ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        “ทำไมล่ะน้องหว่านหรู เจ้าลองดูเครื่องประดับเหล่านี้แล้วเลือกชิ้นที่เจ้าชอบสิ”หานอวิ๋นซีใจกว้างเป็นพิเศษ

        “ไม่ไม่นี่เป็นของขวัญที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้พี่สะใภ้” มู่หรงหว่านหรูรีบปฏิเสธ

        “ไม่เป็นไรหรอกมากมายขนาดนั้นข้าเองก็คงใช้ไม่หมด เลือกไปเถอะ” หานอวิ๋นซีกระตือรือร้นอย่างมากพร้อมกับดึงมือของมู่หรงหว่านหรูมา

        ความจริงแล้วมู่หรงหว่านหรูได้ตรวจสอบอัญมณีเหล่านี้ก่อนหน้านี้แล้วสิ่งของที่ฮ่องเต้เทียนฮุยพระราชทานเหล่านี้เป็นเครื่องบรรณาการจากต่างประเทศทั้งหมดและไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน

        และมีอยู่หลายชิ้นที่มู่หรงหว่านหรูชอบอย่างมากเมื่อเห็นท่าทางเร่งเร้าของหานอวิ๋นซีนั้น นางจึงหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ลังเล

        แต่ใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีกลับพูดขึ้นมาว่า“ข้าน่ะ อยากจะตรวจสอบเหลือเกินว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวว่าข้ารักษาโรคได้คิดจะแบ่งปันรางวัลเหล่านี้ให้คนผู้นั้นสักหน่อย อย่างไรก็ตามนางก็ควรได้รับความดีความชอบนี้เหมือนกันใช่หรือไม่?”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมามือของมู่หรงหว่านหรูก็แข็งทื่อทันที

        “น้องหว่านหรูเจ้าว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวลือกัน? นางไม่ได้ต้องการทำร้ายข้าแต่ต้องการช่วยข้าใช่หรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามอย่างจริงจัง

        ไม่ว่าใบหน้าของมู่หรงหว่านหรูจะแสร้งทำเป็นดีแค่ไหนแต่มือกลับทรยศนางอยู่ดี หานอวิ๋นซีที่ยังคงจับมือนางไว้ทว่ามือของนางกลับหดกลับไปราวกับไฟฟ้าช็อต

        หานอวิ๋นซีที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้นและจับมือของนางอีกครั้ง “น้องหว่านหรู เจ้ารีบเลือกสิ ไม่ต้องเกรงใจ”

        มู่หรงหว่านหรูรู้สึกร้อนรนใจเหลือเกินพยายามควบคุมตัวเองไว้และพูดอย่างสุภาพว่า“ไม่ดีกว่า...สะ...สิ่งที่ฮ่องเต้พระราชทานไม่สามารถให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าได้พี่สะใภ้ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านควรไปพักผ่อนเสียดีกว่าข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนหมู่เฟย”

        หลังจากที่นางพูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรอีกและหนีเตลิดไป

        หานอวิ๋นซีมองไปยังด้านหลังของนางเมล็ดแห่งความเกลียดชังก็ถูกปลูกในดวงตาของนาง

        มีคนไม่มากนักที่รู้เรื่องภายในมากมายขนาดนี้และคนที่ได้ประโยชน์จากการเผยแพร่ข่าวลือนี้ก็ยิ่งมีน้อยเข้าไปอีกนอกจากคนในวังแล้ว ก็คือคนในจวนนี่แหละ

        หากฮองเฮาต้องการให้นางรักษาไท่จื่อก็ไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องให้ใหญ่ขนาดนี้ แค่เอ่ยออกมาคำเดียวก็ทำได้แล้วดังนั้นความสงสัยจึงตกไปที่มู่หรงหว่านหรูมากที่สุด

        เป็นนางอีกแล้วคราวนี้ก็เป็นนางอีก แม่ดอกบัวขาว ครั้งนี้เจ้าแค่ร้อนรนใจไปก่อนแล้วกันครั้งหน้าข้าจะดึงหางจิ้งจอกของเจ้าออกมาแน่นอน!

        อี้ไท่เฟยและมู่หรงหว่านหรูเดินออกไปด้วยความโกรธหานอวิ๋นซีเองก็พ่นลมหายใจด้วยความโกรธ เมื่อมองไปที่รางวัลใหญ่ตรงหน้าดวงตาของนางก็โค้งขึ้น

        ความรู้สึกนี้ราวกับถูกหวยรวยข้ามคืน ต่อจากนี้ก็สามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป

        นางหยิบเงินขึ้นมาอย่างลวกๆแล้วโยนให้สาวใช้ข้างๆ “ไปหาคนมาช่วยข้าย้ายของพวกนี้ไปที่ลานดอกบัว”

        สาวใช้รีบรับเงินก้อนโตไว้ด้วยความลนลานพร้อมกับแววตาโง่เง่าเล็กน้อย หวังเฟยให้ข้ามากขนาดนี้จริงๆ หรือ? ต้องรู้ว่าแม้แต่ไท่เฟยก็ยังไม่ใจกว้างขนาดนี้เลย

        “ยังไม่ไปอีกหรือไร?” หานอวิ๋นซีถามพลางขมวดคิ้ว

        “ไปเพคะหม่อมฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เพคะ หวังเฟยโปรดรอสักครู่!”สาวใช้ที่ดีใจเป็นอย่างมากก็เก็บเงินและวิ่งออกไป

        ในไม่ช้าสาวใช้ก็พาชายฉกรรจ์มาหกเจ็ดคนคนกลุ่มนี้เป็นคนที่หานอวิ๋นซีคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่แล้วล้วนแล้วแต่เป็นคนเย่อหยิ่งอวดดี ทว่าตอนนี้แต่ละคนต่างเคารพและเรียกตนว่าหวังเฟยนู่นนั่นนี่ เป็นสุนัขรับใช้แต่โดยดี

        เป็นความจริงอย่างยิ่งที่เงินสามารถเปลี่ยนคนได้

        สิ่งต่างๆถูกขนย้ายอย่างระมัดระวังไปยังลานดอกบัวใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีใจกว้างมากถึงขนาดมอบทองคำแท่งให้พวกเขาไปแบ่งปันกัน

        คนรับใช้ที่ไม่เคยเห็นทองคำเลยสักครั้งในชีวิตต่างไม่อยากจะเชื่อเลยและเคารพหานอวิ๋นซีราวกับว่าพวกเขาได้พบกับบรรพบุรุษของพวกเขาขอบคุณหลายครั้งก่อนที่จะออกไป

        “นายหญิงนั่นมันทองคำเลยนะเพคะ พอๆ กับค่าจ้างหลายเดือนของพวกเขาเลยนะเพคะ!”เสี่ยวเฉินเซียงพูดเสียงดัง

        “เสี่ยวเฉินเซียงเจ้ารู้หรือไม่ว่าการวางยาพิษเองก็มีหลักการ?” หานอวิ๋นซีถามอย่างจริงจัง

        เสี่ยวเฉินเซียงส่ายหน้าหานอวิ๋นซียิ้มและพูดว่า “การวางพิษต้องวางพิษอย่างทั่วถึงและชนิดของพิษที่เข้าสู่อวัยวะภายในทั้งห้าจะรักษาได้ยากที่สุดการซื้อใจผู้คนเองก็ใช้หลักการนี้เช่นกัน”

        เสี่ยวเฉินเซียงยังคงส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจหานอวิ๋นซีเองก็จนปัญญา “เจ้าคิดว่ามู่หรงหว่านหรูจะใจกว้างได้ขนาดนี้หรือ?”

        “ถึงแม้ว่านางจะใจกว้างมากก็ไม่มีเงินเหมือนนายหญิง” เสี่ยวเฉินเซียงมุ่ยปากพูด ตอนนี้ในสายตาของนางนายหญิงคือผู้หญิงที่ร่ำรวย

        “นั่นคือเหตุผลอย่างไรล่ะเช่นนั้น จากนี้ไปคนกลุ่มนี้ก็จะอยู่ฝั่งข้าเท่านั้น และไม่ไปอยู่ฝั่งนางอีก”หานอวิ๋นซีพูดพลางยิ้ม

        หากแจกจ่ายความมั่งคั่งให้คนอื่นผู้คนก็จะมาล้อมรอบตัวเรา แต่หากเก็บไว้เพียงผู้เดียวก็จะไม่มีใครอยู่ใกล้และห่างหายไปหานอวิ๋นซีคิดว่าเรื่องเงินของนางจะแพร่กระจายไปในหมู่คนรับใช้ของจวนฉินอ๋องในไม่ช้ามาดูกันว่าใครจะยังกล้าดูถูกนางอีกหรือไม่

        ท้องฟ้าที่มืดสลัวก็เริ่มสว่างขึ้นทว่าหานอวิ๋นซีกลับไม่ได้รู้สึกง่วงแต่อย่างใดดังนั้นนางและเสี่ยวเฉินเซียงจึงนับเงินไปพลาง และเก็บมันไปพลาง คงใช้ประโยคที่ว่า‘นับเงินจนมือเป็นตะคริว’ ได้จริงๆ

        ในตอนรุ่งสางสุดท้ายก็เก็บข้าวของจนเสร็จเสี่ยวเฉินเซียงหมดแรงและกำลังจะไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า ทว่าหลังจากออกจากลานดอกบัวกลับมีคนรับใช้มารอพร้อมกับอาหารเช้าร้อนๆ!

        อันที่จริงเสี่ยวเฉินเซียงก็ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่นายหญิงพูดแต่เมื่อเห็นฉากนี้ที่ประตูแล้ว นางก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว มีเงินนี่มันดีจริงๆ!

        หานอวิ๋นซีกินไปเพียงเล็กน้อยบางทีอาจเกิดจากความเหนื่อยล้ามากเกินไป จนไม่อยากอาหารหรือง่วงนอนร่างกายจึงไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและขอให้เสี่ยวเฉินเซียงไปดูที่ห้องนอน

        “นายหญิงฉินอ๋องยังไม่กลับมาเพคะ” เสี่ยวเฉินเซียงรายงานอย่างรวดเร็ว

        หานอวิ๋นซีมีความสุขในทันทีเก็บข้าวของและเตรียมตัวไปบ่อน้ำพุร้อน หลังจากเหน็ดเหนื่อยอย่างมากในฤดูหนาววิธีที่ดีที่สุดคือการแช่ในบ่อน้ำพุร้อน

        หลังจากที่นางแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในห้องจริงๆนางจึงสั่งให้เสี่ยวเฉินเซียงเฝ้าประตูไว้ จากนั้นก็ลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อน

        แม้ว่าบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ของหลงเฟยเยี่ยจะอยู่ในห้องทว่าก็เป็นบ่อธรรมชาติ คุณภาพน้ำจึงบริสุทธิ์มากอุณหภูมิของน้ำก็อยู่ในระดับปานกลาง ความลึกพอเหมาะ ทันทีที่หานอวิ๋นซีลงไปแช่ก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่างกายและจิตใจ

        นางพิงบ่อน้ำแล้วเงยหน้าขึ้นปล่อยให้น้ำพุร้อนชำระร่างกายและเพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนนี้ในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

        มีร่างหนึ่งอยู่ที่กำแพงด้านขวาของห้องนอนเจ้าของห้องกลับมาแล้ว

        ขณะที่หลงเฟยเยี่ยกำลังจะเดินเข้าไปก็เห็นเสี่ยวเฉินเซียงนั่งเหม่ออยู่ที่ประตู ความสงสัยจึงฉายวาบในดวงตาของเขาแต่หลังจากคิดไปคิดมาแล้ว ดูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างได้เขาจึงกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอย่างเงียบๆ

        สาวใช้คนนี้อยู่ที่ประตูเป็นไปได้หรือไม่ว่าหานอวิ๋นซีจะอยู่ข้างใน?

        สตรีผู้นี้มาทำอะไรในห้องของเขา?

        ดวงตาของหลงเฟยเยี่ยหรี่ลงและค่อยๆดึงแผ่นกระเบื้องออกมาหนึ่งแผ่น แต่ไม่คาดคิดว่าสิ่งที่เขาเห็นคือภาพของสาวงามที่กำลังอาบน้ำ!

        ดวงตาที่เย็นชาค้างไปหลงเฟยเยี่ยรีบเบนสายตามองไปทางอื่นทันที แต่ครู่เดียวเขาก็มองอีกครั้งและเห็นว่าเสื้อผ้าที่ริมบ่อน้ำนั้นวางอย่างไม่เป็นระเบียบสตรีผู้นั้นเปลือยไหล่เปล่า กระดูกไหปลาร้าและลำคอขาวอยู่ท่ามกลางควันที่พวยพุ่งมีความเย้ายวนไม่มีที่สิ้นสุด...

        สตรีผู้นี้ช่างกล้าหาญเหลือเกินที่เข้ามาถึงที่ของเขาเพื่อแช่น้ำพุร้อน!

        ดวงตาที่เย็นชาของหลงเฟยเยี่ยดูมืดมนมากขึ้นเรื่อยๆเห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจอย่างมาก เพียงแต่...เวลาค่อยๆ ผ่านไปทว่าเขากลับไม่ได้ละสายตาเลยแม้แต่น้อย

        ดวงตาของเขาเย็นชาและเย่อหยิ่งจองหองราวกับชื่นชมงานศิลปะเห็นๆ กันอยู่ว่ากำลังแอบมอง ดูเหมือนว่าจะลามกอนาจารแต่ตรงกันข้ามกลับทำให้คนอื่นรู้สึกว่ามันคือธรรมชาติของคนอย่างหนึ่ง เอาเถอะ เขาในเวลานี้ใบหน้าหล่อเหลานั้นแสดงออกมาว่านั่นเป็นงานศิลปะที่น่าทึ่ง!

        ทันใดนั้นก็มีลมพัดแรงหลงเฟยเยี่ยเงยหน้าขึ้นและเห็นฉู่ซีเฟิงกำลังเข้ามา

        แววตาของเขาเผยความไม่พอใจออกมาเขารีบโบกมือให้ฉู่ซีเฟิงออกไปไกลๆ จากนั้นจึงวางกระเบื้องกลับเข้าที่แล้วไปที่สวนหลังบ้านเพื่อพบกับฉู่ซีเฟิงด้วยตัวเอง

        “นายท่านท่าน...” ฉู่ซีเฟิงเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อครู่นายท่านกำลังทำอะไรกันนะ?

        หลงเฟยเยี่ยไม่ตอบ“จัดการเรื่องไปถึงไหนแล้ว”

        “ทูลฉินอ๋องหัวหน้าสายสืบของเป่ยลี่น่าจะแฝงตัวอยู่ในเมืองหลวงเป็นคนที่เก่งเรื่องการวางยาพิษ กระหม่อมได้เค้นให้ลูกน้องของเขาตอบคำถามแล้วมีคำสารภาพอย่างหนึ่งที่สอดคล้องกัน พิษทั้งหมดของพวกนางมาจากที่เดียวกันส่วนเป็นใคร พวกนางเองก็ไม่รู้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่ซีเฟิงตอบอย่างจริงจัง

        เป่ยลี่ใช้สายสืบในเทียนหนิงเก่งกาจเรื่องการใช้ยาพิษและเป้าหมายคือการวางยาพิษขุนนางใหญ่ที่มีความสามารถของเทียนหนิงหากหานอวิ๋นซีไม่พบพิษที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของแม่ทัพใหญ่หลงเฟยเยี่ยคงไม่พบเงื่อนงำเร็วขนาดนี้

        หลายวันมานี้เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องนี้

        “ตรวจสอบแหล่งที่มาของพิษและอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป” หลงเฟยเยี่ยพูดพิษที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของแม่ทัพใหญ่คือพิษเรื้อรัง อย่างน้อยก็มีมาหลายปีแล้วและคนที่จะวางพิษนี้ได้ก็ต้องเป็นคนรอบตัวเขา

        หากพิษของแม่ทัพใหญ่เกี่ยวข้องกับสายสืบด้วยเช่นนั้นก็หมายความว่าสายสืบเหล่านี้ซุ่มซ่อนอยู่ในเทียนหนิงมาหลายปีแล้วและซ่อนอยู่ลึกมาก

        “พ่ะย่ะค่ะ!”ฉู่ซีเฟิงน้อมรับคำสั่งด้วยความเคารพ

        ในตอนที่หลงเฟยเยี่ยกลับมาบนหลังคาห้องนอนหานอวิ๋นซีก็ออกมาแล้ว “สตรีผู้โง่เขลา” ที่แสนฉลาดผู้นี้กลับไม่รู้อะไรทั้งสิ้นนางที่เพิ่งขึ้นจากบ่อเป็นเหมือนดอกบัวในน้ำใสที่สวยงามและประณีตใบหน้าเล็กแดงระเรื่อเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข พูดคุยและหัวเราะกับเสี่ยวเฉินเซียงด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจขณะกลับไปที่ตำหนักหยุนเซี่ยน

        “เจ้าโง่เมื่อไรจะรู้จักระวังตัวได้เสียที” หลงเฟยเยี่ยพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

        อันที่จริงไม่แปลกเลยที่หานอวิ๋นซีจะเป็นเช่นนี้ นางไม่รู้ศิลปะการต่อสู้ จะไปสังเกตการเคลื่อนไหวรอบตัวเองได้ง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุผลด้านอาชีพแล้วนางมีความสามารถในการตั้งสมาธิจดจ่อได้เป็นพิเศษในสิ่งต่างๆและสามารถเพิกเฉยต่อทุกสิ่งรอบตัวได้ดี

        หลังจากพักผ่อนเพียงพอแล้วหานอวิ๋นซีจึงตัดสินใจพาเสี่ยวเฉินเซียงเดินไปตามถนน ประการแรกคือมีเงินจึงสามารถซื้อของที่อยากได้มานานได้ ประการที่สองคือนางคิดจะไปดูสถานการณ์ของตระกูลหานเสียหน่อย

        ณจุดนี้หานฉงอันน่าจะถูกตัดสินและน่าจะมีประกาศออกมาแล้ว

        ฮ่องเต้เทียนฮุยไม่เพียงไม่ปกปิดเรื่องนี้เท่านั้นแต่ยังจะจัดการกับหานฉงอันด้วยการป่าวประกาศอย่างเอิกเกริกและเพื่อเป็นการบอกให้โลกรู้ว่าอาการของไท่จื่อดีขึ้นแล้ว

        เพียงแต่หานอวิ๋นซีไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์จะใหญ่โตขนาดนี้ ทันทีที่นางมาถึงถนนใหญ่นางได้ยินผู้คนทุกที่พูดถึงเรื่องนี้ และมีประกาศติดไปทั่วถนน

        ฮ่องเต้เทียนฮุยลงโทษหานฉงอันในข้อหาหลอกลวงฮ่องเต้และคิดจะสังหารไท่จื่อแม้ว่าจะไม่ได้ระบุว่าหานอวิ๋นซีเป็นผู้ช่วยชีวิตไท่จื่อทว่าเหตุการณ์นี้ก็ได้แพร่กระจายไปในแวดวงระดับสูงแล้ว

        หานอวิ๋นซีนั่งอยู่บนที่นั่งตนเองและฟังการสนทนาข้างนอก

        “เช้านี้ตระกูลหานวุ่นวายไปหมดได้ยินมาว่าอนุบางคนก็หนีออกมา!”

        “ความผิดครั้งใหญ่นี้มีเพียงหานฉงอันเท่านั้นที่ถูกลงโทษ ข้าว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในเป็นแน่!”

        “ฮึฮึฉินหวังเฟยเป็นบุตรสาวของตระกูลหานข้าว่าฉินหวังเฟยต้องออกมาช่วยปกป้องตระกูลหานใช่หรือไม่?”

        “ได้ยินมาว่าจะมีการเดินขบวนบนถนนในอีกสามวันเฮ้อ หานฉงอันเองก็ถือได้ว่าเป็นหมอที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ แล้วทำไม..."

        “ทำไมพวกเขาถึงบอกว่าหานฉงอันต้องการฆ่าไท่จื่อล่ะไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!”

        “เรื่องราชวงศ์พูดไปก็เท่านั้น พูดไม่ได้หรอก!”

        …

        หานอวิ๋นซีฟังอย่างใจเย็นนางไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้สักเท่าไร นางคิดแค่ว่าหลังจากเดินขบวนไปตามถนนแล้วนางควรไปเยี่ยมพ่อในห้องขังและถามเกี่ยวกับเรื่องของแม่นางด้วย

        เรื่องนี้หานอวิ๋นซีเคยถามมาแล้วแต่ก็ไม่เคยได้ยินว่าแม่ของนางมีครรภ์ไม่ดีหรือมีโรคภัยไข้เจ็บอะไรทำไมถึงคลอดยากล่ะ? ตัวแม่เองก็เป็นหมอควรระวังร่างกายตัวเองมากที่สุดไม่ใช่หรือ

        หานอวิ๋นซีรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่และคนที่รู้ความจริงมากที่สุดควรเป็นสามีของนาง หานฉงอัน

        และที่สำคัญที่สุดคือแผลเป็นบนใบหน้าของนางเกิดขึ้นได้อย่างไรหากนางเกิดมาพร้อมกับมันแสดงว่ามีคนต้องการฆ่านางในครรภ์ของแม่แน่นอนเรื่องนี้ก็ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน

        ในตอนบ่ายหานอวิ๋นซีสั่งให้เสี่ยวเฉินเซียงเอาของที่ซื้อกลับไปก่อน และไปที่คุกด้วยตัวเอง