อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 36: เถาวัลย์อสูรลอบเร้น

เย่เฉินซ่อนตัวอยู่ในเงามืดราวกับก้อนหินที่ไร้ชีวิต สายตาของเขาจับจ้องไปยังจ้าวซานและยามอีกสี่คนที่หน้าประตูคลังโอสถอย่างใจเย็น การบุกเข้าไปตรงๆ คือการกระทำที่โง่เขลาที่สุด เขาต้องหาโอกาส...สร้างโอกาสขึ้นมาเอง

เขาก้มลงหยิบก้อนกรวดเล็กๆ ขึ้นมาสองสามก้อน ก่อนจะรวบรวมพละกำลังไว้ที่ปลายนิ้ว...

"ฟิ้ว!"

ก้อนกรวดถูกดีดออกไปอย่างแรงและไร้เสียง มันพุ่งไปกระทบกับหลังคาของอาคารหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออก

"แปะ!"

เสียงที่ดังขึ้นนั้นไม่ดังมากนัก แต่ในความเงียบสงัดของยามวิกาล มันกลับชัดเจนอย่างยิ่ง

"เสียงอะไร?" ยามคนหนึ่งร้องขึ้นอย่างตื่นตัว

"ไปดูซิ!" จ้าวซานที่นั่งหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นทันที เขาไม่ได้ขยับตัว แต่กลับออกคำสั่งเสียงเข้ม "เฝิงหลิน, เฝิงหยาง พวกเจ้าสองคนไปดู"

ยามสองคนรับคำสั่งและรีบวิ่งไปยังทิศทางของเสียงทันที

ตอนนี้...ที่หน้าประตูจึงเหลือเพียงยามสองคนและจ้าวซานเท่านั้น โอกาสมาถึงแล้ว!

เย่เฉินไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกาย แต่เขาสั่งการเถาวัลย์อสูรบนข้อมือของตนเองอย่างเงียบๆ

เถาวัลย์สีดำสนิทเส้นหนึ่งที่เล็กและบางราวกับเส้นด้าย ค่อยๆ งอกออกมาจากรอยสักและเลื้อยไปตามพื้นดินอย่างเงียบเชียบ มันกลมกลืนไปกับเงาของพื้นดินจนแทบมองไม่เห็น

มันเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง หลบหลีกสายตาของยามทั้งสองและจ้าวซาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเหล็กกล้าบานมหึมา

'เจ้าโง่! เถาวัลย์อสูรไม่ได้มีไว้สู้รบอย่างเดียว!' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นในหัว 'มันถือกำเนิดจากความโกลาหล สามารถเปลี่ยนรูปทรงและแทรกซึมได้ทุกที่! ลองใช้มันกับรูกุญแจดูสิ!'

เย่เฉินทำตามทันที ปลายของเถาวัลย์อสูรที่เล็กเรียวค่อยๆ สอดตัวเองเข้าไปในรูกุญแจขนาดใหญ่ของประตูเหล็ก

เขาสัมผัสได้ถึงโครงสร้างภายในของแม่กุญแจผ่านทางความรู้สึกที่เชื่อมโยงกับเถาวัลย์ มันซับซ้อนและเต็มไปด้วยกลไกมากมาย

เถาวัลย์อสูรเริ่มทำงานของมัน ปลายของมันแตกแขนงออกเป็นเส้นเล็กๆ นับไม่ถ้วน และเริ่มขยับปรับเปลี่ยนรูปทรงไปตามกลไกภายในของแม่กุญแจ...ดันสลัก...หมุนแกน...ปลดล็อกทีละชั้น...ทีละชั้น...

มันคือการสะเดาะกุญแจในระดับที่เหนือจินตนาการ!

เย่เฉินจดจ่ออย่างเต็มที่ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา การควบคุมที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้สิ้นเปลืองพลังจิตอย่างมหาศาล

เวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์...

"คลิก!"

เสียงปลดล็อกที่แผ่วเบาที่สุดดังขึ้น! เบาเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะไม่ได้ยิน!

สำเร็จแล้ว!

ในจังหวะเดียวกันนั้น ยามสองคนที่ถูกส่งไปตรวจสอบก็วิ่งกลับมารายงานจ้าวซาน "ท่านหัวหน้า ไม่พบสิ่งใดผิดปกติขอรับ! อาจจะเป็นแค่แมวป่าเท่านั้น"

จ้าวซานพยักหน้ารับและกำลังจะหลับตาลงทำสมาธิต่อ...

จังหวะนี้เอง!

เย่เฉินสั่งการเถาวัลย์อสูรอีกครั้ง มันค่อยๆ ผลักประตูเหล็กที่หนักอึ้งให้แง้มออกอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบที่สุด...เพียงพอให้คนผู้หนึ่งลอดผ่านเข้าไปได้

ร่างของเย่เฉินพุ่งออกจากเงามืดราวกับภูตพราย เขาลอดผ่านช่องว่างของประตูเข้าไปด้านใน ก่อนที่ประตูจะถูกปิดกลับอย่างนุ่มนวลโดยเถาวัลย์อสูร...ไม่เกิดเสียงใดๆ ขึ้นแม้แต่น้อย

เขาเข้ามาข้างในได้สำเร็จ!

ทันทีที่เข้ามาข้างใน กลิ่นหอมอันเข้มข้นของสมุนไพรและโอสถนานาชนิดก็ปะทะเข้าจมูกของเขาอย่างจัง!

เบื้องหน้าของเขาคือห้องโถงขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยชั้นวางของที่ทำจากไม้เนื้อดีสูงจรดเพดาน บนชั้นวางเหล่านั้นอัดแน่นไปด้วยกล่องหยก, ขวดกระเบื้อง, และลิ้นชักไม้ที่ติดป้ายชื่อสมุนไพรและโอสถล้ำค่าเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ!

นี่คือคลังสมบัติที่ตระกูลเซียวสั่งสมมานานนับร้อยปี!

เย่เฉินยืนอยู่ท่ามกลางขุมทรัพย์ของศัตรู... ภายใต้ผ้าคลุมหน้า...รอยยิ้มที่เย็นชาและโหดเหี้ยมที่สุดได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"ถึงเวลา...เริ่มงานเลี้ยงแล้ว"