ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 169 ปะทะโลซาน

   เมื่ออัญมณีสีดำแตก ความรู้และความเข้าใจบางอย่างก็เข้ามาภายในหัวสายฝน และพลังจิตใจก็ค่อยๆลอยกลับไปหาเจ้าของมัน

   “สายฝน เจ้าต้องตาย!” โลซานตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนคำรามออกมาอย่างโกรธแค้น มันพุ่งไปทางสายฝนแล้วปล่อยหมัดใส่เขา ไม่มีร่องรอยความเกรงกลัวอยู่ในแววตาสายฝน เขาขยับร่างกายเคลื่อนไหวเล็กน้อย เป็นผลให้หมัดโลซานโจมตีโดนอากาศว่างเปล่า

   “เป็นไปได้อย่างไร? เจ้าทำได้ยังไงกัน?” โลซานจ้องสายฝนด้วยความตกใจ มันรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ระดับเดียวกับมันและก็ไม่ได้สูงกว่าด้วย ความแตกต่างระหว่างระดับนั้นกว้างใหญ่ การต่อสู้ข้ามระดับไม่ได้ทำได้ง่ายๆ

   “นายมันอ่อนเอง ต่อให้ฉันจะเป็นระดับสาม ฉันก็สามารถสังหารนายได้” สายฝนกล่าว เขาไม่โง่บอกอีกฝ่ายว่าตัวเองใช้ศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรา ตลอดเวลาที่ผ่านมา สายฝนใช้ความแข็งแกร่งสูงสุดของศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรา เขาต่อสู้กับหมาป่าระดับเดียวกับตัวเองสิบตัว แม้จะไม่ชนะ ทว่าสิ่งที่ได้เขารับกลับมาดียิ่งกว่าการชนะ ในปัจจุบันสายฝนสามารถหลบการโจมตีธรรมดาจากระดับสี่ทั่วไปได้ แน่นอน ถึงเขาจะหลบได้แต่มันก็ใช่ว่าเขาจะต่อสู้กับระดับสี่ได้ สุดท้ายระดับสี่ก็คือระดับสี่

   “ข้าไม่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตถึงวันพรุ่งนี้แน่สายฝน!” โลซานบ้าคลั่ง มันไม่สนใจสิ่งใดอีกนอกจากการฆ่าชายหนุ่มผมดำเบื้องหน้า แผนการของมันถูกทำลายโดยสายฝน โลซานวางแผนมานาน มันเตรียมใจครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะถ้าแผนการล้มเหลว ตัวมันและครอบครัวจะต้องพังพินาศอย่างแน่นอน เพื่อนทั้งหมดที่มันชวนมางานเลี้ยงล้วนมาจากครอบครัวทรงพลัง ทุกครอบครัวมีความแข็งแกร่งระดับเดียวกับครอบครัวมัน ตามที่กล่าวไป สายฝนทำลายแผนการโลซาน นี่จะไม่ทำให้มันบ้าคลั่งขึ้นมาได้อย่างไร?

   “ฉันควรพูดกับนายแบบนั้นมากกว่า คนที่ต้องตายวันนี้คือนาย!” สายฝนกล่าว เขาหยิบมีดจากโบราณสถานขึ้นมา ความแข็งแกร่งของมีดถูกเรียกใช้ในวินาทีต่อไป สายฝนไม่กล้าประมาทโลซาน ถึงอีกฝ่ายจะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ทว่ามันก็ยังเป็นระดับสี่ การใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดสังหารสายฝนที่ไม่ได้ใช้ไพ่ลับเป็นเรื่องง่าย

   โลซานใช้พลังธาตุสร้างมีดสายฟ้าด้วยความเร็วสูง มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปปรากฏเบื้องหน้าชายหนุ่มผมดำ สายฝนเร่งรีบก้าวเท้าหลบ ไม่เหมือนการโจมตีรอบก่อน รอบนี้โลซานไม่ได้ประมาทสายฝน ชายหนุ่มผมดำไม่อาจหลบมีดสายฟ้าพ้น สายฝนปล่อยมีดจากโบราณสถานออกจากมือทันที มีดรู้หน้าที่ของมัน มีดจากโบราณสถานเคลื่อนที่ไปปะทะกับมีดสายฟ้าด้วยความเร็วสูง

   ตูมมมม! สายฝนและโลซานเคลื่อนไหวออกห่างจากกัน มีดจากโบราณสถานบินรีบบินหาชายหนุ่มผมดำ สายฝนรับมันแล้วจ้องมองโลซาน ฝ่ายตรงข้ามต้องไม่ได้มีความแข็งแกร่งเพียงแค่นี้แน่ ตามที่ได้ยินมา ยิ่งจิตใจแข็งแกร่งมากเท่าไหร่โลซานก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นมากเท่านั้น เวลานี้จิตใจโลซานแข็งแกร่งแค่ไหน?

   “มีดเล่มนั้นน่าสนใจ เมื่อข้าสังหารเจ้าแล้ว ข้าจะนำมันมา” โลซานมองมีดจากโบราณสถานด้วยความต้องการ สายฝนขมวดคิ้ว เขามองอีกฝ่ายโดยไม่กระพริบตา กลัวว่าจะพลาดบางอย่างไป ตอนนั้นจู่ๆร่างโลซานก็มีควันสีขาวลอยออกมา มันปิดเปลือกตาทั้งสองข้างลง ความแข็งแกร่งของมันเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด

   สายฝนสั่งให้มีดจากโบราณสถานพุ่งโจมตีใส่โลซาน เขาระมัดระวังตัวมาก ควันสีขาวคืออะไร สายฝนยังไม่รู้ เขาไม่คิดเสี่ยงโจมตีใส่อีกฝ่ายเวลานี้ มันอันตรายเกินไป เพราะงั้นสายฝนจึงสั่งให้มีดโบราณโจมตีแทน ในหัวชายหนุ่มผมดำไม่มีความคิดที่มีดจะพังหรือเสียหายแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของมีดสูงกว่าเขาหลายเท่า กระทั่งความแข็งแกร่งของโลซานยังไม่อาจเทียบได้ วัสดุซึ่งใช้สร้างมันย่อมไม่ธรรมดา สาเหตุที่มีดดูอ่อนแอเนื่องจากสายฝนเป็นแค่ระดับสาม เขาเลยดึงความแข็งแกร่งทั้งหมดของมีดออกมาไม่ได้

   โลซานไม่สนใจมีดโบราณแม้เพียงนิด มันยังคงปิดเปลือกตาขณะที่ควันขาวล้อมรอบตัวมัน มีดโบราณพุ่งตรงไปยังตำแหน่งหัวใจโลซาน โชคร้าย มันไม่อาจแทงทะลุหัวใจอีกฝ่ายได้ จังหวะที่ใบมีดกำลังจะโดนเสื้อโลซาน ควันขาวก็เข้ามาป้องกัน มีดโบราณซึ่งไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้ถูกส่งกระเด็นไปทางสายฝน

   ‘ควันสีขาวนั่นคืออะไร?’ ชายหนุ่มผมดำมองควันขาวรอบๆร่างกายโลซานพลางคิด เขาสั่งให้มีดโบราณกลับมาอยู่ในมือเหมือนเดิม มีดโบราณไม่กล้าปฏิเสธ มันบินไปหาสายฝนด้วยความเร็วสูงสุด ชายหนุ่มผมดำรับมีดและไม่ได้ทำสิ่งใด เขามีข้อมูลฝ่ายตรงข้ามน้อยเกินไป การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งต้องระมัดระวัง

   หลายวินาทีผ่านไป ควันขาวรอบๆร่างกายโลซานเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง มันกลายเป็นเกราะและดาบให้กับโลซาน สายฝนมองเกราะกับดาบนั้นแล้วก็ต้องตกใจ ความแข็งแกร่งของพวกมันเหนือยิ่งกว่าความแข็งแกร่งของโลซานเสียอีก ชายหนุ่มผมดำคาดเดาว่าเวลานี้ความแข็งแกร่งของโลซานน่าจะอยู่ในจุดสูงสุดระดับสี่ ดาบและเกราะแข็งแกร่งกว่าโลซาน นั่นหมายความว่ามันต้องแข็งแกร่งระดับห้าเป็นอย่างน้อย

   สายฝนมองเกราะกับดาบด้วยดวงตาสงบนิ่ง เขาคาดเดาบางอย่างภายในใจ ‘โลซานมันบอกว่าความแข็งแกร่งของมันขึ้นอยู่กับจิตใจ เป็นไปได้มั้ยว่าควันสีขาวคือจิตใจที่เป็นรูปธรรมของมัน?’ สายฝนคิดว่าการคาดเดาของเขามีความเป็นไปได้ แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังไม่เชื่อการคาดเดาร้อยเปอร์เซ็นต์ การคาดเดาก็เป็นแค่การคาดเดา ไม่ได้เป็นจริงเสมอไป

   โลซานลืมตาขึ้นช้าๆ ไม่เร่งรีบ จากนั้นมันก็ขยับดาบเล็กน้อย เอ่ยขึ้นว่า “ดาบและเกราะนี้คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของข้า หากเจ้าคิดว่าก่อนหน้าข้าใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดแล้ว เจ้าคิดผิด ข้ายังไม่ได้ใช้มันแม้แต่น้อย เจ้าจงขอบคุณมีดเล่มนั้นที่ทำให้เจ้าได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของข้า”

   “นายคิดว่าเกราะกับดาบนั่นจะฆ่าฉันได้?” สายฝนกล่าวถาม

   “เจ้าจะรู้เองต่อจากนี้ ต่อให้เป็นระดับห้าก็ต้องตายด้วยดาบเล่มนี้” ฉับพลันโลซานดูบ้าคลั่งขึ้นมา มันพุ่งเข้าหาสายฝนด้วยความเร็วสูง สายตาสายฝนเห็นการเคลื่อนไหวของมันไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก เกรงว่าหากความแข็งแกร่งโลซานไปถึงระดับห้า ดวงตาเขาจะมองการเคลื่อนไหวมันไม่เห็นแม้เพียงนิด

   “ตาย!” ดาบฟันใส่ร่างชายหนุ่มผมดำ สายฝนตวัดนิ้วครั้งสุดท้ายทำให้อักษรรูนถูกเขียนเสร็จ โล่กระจกปรากฏตรงที่ใบดาบฟันมา เพล้ง! โล่กระจกที่สายฝนใช้เป็นโล่กระจกระดับสอง มันเพียงพอป้องกันความแข็งแกร่งระดับสาม ทว่าเมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งระดับห้าโล่กระจกก็แตกกระจายทันที สายฝนเคลื่อนไหวหลบใบดาบไม่ทัน ดังนั้นเขาจึงใช้มีดโบราณป้องกันดาบควันขาวของโลซาน

   ตูมมมมมมมม! แม้สายฝนจะป้องกันดาบควันขาวได้ แต่ความรุนแรงระดับห้านั้นเป็นความรุนแรงระดับห้า ถึงจะถูกลดความแข็งแกร่งลงหลายเท่าโดยมีดโบราณแล้ว สายฝนก็ยังได้รับบาดเจ็บหนักอยู่ดี ร่างเขาปลิวไปชนเข้ากับโต๊ะจนมันพัง ชายหนุ่มผมดำรู้สึกเจ็บปวดทว่าเขาก็เร่งรีบลุกขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้

   หลังสายฝนลุกขึ้นยืนได้แล้ว ดาบควันขาวพลันพุ่งไปยังตำแหน่งหัวใจเขา