บทที่ 20 อ่อนโยน
นิ้วเรียวของฮวนหรงเอื้อมไปััหลังมือของไป๋เจี๋ยอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน นางยกขึ้นมาใกล้ใบหน้า จ่อไว้ที่บริเวณเหนือคางเล็กน้อย ตามด้วยเป่าลมอุ่นออกจากปากบางเบา ไป๋เจี๋ยไม่เคยถูกใครปฏิบัติอย่างอ่อนโยนและใส่ใจเช่นนี้มาก่อน จากที่กำลังโกรธเคืองนางและไม่พอใจในตัวนาง กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับความดีของนางอีกครั้ง
ขณะที่หยิบอุปกรณ์ทำแผลออกจากหีบไม้ ฮวนหรงก็ลงมือปิดปากแผลให้ไป๋เจี๋ยในทันที ชายหนุ่มรู้สึกซาบซึ้งจนพูดไม่ออก หลังจากผ่านไปสักครู่หนึ่งไป๋เจี๋ยยอมหันหน้ากลับมาพูดกับนางดี ๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“ข้าถามตามตรง เหตุใดเ้าสนใจตำบลหลี” แววตาของชายหนุ่มต่างคาดคั้นให้คำตอบเป็ดั่งใจคิด
“พูดตามตรง ข้าอยากติดตามท่านไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าทะเลทรายหรือมหาสมุทรตงไห่ ข้าเฟยฮวนหรงไม่เคยเกรงกลัวอันตราย สิ่งเดียวที่กลัวยิ่งนัก คือกลัวไม่ได้อยู่เคียงข้างท่าน ท่านพี่...ข้ากลัวเหลือเกิน”
สิ่งที่ฮวนหรงพูดย่อมเป็สิ่งที่กลั่นออกมาจากหัวใจ แววตาของนางก็สื่อออกมาอย่างนั้น ไป๋เจี๋ยมองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นนางกลับไม่หลบหลีก ปล่อยให้สามีจ้องมองจนกว่าจะพอใจ ครู่หนึ่งไป๋เจี๋ยก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มลงมาหนึ่งโทน
“เ้าคิดอย่างนั้นจริงหรือ?”
“ตำบลหลีเป็เพียงตะเข็บชายแดน ไม่มีอันใดให้สตรีจากเมืองหลวงอย่างข้าหลงใหล หากไม่ใช่เพราะ้าตามไปปรนนิบัติท่าน ข้าจะบากร่างกายอันงดงามเหล่านี้ไปให้ลำบากลำบนทำไมกัน”
ทำแผลไปพลางพูดไปพลาง คำสุดท้ายสิ้นสุดลงผ้าสีขาวจากมือฮวนหรงก็ผูกเป็ริบบิ้นที่นิ้วมือของไป๋เจี๋ย จากนั้นฮวนหรงลุกขึ้นเพื่อที่จะนำเศษผ้าที่เป็ของเสียไปทิ้ง ไป๋เจี๋ยกลับเป็ฝ่ายร้อนรุ่มไม่ยอมปล่อยให้นางห่างกาย เอื้อมฝ่ามือใหญ่ไปกระชากข้อแขนของนางอย่างแรง กระทั่งฮวนหรงล้มลงมานอนหงายอยู่ในอ้อมกอดของไป๋เจี๋ย ทั้งคู่จ้องตากันอย่างตระหนก น้ำเสียงของไป๋เจี๋ยดังขึ้นมาขณะมอง
“เ้าไม่ถามหรือว่าข้าได้แผลลึกขนาดนี้มาได้อย่างไร แล้วไม่ถามหรือว่าเหตุใดข้าปล่อยให้แผลเปิดไม่ยอมรักษา”
“เื่ของบุรุษข้าล้วนไม่ก้าวก่าย พวกท่านเป็ผู้ถือกระบี่อีกทั้งยังเป็แม่ทัพใหญ่ จะมีแผลบนร่างกายคงไม่ใช่เื่แปลก ส่วนเหตุผลที่ท่านไม่ยอมรักษาตัวเอง จนปล่อยให้แผลอักเสบมีหนองก็คงหนีไม่พ้นนิสัยป่าเถื่อนและอวดดีของท่านกระมัง” ฮวนหรงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยคล้ายไม่สนใจเื่เล็กน้อยเ่าั้
“หากข้ารักษามันเสียั้แ่เนิ่น ๆ แล้ววันนี้เ้าจะมีโอกาสดูแลสามีได้อย่างไร” น้ำเสียงและแววตาของชายหนุ่มเว้าวอนเหลือเกิน
“ท่านหมายความว่าอย่างไร” ฮวนหรงส่ายศีรษะจัดกระบวนความคิด นางไม่คาดฝันว่าจะได้ยินประโยคเหล่านี้จากปากไป๋เจี๋ย นางกำลังรู้สึกว่าที่ผ่านมานั้นได้พากเพียรทุ่มเทลงไปอย่างไรล้วนไม่เสียเปล่า
“เด็กโง่! เ้าก็รู้ว่าข้าไม่ถนัดพูด”
ไป๋เจี๋ยงอนิ้วชี้และใช้ข้อนิ้วลูบไปบนปลายจมูกของนางช้า ๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ราวหมาป่ากระหาย จากนั้นไป๋เจี๋ยก็โถมร่างกำยำลงไปริมฝีปากอันบอบบางของนาง เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องทำเช่นนี้กับนาง ต้องขอบคุณนางที่ทำให้หัวใจของเขาปลดล็อก และต้องขอบคุณนางที่ตกแต่งห้องนอนได้ยั่วยวนเช่นนี้
ฮวนหรงตั้งรับไม่ทัน นางเพียง้ากดดันให้ไป๋เจี๋ยรับปากนางเท่านั้น เขาเกลียดการล่วงเกินกันอย่างนี้มากไม่ใช่หรือ เหตุใดเขาถึงเป็ฝ่ายลงมือก่อน ยามนี้หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นโครมครามอย่างคลุ้มคลั่งคล้ายจะหลุดออกมาจากหน้าอก นอกจากแผนการของนางจะไม่สำเร็จยังต้องเสียตัวด้วยหรือ คิดได้อย่างนี้ฮวนหรงก็รู้สึกว่ายังไม่พร้อมจริง ๆ
ไม่ใช่ไม่้า แต่นางกำลังมีรอบเดือนต่างหาก ฮวนหรงกลัวว่าคืนนี้จะบานปลาย จึงใช้ฝ่ามือผลักหน้าอกของไป๋เจี๋ยอย่างแรง ปากที่ถูกประกบจูบอย่างดุเดือด เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบากว่า
“ท่านเมาแล้ว พอก่อนเถอะ”
ไป๋เจี๋ยได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย นาง้ามันมากไม่ใช่หรือ ครั้นตอบสนองแล้วเหตุใดจึงปฏิเสธขึ้นมาดื้อ ๆ ชายหนุ่มค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วกระซิบเสียงเบาต่อหน้านางขณะที่สันจมูกยังคงชนกัน
“ข้าไม่พอ ข้าจะดมเ้า เลียเ้า ตามด้วยกดเ้า รังแกเ้าจนร้องครางออกมา”
น้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมาแต่ละประโยคต่างเพิ่มความกระสันได้เป็อย่างดี และทำให้ฮวนหรงร่ำส่าย ว่าแล้วไป๋เจี๋ยก็ประกบริมฝีปากกลับลงไปทาบอีกรอบ ครั้งนี้เร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ คิดไม่ถึงว่าภายนอกดูเ็าและละทางโลก แต่พอได้ปืนขึ้นมายังหุบเขาแห่งราคะ เขากลายร่างเป็หมาป่าตัวใหญ่ที่หิวโหยประหนึ่งอดอยากมาเป็เวลาพันปี พอได้พบชิ้นเนื้อก็กระกรุมกระกรามฉีกกินอย่างคลุ้มคลั่ง
ร่างกายของทั้งคู่เสียดสีกันมากขึ้น ฮวนหรงเริ่มจูบตอบ ไป๋เจี๋ยลูบไล้ตามเรือนร่างโดยเริ่มจากด้านล่างก่อน มือของเขาค่อย ๆ ปลดสายคาดเอวของนางแล้วล้วงเข้าไปใต้เสื้อคลุม ค่อย ๆ ััเนื้อหนังมังสาที่ขาวละเอียดดุจปุยนุ่น แต่แล้วฝ่ามือของเขาก็ต้องหยุดชะงักลงในทันทีเมื่อแตะต้องผ้าซับในที่แข็งและหยาบ ไป๋เจี๋ยรีบถอนริมฝีปากออกจากนาง แล้วพูดว่า
“เ้ามีรอบเดือน?”
ฮวนหรงกึ่งยิ้มกึ่งเขินอาย นางเพียงแค่พยักหน้า ไป๋เจี๋ยก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างอดทน แล้วจึงค่อยพลิกร่างของนางไว้ในท่าที่ถนัดมือ อ้อมกอดของเขาโอบอุ้มนางไปวางไว้บนเตียงนอน ไป๋เจี๋ยห่มผ้านวมให้อย่างห่วงใย เขาไม่พูดอันใดต่อ เพียงแค่จดจ้องใบหน้านางอย่างมาดหมาย ประหนึ่งกำลังครุ่นคิดในใจว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ ครั้งหน้าจะชดเชยให้เ้า”
ฮวนหรงหลับตาลงช้า ๆ คงคิดว่าชายหนุ่มจะโถมตัวลงมาจูบอีกครั้งกระมัง ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบเพียงความวางเปล่า แผ่นหลังของไป๋เจี๋ยเคลื่อนไปถึงบานประตูแล้ว ฮวนหรงใฉับพลัน บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยรัก นางกลับโพล่งเสียงดังขึ้นมาทวงถาม
“เื่ตำบลหลี ข้าไปด้วยได้หรือไม่”
“ตามใจเ้า” ไป๋เจี๋ยหยุดยืนด้วยท่าฝ่ามือไพล่หลัง
พวกเขาหันมาสบตากันอย่างตื้นเขินก่อนจะจบราตรีอันแสนยาวนานด้วยการที่ไป๋เจี๋ยออกไปต้มยาบำรุงโลหิตให้ภรรยาในโรงครัว
*****
เช้าวันรุ่งขึ้นระหว่างที่บ่าวไพร่ขนของขึ้นเกวียน น่าแปลกใจยิ่งที่วันนี้เสี่ยวเหมยไม่ออกมาร่วมทานอาหารเช้า ไป๋เจี๋ยกำลังคิดว่านิสัยเสียของนางแก้ไม่หายจริง ๆ พี่ชายกับพี่สะใภ้จะออกเดินทางอยู่แล้วยังชักช้าอืดอาด คิดเื่ของเสี่ยวเหมยได้ไม่นาน ครั้นมองไปยังฝั่งตรงข้ามได้เชยชมใบหน้าของฮวนหรง ไม่ว่าความวุ่นวายใด ๆ ที่ตั้งท่าว่าจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ก็ไม่อาจทำลายรอยยิ้มของไป๋เจี๋ยได้อีกแล้ว
ยามนี้ชายหนุ่มซดโจ๊กหนึ่งคำก็ยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง กลืนโจ๊กท้องก็ยังจะยิ้มออกมาให้ได้ ระหว่างอิ่มเอมเปรมปรีดิ์กับใบหน้าของภรรยา เ้าโง่เฉาจิ้งก็เข้ามาขัดจังหวะ อันที่จริงใช่ว่าจะอยากเข้ามาเป็ก้างขวางคอ เพียงแต่ว่า้าเข้ามาแจ้งว่าสัมภาระถูกขนขึ้นเกวียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว และในขณะที่ไป๋เจี๋ยซดโจ๊กอย่างกระตือรือร้น เฉาจิ้งอดที่จะทักท้วงผู้เป็นายด้วยยิ้มขบขันออกมาไม่ได้ รอยยิ้มของเขาขัดใจไป๋เจี๋ยยิ่งนัก
“มีอะไร” ไป๋เจี๋ยเริ่มไม่พอใจจึงพ่นเสียงแข็งห้วน
“รายงานเื่รถม้าขอรับ” เฉาจิ้งประสานมือพูด
“ข้าหมายถึง หัวเราะอะไร!” ดวงตาแข็งกระด้างมาดหมาย
“วันก่อนข้าบังคับทำแผล ท่านดื้อดึงอย่างกับกระบือป่า ครานี้ทั้งโรยผงแก้อักเสบตามด้วยผ้าพันแผลที่รัดปมคล้ายริบบิ้น คิดไม่ถึงว่าบุรุษที่หยาบกระด้างเช่นท่านจะยอมรับความอ่อนโยนของฮูหยินแล้ว”
เฉาจิ้งเห็นว่าท่านแม่ทัพอารมณ์ดีั้แ่เช้าจึงกล้าพูดจาเย้าหยอกเช่นนี้
“ว่าแต่ข้า! แล้วมือของเ้าไปโดนอะไรมา ทำแผลแล้วแต่เืยังไหลไม่หยุด แผลลึกนักหรือ” ไป๋เจี๋ยถามด้วยความเป็ห่วง เพราะั้แ่เติบโตมาด้วยกัน ผู้ที่สามารถทำให้หลี่เฉาจิ้งหลั่งเืได้นั้นมีไม่มาก อีกทั้งส่วนใหญ่ล้วนตายจากโลกนี้ไปแล้ว ดังนั้นไป๋เจี๋ยจึงสงสัยยิ่ง ยามนี้แววตาของเขาคล้าย้าคาดคั้นเอาคำตอบ
“ท่านพี่ใหญ่อย่าได้ถามอีกเลย! เรียกหาข้ามิใช่หรือ น้องหญิงของท่านมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว กล้าสนใจเื่อื่นงั้นหรือ”
น้ำเสียงของเสี่ยวเหมยดังแว่วนำมา อันที่จริงนางไม่ได้ตั้งใจจะดื้อดึงต่อพี่ใหญ่ เพียงแต่ว่าเสี่ยวเหมยเพิ่งฟื้นจากการถูกสะกดจุด และนางยังจำได้ดีว่าตลอดค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเกิดอะไรระหว่างนางและเฉาจิ้งบ้าง เพื่อปกป้องเฉาจิ้งนางจึงรีบโพล่งเสียงขึ้นมาดักทาง
871K
