“ฮ่าฮ่าาาา”
ถึงแม้ว่าเ้าจะได้เจอกับผู้ช่วยฝึกฝนของเขาแล้ว และถึงแม้ซีซวนที่พยายามจะฆ่าเขาจะกระเด็นหายไปไกล แต่เสียงร้องเรียกชื่อฮ่าฮ่าของเขานั้น ก็หาใช้เสียงร้องของการดีใจที่ได้พบเขาไม่
แต่มันเป็เสียงร้องที่ออกมาด้วยความใของเ้า เมื่อเห็นพลังปราณมากมาย ยังคงทะลักออกมาจากร่างกายของเขา จนสร้างความอึดอัดให้กับเขาแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน
“ใจเย็นๆ นะครับนายน้อยผลปราณที่พึ่งกินไป มันเป็ผลปราณของสัตว์วิเศษระดับสูง ที่เกินกว่าระดับของนายน้อยมาก ทำให้พลังปราณที่มากไปทำให้นายน้อยรู้สึกอึดอัด แต่เดี๋ยวผมจะคอยดึงมันออกมาให้ นายน้อยจะไม่เป็อะไร ไม่ต้องในะครับ”
ในขณะที่พลังปราณมากมาย ที่ทะลักออกมาจากร่างกาย ของเ้าอย่างบ้าคลั่งนั้น ถูกฮ่าฮ่า ทำให้มันเบาบางลงและไหลออกจากร่างกายของเ้าอย่างเป็ธรรมชาติ และในขณะที่กำลังช่วยเหลือนายน้อยของเขาอยู่ฮ่าฮ่าก็พยายามที่จะพูดให้นายน้อยของเขาสบายใจ จนท่ามกลางการปะทะที่สามารถเรียกได้ว่าสนามรบนั้น เ้าจะพยายามข่มความตื่นกลัวของตน และปล่อยให้ฮ่าฮ่าช่วยเขาระบายพลังปราณเ่าั้ออกไป…จนหมดลง
“หมดแล้วครับนายน้อย นายน้อยค่อยๆ ลุกขึ้นนะครับ”
“ขอบใจนายมากนะ”
“ว่าแต่นายน้อยโผล่มาที่นี่ได้ไงครับเนี่ย นึกว่าหนีไปกับคู่หูชายแก่และเด็กสาวจอมแสบนั้นแล้วซะอีก
“ชายแก่และเด็กจอมแสบ? นายหมายถึงฟางเซียนน่ะหรอ”
“ก็ใช่สิครับ”
“ฉันไม่ได้ไปกับพวกเขาหรอก เห็นนายกระเด็นมาทางนี้ฉันเลยรีบวิ่งตามมาหานาย”
“นี่นายน้อยเป็ห่วงผมขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“อะไรขอไอ้สองคนบ้านั่นว่ะเนี่ย พลังปราณบินผ่านหัวไปมากขนาดนี้ยังยืนคุยกันได้สบายใจอีก”
“บึมมม”
ทั้งเสียงพูดคุยอย่างประหลาดใจของผู้คนที่กำลังวิ่งหนีอยู่ และพลังปราณที่พุ่งมาตกใกล้ๆ กับเขา จนเกิดการะเิขึ้น มันก็ทำให้เ้ากลับฮ่าฮ่า ที่ยืนคุยกันอย่างสบายใจก่อนหน้านี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ท่ามกลาง อันตรายจากพลังปราณเ่าั้
“รีบนี้กันเร็วเถอะ”
“ครับนายน้อย”
ถึงแม้ว่าเมื่อมองไปบนฟากฟ้า จะเห็นว่าการต่อสู้ของฝ่ายที่ถูกเรียกว่าฏกำลังจะได้เปรียบ เพราะจำนวนเซียนของเหล่าตระกูลขุนนางต่างลดน้อยลงไปเรื่อยๆ แต่ความรุนแรงของการต่อสู้ มันกลับรุนแรงมากขึ้นไปอีก และภายใต้ความโกลาหลที่เกิดขึ้นนั้น มันก็กลับพบเห็นภาพที่ใครยากจะคาดคิดว่าจะได้เห็นมัน
ภาพของหญิงชราที่ควรจะอ่อนแอ แต่งตัวเป็คนรับใช้คล้ายกับเ้า กลับเป็ฝ่ายที่จูงมือพาแม่ลูกอ่อนที่กระเตงลูกน้อยของตนไว้ที่หน้าอก วิ่งหนีเอาชีวิตรอด
“เร็วเข้าซิยัยหนู”
“ค่ะ”
ไม่ว่าผู้คนที่วิ่งไปมานั้น จะเผลอวิ่งมาชนแม่ลูกอ่อน จนเธอเซไปเซมา แต่หญิงชราที่ดูท่าทางอ่อนแอ ก็คอยช่วยประคองเธอไว้พร้อมกับพยุงเธอ วิ่งหนีด้วยร่างกายที่แข็งแรงเกินอายุของเธอ
แต่หญิงสาวผู้เป็แม่นั้นไม่ว่าเธอจะหวาดกลัวและห่วงลูกตัวเองจะเป็ อันตรายขนาดไหนก็แล้วแต่ แต่สีหน้าของเธอก็แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ามีอาการซีดเสียวคล้ายคนไม่มีแรง เพียงแค่เธอสามารถลุกเดินได้ด้วยสภาพหน้าตาอย่างนี้ ก็นับว่าเธอฝืนร่างกายมามากแล้ว จนกระทั่งร่างกายที่ฝืนเกินกำลังของเธอจะล้มลง
“ยัยหนูเป็อะไรหรือเปล่า”
“ป้าค่ะหนูไม่ไหวแล้ว หนูขอบคุณป๋าที่ช่วยมากๆ นะคะ แต่หนูขอรบกวนอีกแค่เื่เดียว ช่วยพาลูกของหนูหนีไปด้วยเถอะ”
ทั้งริมฝีปากที่สีขาว ทั้งเสียงหายใจที่รวยริน มันไม่จำเป็ต้องให้หญิงชราบอกเธอเลย เธอก็รู้ตัวเองดี ว่าร่างกายที่อ่อนแอของเธอ ไม่อาจสามารถที่จะออกแรงมากไปกว่านี้ได้ เธอจึงตัดสินใจ พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายของเธอ ปลดตะขอ เสื้อเด็กที่ติดกับเธออยู่ และส่งลูกน้อยให้กับหญิงชรา แต่เธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ได้เธอต้องรีบลุกวิ่งหนีเดี๋ยวนี้นะ เธอยังเป็สาวอยู่เลยจะหมดแรงอะไรตอนนี้ อยากให้ลูกกำพร้าแม่อย่างงั้นหรอ”
“หนูไม่ไหวแล้วจริงจริงค่ะป้า ั้แ่หนูคลอดเ้าตัวน้อยนี้มา หนูก็ต้องรีบออกมาทำงานทั้งๆ ที่ยังอ่อนแออยู่ อย่างน้อยช่วยรักษาชีวิตลูกไว้ได้ก็ยังดี”
หญิงชราที่ต้องมาเห็นภาพน่าเวทนา และการตัดสินใจที่จะต้องให้เด็กคนหนึ่งกำพร้าแม่ ก็ทำให้เธอรู้สึกแย่อย่างมากที่ต้องมาพบเจอมัน และจะต้องตัดสินใจในเื่สำคัญเช่นนี้ แต่ไม่ทันที่จะให้เธอได้มีโอกาสตัดสินใจอะไรเลย อยู่ดีๆ ก็มีพลังปราณพุ่งมาทางสองแม่ลูก มันทำให้ร่างกายที่แก่ชราของเธอ ที่เห็นพลังปราณนั้นรีบเอาตัวไปบังสองแม่ลูกไว้
“บึมม”
…
“นายน้อยยยยยยย”
ฮ่าฮ่าไม่คิดเลยว่าระหว่างที่กำลังวิ่งหนีกันอยู่ อยู่ดีๆ นายน้อยของเขา จะะโไปรับพลังปราณแทนหญิงชราคนหนึ่งโดยที่เขาไม่รู้ตัว
ทำให้เสียงร้องที่เรียกนายน้อยของตนด้วยความใ บวกกับความรู้สึกของร่างเล็กๆ บางอย่างที่เขากระแทกหลังของหญิงชรา ก็ทำให้เธอที่ยังมีสติอยู่และคิดว่าจะตกตายไปเพราะพลังปราณนั้น รีบหันกลับมาดูข้างหลังของตนก่อนที่จะเจอเด็กหนุ่ม ที่เธอเคยดูแลมาั้แ่เด็ก นอนด้วยลมหายใจที่รวยรินและเืที่เปรอะเปื้อนตามตัวของเขา จนเธอร้องออกมาด้วยความใ
“เ้า ไม่นะทำไมเป็เ้าละ”
“นายน้อยคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย ทำแบบนี้ไปทำไม”
เ้าที่รู้สึกชาไปทั้งตัวของเขาและไม่สามารถขยับมันได้แม้แต่นิดเดียว บวกกับความหนาวเย็น ท่ามกลางกองไฟที่ไหม้อยู่มากมาย และสีหน้าของฮาฮาที่หันมามองเขา มันก็ทำให้เขารู้ตัวในทันทีว่าชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายขนาดไหน
“อักก”
ยิ่งเขาััได้ถึงเืที่วิ่งย้อน ออกมาจากร่างกายของ และไหลสำลักออกมาทั้งปากของตัวเอง มันก็ทำให้เขาได้แต่ยิ้มรับกับชะตากรรมที่เขาตัดสินใจไป และพยายาม เผยรอยยิ้มของเขาออกมาให้มากที่สุด เพื่อคอยปลอบประโลม ฮ่าฮ่าที่มองมาที่เขาด้วยสีหน้าใ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ฮ่าฮ่า พาพวกเขาหนีไปด้วยนะ ป้าจางลี่เธอช่วยดูแลฉันมาั้แ่เด็ก ฉันปล่อยให้เธอตายไม่ได้จริงๆ”
“หุบปากไปเลยน่านายน้อย หยุดใช้แรงที่มีส่งเสียงออกมาและกินของพวกนี้ไปซะ”
คำขอสุดท้ายของนายน้อยตนไม่ได้เขาหูของฮ่าฮ่าเลย สิ่งเดียวที่เขาทำคือใช้ผลปราณทั้งหมดที่เขาได้มา ยัดมันเข้าไปในปากของเ้า และถึงแม้ว่าเ้าจะพยายามสำลักมันออกมาพร้อมกับเืของเขา ฮ่าฮ่าก็ใช้มืออุดปากของเ้าไว้ และยังคงยัดผลปราณเ่าั้ไปต่อ
เมื่อพลปราณที่มี ได้ถูกเ้ากลืนลงคอไปหมดแล้ว และไม่ทันที่พลังปราณของผลปราณจะได้พุ่งออกมา ฮ่าฮ่าก็หยิบขวดยาวิเศษมากมายที่เขาหยิบมาด้วย เทมันไปที่ตัวของเ้าอย่างมั่วซั่ว
เขาไม่ได้รู้เลยว่ายาพวกนั้นมีสรรพคุณอะไรบ้าง แล้วเขาก็ไม่ได้สนเื่นั้นด้วย สิ่งเดียวที่เขาสนก็คือ้ารักษาชีวิตนายน้อยของตนไว้ให้ได้
ไม่ว่ายากี่ขวดที่เขาขโมยมา เขาก็ได้เทมันไปตามตัวของเ้าทั่วทั้งตัว หรือกระทั้งพลิกตัวของเ้าและเทไปที่แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยาแมากมาย หรือกระทั่งกรอกปากให้เ้ากินตามผลปราณเ่าั้ไปด้วย
ฮ่าฮ่าไม่ได้สนเลยว่ายาพวกนั้นจะออกฤทธิ์ยังไง เมื่อเห็นพลังปราณจากผลปราณพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเ้า เขาก็พยายามรวบรวมพลังปราณเ่าั้ ให้ครอบคลุมไปที่ร่างกายของเ้าทุกส่วน เพื่อให้มันไปช่วยเสริมการทำงานของกล้ามเนื้อต่างๆ แล้วหวังว่ามันจะช่วยรักษาเ้าได้อีกส่วนหนึ่ง
การต่อสู้ ของตระกูลขุนนางและฝ่ายฏ ก็ยังคงปะทะกันต่อไป โดยที่พวกเขาไม่ได้สนเลยว่าการต่อสู้นั้นจะทำให้ผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยต้องโดนลูกหลง จนล้มเจ็บตายไปกี่คน สิ่งเดียวที่พวกเขา้าคือการเอาชนะคู่ต่อสู้ของตน และความมุ่งมั่นเ่าั้ของพวกเขา ก็ทำให้พวกเขาไม่ได้รู้เลย ว่ากำลังไปกระตุกต่อมความโกรธที่อยู่ลึกมากของชายคนหนึ่งและกำลังสร้างความหายนะให้กับพวกเขาเอง
…
121
