลองเวทย์มนตร์ไง ฉันนะ วันหยุดไปฝึกหนักมาเลยนะ”บิลพูดพลางฉีกยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ

     “ไฮด์แกได้ที่สองในงานประลองเวทย์มนตร์ไปแข่งกับบิลมันหน่อยสิ” แคลนพูด

     “จะบ้าเหรอ เดี่ยวอาจารย์เอิร์นมาได้โดนทำโทษแน่ ๆ”ไฮด์บอกปัดไป

     “เอาเลยไฮด์ อย่าให้เสียชื่ออันดับรองชนะเลิศ”เจนเสริมขึ้นมา

     “เจนไม่ได้ฟังที่พูดเลยรึไง” ไฮด์ตอบ

     หลังจากคะยั้น คะยอไม่นานกลายเป็นว่าไฮด์ต้องจำใจแข่งขันกับบิลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเมื่อทุกคนในห้องรู้ว่าจะมีการประลองเวทย์มนตร์เกิดขึ้นทำให้ในห้องเริ่มหันความสนใจมาที่การแข่งขันประลองระหว่างไฮด์กับบิล

     “เอาละนะไฮด์” บิลพูด ก่อนจะเริ่มร่ายคาถา

     “กำแพงพสุธา” สิ้นเสียงร่ายคาถาของบิล ก็เกิดกำแพงพสุธาขึ้นมาโดยกำแพงพสุธาปรากฏมาอย่างรวดเร็ว และพุ่งตรงไปยังไฮด์ ทำให้ไฮด์ถูกยกตัวขึ้นไปในอากาศโดยกำแพงพสุธาที่ดันไฮด์ขึ้นไป

     ‘บิลใช้เวทย์มนตร์ได้เก่งขนาดนี้เลยเหรอหรือเพราะใช้คทาที่อาจารย์เอิร์นแจกด้วยทำให้คาถายิ่งทรงพลังมากขึ้น’ ไฮด์คิดในใจ

     “อย่าเหม่อสิไฮด์” บิลพูด

     “เกราะปฐพี” แต่แทนที่บิลจะร่ายเกราะปฐพีใส่ตัวเองกับร่ายใส่ไฮด์ที่ลอยกลางอากาศอยู่ ทำให้ไฮด์มีเกราะปฐพีปกคลุมทั่วทั้งตัว และไม่ใช่แค่นั้นบิลได้เพิ่มขนาดของเกราะปฐพีขึ้นทำให้ไฮด์ขยับได้ยากลำบากมากยิ่งขึ้นไปอีก

     “เกราะปฐพีใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ” แซนดี้พูดขึ้น และไม่ใช่แค่แซนดี้แต่ตอนนี้ทุกคนในห้องต่างก็ต้องตกตะลึงกับความสามารถในการใช้เวทย์มนตร์ของบิลที่เก่งขึ้นผิดหูผิดตารวมทั้งยังประยุกต์เวทย์ที่ใช้ในการป้องกันมาใช้หยุดการเคลื่อนไหวของไฮด์ได้อีกด้วย

     “มันอยู่ที่จินตนาการ” บิลหันมาพูดกับแซนดี้ และเพื่อนคนอื่น ๆพลางยิ้มอย่างภูมิใจ

     ‘หมั่นไส้’ เพื่อน ๆ ในห้องต่างก็คิดแบบเดียวกัน

     “รับนี่ไปกิน” บิลยิงก้อนพลังเวทย์ของตัวเองที่บีบอัดเตรียมไว้โจมตีไปยังไฮด์ในชั่ววินาทีที่ไฮด์กำลังจะตกลงมา

     ‘บ้าจริง ขยับตัวไม่ได้เลยเพราะเกราะปฐพีหนา ๆ นี้’ไฮด์คิดขึ้น ทำให้ไฮด์โดนการโจมตีด้วยก้อนพลังเวทย์เข้าไปเต็มๆ แต่เพราะเกราะปฐพีที่หุ้มไว้อย่างหนาจึงทำให้ไฮด์ได้รับแค่แรงกระแทกที่ทำให้รู้สึกจุกแต่ไม่ได้รับบาดแผลใด ๆ แต่เพราะการโจมตีนั้นทำให้เกราะปฐพีบางส่วนแตกออกไป ทำให้ไฮด์สามารถขยับตัวได้บางส่วน

     “ปราการธรณี” ไฮด์ร่ายเวทย์มนตร์ ทำให้ไฮด์ถูกยกขึ้นไปอยู่บนป้อมปราการที่อยู่สูงจากพื้นอีกครั้ง

     “งั้นลองนี้ไปบ้างจะเป็นไง” พูดจบไฮด์ก็ยิงก้อนพลังเวทย์ขนาดเล็กของตัวเองออกไปเป็นสิบลูกทำเอาเหล่านักเรียนคนอื่น ๆ ที่ดูอยู่ถึงกับตะลึงเพราะพวกเขาต่างก็จำได้ว่าทั้งไฮด์และบิลต่างก็เคยเป็นพวกที่ใช้เวทย์มนตร์แทบจะไม่ได้แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกับใช้พลังเวทย์มนตร์ได้ดีขึ้นมากจนไม่เหมือนกับพวกเขาในตอนที่เข้ามาเรียนใหม่ๆ เลย

     “กำแพงพสุธา” บิลร่ายคาถาสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจนเมื่อก้อนพลังเวทย์ที่ไฮด์ยิงมาโดนทำให้กำแพงพสุธาทลายลงไป บิลก็เห็นก้อนพลังเวทย์ที่ถูกยิงตามหลังชุดแรกมาติดๆ ในทันที ทำให้บิลโดนก้อนพลังนั้นโจมตีเข้าไปแต่เพราะก้อนพลังเวทย์ที่ไฮด์ยิงมาแต่ละอันไม่ได้อัดพลังเวทย์ไว้มากทำให้บิลไม่ได้บาดเจ็บมากนัก

     “ฉันไม่ยอมหรอกนะ” บิลพูดก่อนจะรวบรวมก้อนพลังเวทย์ขนาดใหญ่เพื่อเตรียมตัวยิงไฮด์ที่ยืนอยู่บนป้อมปราการ

     “มาเลย” ไฮด์พูดก่อนจะรวบรวมก้อนพลังเวทย์ขอตัวเองแบบเดียวกับบิลบ้าง

     “รับไปซะ” ไฮด์และบิลพูดพร้อมกันก่อนจะยิงก้อนพลังเวทย์ของตัวเองออกไปและการยิงในครั้งนั้นทำให้เพื่อน ๆ ในห้องตื่นตาตื่นใจมากทำให้ทุกคนต่างตะโกนเชียร์ทั้งไฮด์ และบิล เพราะไม่อยากให้ฝ่ายไหน ฝ่ายหนึ่งแพ้ แต่แล้วก็มีต้นไม้ต้นใหญ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นแล้วรับการโจมตีทั้งสองเอาไว้

     “เวทย์พฤกษาพันธนาการ” จู่ ๆ ก็มีเสียงร่ายเวทย์ดังขึ้นมา ก่อนที่จะมีรากไม้ปรากฏขึ้นมาจากพื้นแล้วเข้ามัดทั้งไฮด์และบิลเอาไว้แน่นทำให้ทั้งสองคนขยับไม่ได้ ก่อนนักเรียนทุกคนในห้องจะหันไปมองยังหน้าห้องปรากฏเป็นร่างอาจารย์สาวที่คุ้นเคย ทำให้นักเรียนทุกคนหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับถูกแช่แข็งไว้

     “ไหนบอกสิเจ้าพวกเด็กเลือดร้อนว่ามีเรื่องอะไรกัน”อาจารย์เอิร์นพูดพร้อมส่งสายตาอำมหิตไปยังไฮด์และบิล

     “เราแค่อยากจะประลองฝีมือกันเฉย ๆ นะครับอาจารย์ระหว่างรออาจารย์มา” ไฮด์ตอบ

     “ใช่ครับ” บิลเสริม

     “แล้วทำไมคนอื่น ๆ ถึงได้ยืนอยู่เฉย ๆไม่เข้าไปห้าม มาประลองอะไรกันในห้องเรียน” อาจารย์เอิร์นหันไปถามเหล่านักเรียนคนอื่น ๆของเธอ แต่ก็ไม่มีใครตอบอะไรเธอทุกคนได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาอาจารย์เอิร์นเลยแม้แต่คนเดียว

     “เดี่ยวนักเรียนคนอื่นที่ไม่ห้ามต้องจัดการทำความสะอาดห้องให้กลับเป็นปกติ”อาจารย์เอิร์นสั่ง

     “ครับ/ค่ะ” นักเรียนทุกคนตอบ

     “ส่วนไฮด์กับบิล มีแลง มีพลังเวทย์เหลือเฟือกันใช่ไหมเดี่ยวไปช่วยหน่วยปกป้องพิเศษกางม่านพลังที่ทางใต้ของเมือง” อาจารย์เอิร์นตอบ

     “แต่อาจารย์ครับ เราแค่ประลองกันเฉย ๆไม่ได้ทะเลาะอะไรกันนะครับ” บิลตอบ

     “ถ้าอาจารย์คนอื่นเข้ามาเห็นก็คิดว่าพวกเธอทะเลาะกันทั้งนั้นและคงโดนทำโทษหนักกว่านี้แน่นอนจะไปช่วยหน่วยปกป้องพิเศษดี ๆ หรือจะให้เรื่องนี้ ไปถึงหูอาจารย์ใหญ่” อาจารย์เอิร์นพูดพลางหันมายิ้มอย่างมีเล่ห์นัยให้บิล ทำให้บิลกับไฮด์ต้องหันมมองหน้ากัน

     “ไปช่วยหน่วยปกป้องพิเศษครับ” ไฮด์และบิลตอบพร้อมกัน

     “ดีเดี่ยวอาจารย์จะแจ้งเพื่อนอาจารย์ให้ว่าจะส่งเด็กนักเรียนไปช่วย” พูดจบอาจารย์เอิร์นก็คลายเวทย์มนตร์ของตัวเองออกทำให้บิลและไฮด์สามารถขยับตัวได้ แล้วจึงเดินมารวมกับเพื่อน ๆ ทุกคนเพื่อช่วยทำความสะอาดห้องเรียนให้กลับมาสภาพดั้งเดิม แล้วจึงกลับมาเริ่มเรียนกับอาจารย์เอิร์นต่อจนหมดชั่วโมงเรียนแล้วทุกคนจึงแยกย้ายกลับบ้านไป

     “เป็นอะไรไหมไฮด์” เรนาถามขึ้นเมื่อเห็นไฮด์ที่ดูเหนื่อยมากกว่าปกติ

     “เปล่า แค่วันนี้มีการประลองเวทย์มนตร์ในห้องเรียนนะ”ไฮด์ตอบก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องให้เรนาฟัง

    “ฮ่า ๆ ๆ แล้วทำไมถึงได้ไปประลองในห้องเรียนละแถมยังในชั่วโมงเรียนอีก” เรนาหัวเราะพลางถามไฮด์ไปด้วย

     “ก็บอกแล้วไง ว่าเราก็ปฏิเสธไปแล้วแต่ก็ต้องโดนยัดเยียดให้ลงแข่งขันจนได้” ไฮด์ที่โดนเรนาหัวเราะใส่ จึงรู้สึกเขิลขึ้นมา ก่อนจะตอบออกไป

     “แล้วพวกไฮด์ต้องไปช่วยหน่วยปกป้องพิเศษวันไหนนะ”เรนาที่ยังไม่หยุดหัวเราะเอ่ยถาม

     “เดี่ยวเถอะยังหัวเราะไม่หยุดอีกอย่าให้โดนกับตัวเองบ้างนะเรนา” ไฮด์ตอบพลางหัวเราะไปด้วย เมื่อคิดว่าตัวเองคิดยังไงไปตอบตกลงแข่งขันงานประลองจนได้โดนทำโทษ

     “นี่ยังไม่ตอบเลยนะตกลงไปช่วยหน่วยปกป้องพิเศษวันไหน” เรนาถามย้ำต่อ

     “ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่จะถึงนี่แหละ” ไฮด์ตอบ

     “งั้นเหรอ สู้ ๆ นะ” พูดจบเรนาก็หัวเราะอีกครั้ง ก่อนที่ไฮด์จะร่วมหัวเราะด้วยก่อนทั้งคู่จะเดินกลับบ้านไปด้วยกัน