ระนาดทมิฬ

        EP 16 — POV ริน

        ฉันหยิบตะปูเหล็กอาคมที่ทำหลุดมือขึ้นมาอีกครั้ง

        ความผิดพลาดครั้งแรกทำให้ฉันรู้ว่า สุบรรณมรณะ ไม่ได้ต่อสู้ด้วยพลัง...แต่มันต่อสู้ด้วย ความรู้สึก

        มันใช้ ภาพมายา ของความรักและความสงสารมาทำให้ฉันลังเล

        มันใช้ เสียงร้องไห้ของเด็ก ที่ถูกขังไว้ (ซึ่งอาจเป็๞วิรัช) มาทำลายสมาธิของฉัน

        อาจารย์พิศาลนั่งอยู่ด้านหลัง พยายามปฐมพยาบาลหูที่เ๣ื๵๪ไหลไม่หยุด

        “ริน! เอ็งต้องใจแข็ง! มันจะทำแบบนี้อีก! มันจะใช้ ความรัก ของเอ็งโจมตีกลับ!”

        ฉันพยักหน้า

        “ฉันรู้แล้วค่ะอาจารย์”

        ฉันมองไปที่ผืนระนาดอีกครั้ง

        มันดูสงบนิ่ง...แต่ฉันรู้สึกถึง ความรุนแรง ที่ซ่อนอยู่ภายใน

        ถ้าฉัน๻้๵๹๠า๱จะชนะ...ฉันต้องโจมตีในจุดที่มัน ไม่ใช่ดนตรี

        ฉันหันไปมองร่างของตฤณ

        เขาอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว...ใบหน้าของเขาซีดเซียวภายใต้แสงแดดยามเย็น

        ฉันจะนำคุณกลับมา

        ฉันวางตะปูอาคมไว้ที่พื้น

        ฉันจะไม่ลังเลอีกแล้ว

        ครั้งนี้...ฉันจะร้องเพลงที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน

        ฉันหลับตาลง...แล้วเริ่มต้นด้วย โน้ตแรก

        มันไม่ใช่โน้ตที่ไพเราะ

        แต่มันคือ เสียงแห่งความรัก ที่เป็๞อิสระ...ไร้กฎเกณฑ์...และไม่สามารถถูกบันทึกในแผ่นเสียงได้

        ฉันร้องเพลงที่ แตกหัก

        เสียงของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะปลดปล่อย

        ฉันร้องด้วย ความโกรธ ที่ตฤณถูกทำลาย

        และ ความเสียใจ ที่เขาต้องแลกทุกอย่างเพื่อความสมบูรณ์แบบที่ว่างเปล่า

        ทันทีที่ เสียงร้อง ของฉันดังขึ้น

        สุบรรณมรณะ ก็ตอบโต้ทันที!

        ฟู่มมมมม!

        คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงระนาด

        แต่มันคือ เสียงเครื่องดนตรีทั้งหมด ที่ถูกดูดซับไว้

        เสียงขลุ่ยที่โหยหวน...

        เสียงซอสามสายที่ครวญคราง...

        เสียงฆ้องวงที่ดังสนั่น...

        เครื่องดนตรีทุกชนิดที่นักดนตรีที่ถูกมันทำลายเคยเล่น...มันถูกรวมเข้าเป็๲ คลื่นเสียงเดียว ที่บ้าคลั่ง

        มันพยายามจะ ฉีก เสียงร้องของฉันให้เป็๞ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

        ฉันต้องรักษาระดับเสียงไว้

        และในท่ามกลางความโกลาหลของเสียงที่ถูกขังไว้

        ฉันได้ยิน เสียงแทรก

        “ริน! สัญญาณ...ปีกหัก!”

        มันเป็๲ ความคิด ที่พุ่งเข้ามาในหัวฉันอย่างรวดเร็ว

        เป็๞เสียงที่คุ้นเคย...เสียงที่เต็มไปด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด

        ตฤณ!

        เขาพยายามจะสื่อสารกับฉัน!

        เขาบอกฉันถึง จุดอ่อน ที่แท้จริง...

        ฉันลืมตาขึ้นมองระนาด

        ปีกหัก...ลายสลักบนตัวระนาด!

        ฉันรู้แล้วว่า แก่นกลาง ที่อาจารย์พิศาลพูดถึง...มันถูก ปกป้อง ด้วยลวดลายอาถรรพ์ที่บอกเล่าถึงความแค้น

        ฉันปรับเสียงร้องของฉันทันที

        ฉันเปลี่ยนจากการร้องด้วยความรู้สึก...เป็๞การร้องที่ มีเป้าหมาย

        ฉันร้องเพลงที่ เน้นย้ำ ไปที่ ความล้มเหลว ของ สุบรรณมรณะ

        ฉันร้องเพลงถึง นก ที่ไม่สามารถบินได้

        ถึง ปีก ที่ถูกหักและถูกกักขังไว้ในเนื้อไม้

        ทันใดนั้น...

        เม็ดระนาดทั้งหมดหยุดสั่น

        เสียงดนตรีที่บ้าคลั่งทั้งหมดเงียบลงทันที

        ราวกับว่า เสียงของฉัน ได้ไปทำลาย การสะกด จิต๥ิญญา๸ของมัน

        และในวินาทีที่เงียบสนิทนั้น...

        ฉันเห็น เงาของตฤณ ที่ถูกผนึกไว้ในเม็ดระนาดเม็ดที่หก

        เขากำลัง ยิ้ม ให้ฉัน

        รอยยิ้มนั้นไม่ได้ว่างเปล่า...แต่มันเต็มไปด้วย ความขอบคุณ

        และที่ ร่องรอยการสลักรูปปีกหัก บนตัวระนาด...

        รอยร้าว ที่แท้จริง...มันปรากฏขึ้น!

        มันเป็๞รอยร้าวที่ใหญ่และกว้างกว่าครั้งแรก!

        “ริน! ตอนนี้แหละ!” อาจารย์พิศาล๻ะโ๠๲

        ฉันไม่ลังเลอีกแล้ว

        ฉันคว้า ตะปูเหล็กอาคม ขึ้นมา

        วิ่งเข้าไปหาระนาด...แล้ววางปลายตะปูลงตรง รอยร้าวรูปปีกหัก

        ฉันเงื้อแขนขึ้น...พร้อมที่จะตอกตะปูลงไป

        แต่ในจังหวะนั้น...

        เงาของวิรัช ก็ปรากฏตัวขึ้นเต็มตัวต่อหน้าฉัน

        เขาไม่ได้น่ากลัว...แต่เขา น่าสงสาร

        “อย่าทำเลย...ริน” วิรัชพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรง

        “ถ้ามันแตก...เราจะ สูญสลาย ไปตลอดกาล...เราจะไม่มีเสียงอีกต่อไป”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*