ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 42 เมื่อข้าจัดการอสูรร้ายตนนี้เสร็จ ข้าจะจัดการเจ้าต่อ

"เถาวัลย์สังหาร!"

ตู้ม!

อู่อ้าวสะบัดแขนของตน แล้วเถาวัลย์ยาวก็พุ่งออกไปจากแขนเสื้อ

เถาวัลย์ดังกล่าวยืดหยุ่นอย่างยิ่ง มันพันรอบลำคอของวานรสามตา อู่อ้าวแค่นหัวเราะ “อสูรไม่ว่าอย่างไรก็คืออสูร มันมีกำลังแต่ไม่มีสมอง!"

จากนั้น อู่อ้าวก็ปลอดปล่อยพลังปราณรุนแรงออกมา เถาวัลย์ยาวที่รัดรอบคอของวานรสามตาก็เติบโตอย่างรวดเร็ว มันพันไปจนถึงครึ่งหัวของอสูรตรงหน้า

"สุดยอด! ศิษย์พี่อู่อ้าวสุดยอดไปเลย!" หญิงสาวอีกคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยด้วยความตกตะลึง 

อู่อ้าวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ชายหนุ่มปล่อยการโจมตีอย่างต่อเนื่อง และเถาวัลย์รอบตัวก็ปิดผนึกปากและจมูกของวานรสามตาตรงหน้า

"จงรู้สึกถึงความทรมานของการขาดอาการหายใจเสียเถอะ!"

"โอกาสนี้แหละ!" เลี่ยเทาใช้โอกาสนี้ปลดปล่อยพลังของตน ชายหนุ่มกระโดดขึ้นเกือบสามจั้ง ดาบคมกริบฟันไปที่หัวของวานรสามตา

"ดาบสังหารปีศาจเจ็ดวิถี ลมฟ้าคำราม!"

ตู้ม!

ราวกับมีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นในอากาศ พลังปราณของดาบสังหารปีศาจในมือของเลี่ยเทาฟาดฟันไปมาราวกับสายฟ้าสีเงิน

ฟึ่บ!

ดาบแสงสีเงินสว่างวาบ ทว่าในขณะที่ดาบสังหารปีศาจกำลังจะคร่าชีวิตของอสูรตรงหน้า 

ตู้ม!

เสียงระเบิดรุนแรงดังขึ้น ดาบแสงกระเด็นหลุดจากมือพร้อมกับกระแสอากาศที่ระเบิดออก วานรสามตาคว้าจับดาบของเลี่ยเทาเอาไว้แน่น

อะไรกัน?

รูม่านตาของเลี่ยเทาหดเกร็ง สีหน้าของเขาฉายชัดถึงความตกตะลึง

โฮกกกก! 

จากนั้น วานรสามตาก็เปล่งเสียงคำราม ใบหน้าของมันลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิง

เปลวไฟอสูรสีแดงเข้มเผาไหม้เถาวัลย์ยาวอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันกระชากเถสวัลย์ออกจากร่าง เถาวัลย์ไหม้เกรียมตกลงบนพื้นราวกับงูที่ตายแล้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า หลี่หรานก็รีบเอ่ย "รีบช่วยเร็ว!"

"อื้ม!" ลั่วหลิงและคนอื่น ๆ ตอบรับคำอย่างจริงจัง

ฟึ่บ!

ตู้ม!

พวกเขาหยิบอาวุธของตนออกมา และปล่อยการโจมตีอันรุนแรงไปที่วานรสามตา

อย่างไรก็ตาม แม้แต่เลี่ยเทาและอู่อ้าวผู้ซึ่งเป็นอัจฉริยะสายในขั้นสร้างรากฐานสองคนก็ยังไม่สามารถต่อกรกับวานรสามตาได้ นับประสาอะไรกับลั่วหนิงและหลี่หราน ผู้ที่เพิ่งเข้าร่วมสำนัก

การโจมตีของคนจำนวนมากถูกสะท้อนกลับโดยวานรสามตา เวลานี้ เลี่ยเทายังคงไม่ปล่อยดาบและลอยตัวอยู่กลางอากาศ ดาบของเขาถูกอสูรตรงหน้าจับเอาไว้แน่น ชายหนุ่มไม่ต้องการสูญเสียอาวุธของตน ดังนั้นจึงทำได้เพียงแค่ลอยไปมาอยู่เช่นนั้น

เมื่อเขาสูญเสียอาวุธไป เลี่ยเทาก็จะไม่สามารถใช้ดาบสังหารปีศาจเจ็ดวิถีได้ และพลังของเขาก็จะลดลงอย่างมาก

"ช่วยเลี่ยเทาก่อน!" อู่อ้าวเอ่ยกับกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลัง

"เข้าใจแล้ว!" หลี่หรานพลิกฝ่ามือ หยิบยันต์ออกมา

ยัตน์แผ่นดังกล่าวมีขนาดเล็ก ประมาณหนึ่งในเก้าส่วนเท่านั้น และมีตัวเลขที่ซับซ้อนกำกับเอาไว้

" 'ยันต์อัคคีสายฟ้า' ชิ้นนี้ทำให้ข้าต้องเสียเงินเป็นจำนวนมาก ข้าไม่เคยเอามันออกมาใช้ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นประโยชน์ในวันนี้"

ยันต์พลังปราณเป็นอาวุธเสริมชนิดหนึ่ง ซึ่งมีราคาแพง และต้องใช้นักหลอมพิเศษในการสร้างมันขึ้นมา

พลังของยันต์พลังปราณนั้นรุนแรงอย่างมาก แต่พวกมันส่วนใหญ่สามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว 

หลี่หรานขว้างยันต์อัคคีสายฟ้าออกไปอย่างไม่ลังเล

ตู้ม!

ด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น สายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปใต้เท้าของวานรสามตา

ประกายแสงสว่างวาบ และภายในสายฟ้าดังกล่าว เปลวไฟร้อนระอุพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนกินร่างของวานรสามตาไปครึ่งหนึ่ง

โฮกกกก!

ร่างกายของวานรสามตาระเบิดออก เลือดจำนวนมากสาดกระเซ็น และด้วยความโกรธ มันปาดาบที่อยู่ในมือออกไป

ฟึ่บ!

เลี่ยเทาไถลไปตามพื้นหลายจั้งพร้อมดาบตน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างมาก

"มันกำลังคลั่ง"

แม้ว่ายันต์อัคคีสายฟ้าจะทรงพลัง แต่มันก็ทำได้เพียงแค่สร้างบาดแผลให้กับผิวหนังของอสูรระดับสูงเท่านั้น ไม่ได้ทำให้บาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใด

ในเวลานี้ หางตาของเลี่ยเทาก็เหลือบไปมองด้านหลัง จากนั้นจึงหันไปตะคอกใส่เซียวนั่ว "เจ้ามัวทำอะไรอยู่? คิดจะมองดูอยู่เฉย ๆ หรืออย่างไร?"

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวนั่วยืนอยู่ขอบสนามมาโดยตลอด และดูเหมือนว่าไม่มีความคิดที่จะลงมือแม้แต่น้อย

“ทำไม เจ้ากลัวตายหรืออย่างไร? ในเมื่อเจ้ากลัวตาย เช่นนั้นทำไมถึงไม่หนีไปเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะ?" เมื่อเห็นว่าเซียวนั่วไม่ตอบ เลี่ยเทาก็โกรธยิ่งกว่าเดิม

ในเวลานี้ วานรสามตาก็แหวกวงล้อมเปลวเพลิงออกมา แขนของมันยื่นไปข้างหน้า ปลดปล่อยปราณเลือดที่รุนแรงราวกับกระแสน้ำ

ลั่วหนิง หลี่หราน และคนอื่น ๆ ถูกกระแทกอย่างต่อเนื่อง แม้แต่เลี่ยเทาและอู่อ้าวก็ยากที่จะทรงตัว

โฮกกกก! 

อสูรร้ายคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และทันใดนั้น แสงสีแดงก็พุ่งออกมาจากดวงตาของมัน

อู่อ้าวยกแขนขึ้นกั้น เถาวัลย์จำนวนมากพันเข้าด้วยกัน ก่อนจะกลายเป็นโล่ไม้

ตู้ม!

อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน โล่ที่ก่อตัวขึ้นจากเถาวัลย์ของอู่อ้าวก็ถูกเจาะทะลวง ชายหนุ่มกระเด็นออกไปมากกว่าสามจั้ง แขนของเขากลายเป็นสีแดง

“บัดซบ เจ้าสารเลว!" เลี่ยเทาสบถอย่างโกรธเกรี้ยว ไม่เพียงแค่ต่อว่าวานรสามตาเท่านั้น แต่รวมไปถึงเซียวนั่วด้วย

“เมื่อข้าจัดการอสูรร้ายตนนี้เสร็จ ข้าจะจัดการเจ้าต่อ!"

หลังจากเอ่ยเช่นนั้น เลี่ยเทาก็พุ่งตัวออกไปอีกครั้งพร้อมกับดาบของตน

ดาบหมุนวนไปมา พร้อมกับเสียงสายฟ้าดังสนั่น

"ดาบสังหารปีศาจเจ็ดวิถี คลื่นทะเลผันผวน!"

ดาบสังหารปีศาจฟันไปยังเป้าหมายพร้อมกับประกายแสงสีน้ำเงิน เลือดไหลทะลักจากร่างอสูรร้าย ปากอ้ากว้างเผยคมเขี้ยวแหลม กำปั้นขนาดใหญ่ของมันระเบิดเปลวไฟที่ร้อนแรงออกมา

โฮกกกกก!

คมดาบฟาดฟันเข้าใส่พลังของอสูรตรงหน้า แต่แม้ว่าพลังของดาบจะรุนแรงเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับอสูรระดับสูง มันก็ยังไม่เพียงพอ

ตู้ม!

คลื่นอากาศแผดเผา ปราณดาบระเบิดออก พร้อมกับกระแสลมปั่นป่วนที่พัดเข้ามาจากทั้งสองฝั่งทาง เลี่ยเทากระเด็นออกไปพร้อมกับดาบของตน นิ้วทั้งห้าชุ่มโชกไปด้วยเลือด

“อาหนิง โจมตีไปที่ตาของมันด้วยเข็มบินหลิวอิ๋ง!" ราวกับนึกบางอย่างได้ หลี่หรานตะโกนลั่น

โดยไม่เอ่ยอะไร ลั่วหนิงหยิบเข็มสีทองทั้งสามเล่มออกมา

ฟึ่บ!

ด้วยการสะบัดข้อมือ เข็มสีทองทั้งสามพุ่งไปข้างหน้า เป้าหมายคือดวงตาทั้งสามของวานรสามตาที่กำลังโกรธเกรี้ยว

วานรสามตาที่อยู่อีกด้านหนึ่งยกแขนขนาดใหญ่ทั้งสองขึ้น

ฟึ่บ! ฟึ่บ! 

เข็มบินสองอันถูกสะท้อนกระเด็นกลับ ในขณะอันที่สามพุ่งเฉียงเฉียดหางตาซ้ายของอสูรไป แม้ว่ามันจะพลาดเป้า แต่ก็สามารถสร้างบาดแผลยาวบริเวณหางตาของวานรสามตาได้สำเร็จ

โฮกกกกก!

อสูรร้ายคำราม ความโกรธทบทวี วานรเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ลั่วหนิงทันที

หลี่หรานตะโกน “แย่แล้ว อาหนิง วิ่ง!"

เลี่ยเทาและอู่อ้าวต้องการจะหยุดมัน แต่สายเกินไป

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงผู้อื่น

วานรสามตากระทืบเท้าอย่างรุนแรง เศษหินบนพื้นปลิวว่อนพร้อมกับคลื่นความร้อนที่ปะทุออกมา

พรึ่บ! 

เปลวไฟบนร่างไหลไปตามแขนขวา จนแขนขนาดใหญ่ดูคล้ายมังกรเพลิงอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าใส่ลั่วหนิงอย่างรวดเร็ว

พลังแห่งการทำลายล้างพุ่งปะทะใบหน้า ดวงตาของลั่วหนิงเบิกกว้าง แรงกดดันของอสูรตรงหน้า ทำให้นางไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่น้อย

"อาหนิง!"

"ลั่วหนิง!"

ในช่วงวิกฤตนี้เอง

ตู้ม!

กำปั้นที่แผดเผาของอสูรร้ายระเบิดออกกลางอากาศ ใบหน้าของลั่วหนิงซีดเผือด การโจมตีของวานรสามตาระเบิดห่างจากหน้าของนางไม่ถึงครึ่งจั้ง

"นี่มัน!?"

คนทั้งหมดตกตะลึงก่อนจะเห็นว่าสายโซ่เย็นยะเยือกดึงร่างของอสูรร้ายเอาไว้

สายโซ่ดังกล่าวราวกับงูเหลือมน้ำแข็ง พันรอบเอว แขน และจุดอื่น ๆ ของวานรสามตาเอาไว้อย่างแน่นหนา

"โซ่เหล็กเสวียนหาน?"

ดวงตาของลั่วหนิงเบิกกว้าง

หลี่หรานที่อยู่อีกด้านหนึ่งเองก็เผลอกำมือแน่นขึ้น โซ่เหล็กนี้คือรางวัลสำหรับผู้ที่ได้อันดับหนึ่งบนบันไดพยับ!

"เกือบไปแล้ว..." เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้นจากด้านข้าง เซียวนั่วยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของอสูรร้าย มือขวาจับปลายด้านหนึ่งของโซ่เหล็กเสวียนหานเอาไว้แน่น ขณะที่มือซ้ายสวมถุงมือที่เต็มไปด้วยร่องรอยน้ำแข็งสีเงิน

โฮกกกก!

วานรสามตาหันไปทางเซียวนั่วและคำรามออกมา

"เสียงดังจริงเชียว" เซียวนั่วพุ่งตัวไปด้วยความเร็วสูง คลายมือที่ถือโซ่เหล็กออก 

"ระเบิดจุดพลังต่อเนื่องห้ากระบวนท่า!"

ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดออกไป ถุงมือน้ำแข็งหานหยวนระเบิดพลังอันรุนแรง ราวกับลูกธนูเจาะเกราะกระแทกเข้าที่คางของวานรสามตา!

ตู้ม!

แรงระเบิดพลังทั้งห้าถูกปล่อยออกไปอย่างต่อเนื่อง พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ทำลายกระดูกขากรรไกรของอสูรร้าย ใบหน้าของอสูรร้ายถูกบีบอัดจนคางแทบจรดหน้าผาก!

ฮือออออ! 

เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากลำคอของมัน และเลือดก็ไหลทะลักจากทวารทั้งเจ็ด

ด้วยการโจมตีร่วมกันของอาวุธวิญญาณทั้งสอง การป้องกันของวานรสามตาพังทลายลง

และขณะที่คนทั้งหมดคิดว่าเซียวนั่วถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว การระเบิดพลังครั้งที่หกก็ปะทุออกมาจากถุงมือน้ำแข็งหานหยวน!

"ระเบิดจุดพลังต่อเนื่อง… หกกระบวนท่า!"

ตู้ม!

เลือดสาดกระเซ็น ย้อมพื้นจนเป็นสีแดงฉาน หัวของวานรสามตาก็กระเด็นหลุดออกจาลำคอของมัน อสูรร้ายที่เดือดดาลถูกหมัดสังหารจนตายคาที่!