เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ชายฉกรรจ์ในเสื้อแขนยาวบางๆ กำลังสบตาหญิงสาวผู้แต่งกายด้วยชุดขนสัตว์สีขาวโพลนตรงหน้า ท่ามกลางแสงจันทร์ในคืนฤดูใบไม้ร่วงอันหนาวเย็น ชายหนุ่มได้ตอบคำถามให้เธอหายสงสัย“เพราะว่าฮาคิมมีความต้องการในขอบเขตที่พอดีน่ะสิ การเพาะปลูกในฟาร์มของข้านั้น จะสร้างผลผลิตมากมายได้ตลอดทั้งปี ถ้าเป็นพ่อค้า หรือพวกขุนนางคนอื่นคงคิดจะยึดที่ดินนี้ไปทำเองแล้ว แต่ฮาคิมกลับเสนอความร่วมมือกับข้า และแบ่งผลประโยชน์กันคนละครึ่ง ทำให้พวกเราได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย” กล่าวอธิบายจบภามก็ยิ้มออกมาให้กับหญิงสาว เกษตรกรหนุ่มไม่ได้หวังว่ามีอาจะเข้าใจความคิดของเขาตั้งแต่แรก ชายหนุ่มเพียงอยากจะรู้เท่านั้นว่าเธอยินดีรับฟังความคิดของเขาหรือไม่ เพราะต่อไปเขา และเธอจะต้องร่วมงานโครงการใหม่ที่ฟาร์มลึกลับกลางหุบเขานั้น การให้เกียรติรับฟังซึ่งกันและกัน จึงเป็นสิ่งสำคัญที่มาก่อนความเข้าใจด้วยซ้ำไป มีอาที่ได้ฟังคำตอบของชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มของเขาแล้ว เธอก็ถึงกับหน้าแดงเขินอายทันที แต่หญิงสาวก็ไม่ได้หลบตาจากชายตรงหน้า เพราะเธอต้องการจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา“ท่านภามนี่ทำให้ข้าอดใจหายไม่ได้ ข้าก็นึกว่าที่ท่านกล่าวมาจะร่วมงานกับพี่ชายข้าด้วยผลประโยชน์เพียงแต่ไม่อาจเชื่อใจกันได้เสียอีก” หญิงสาวผมสีน้ำตาลอ่อนกล่าวตามสิ่งที่ตนคิดออกมา“ฮ่ะๆ ถ้าข้าไม่เชื่อใจฮาคิม ข้าจะบอกว่าไม่เชื่อใจเขาให้เจ้าฟัง แล้วบอกความรู้สึกจริงๆออกมาทำไมเล่า สู้ปิดเงียบไว้จะดีกว่า แต่ข้าดีใจนะที่เจ้ารับฟังข้า และข้าก็รู้สึกโชคดีที่ได้ร่วมงานกับเจ้าผู้ที่มีความคิดรอบคอบไม่ใช้แต่อารมณ์ตัดสิน” ภามกล่าวจบเขาก็ยื่นมือขวาออกไปเพื่อที่จะเชคแฮนด์แสดงความยินดีกับเพื่อนร่วมงานคนใหม่ นักธุรกิจสาวถึงกับชะงักไปช่วยครู่ ขณะที่ชายหนุ่มยื่นมือออกมา เธอไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรกันแน่‘การจับมือปกตินั้นเป็นการแสดงความยินดี ที่ได้พบหรือได้ร่วมงานงานกัน แต่บรรยากาศแบบนี้ในเวลาแบบนี้ ท่านภามต้องการสื่อถึงสิ่งใดกันนะ? แล้วการแสดงออกด้วยไมตรีที่ผ่านมา รอยยิ้มที่จริงใจ และอ่อนโยนนั้น ท่าทางเขินอายของเขายามที่มองมาที่ข้านั้นคืออะไรกัน?’ มีอาเริ่มพิจารณาถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาด้วยกันตลอดเย็นวันนี้“มีอา มีอาเจ้าเป็นอะไรไปรึเปล่า?” ชายหนุ่มกล่าวถามหญิงสาวที่อยู่ๆก็นิ่งไป“ท่านภามเจ้าคะ คือ นี่ท่านกำลังทำ อะไร?” หญิงสาวผู้สับสนกล่าวถามชายหนุ่มตามตรงเพื่อให้หายขัดข้องใจ“ก็จับมือเชคแฮนด์แสดงความยินดีที่เราได้ร่วมงานกันยังไงล่ะ ต่อไปข้าเชื่อว่าถ้าได้ทำงานกับมืออาชีพเช่นเจ้า การค้าของพวกเราต้องเจริญก้าวหน้าขึ้นมากอย่างแน่นอน และเจ้ายังเป็นน้องสาวของเพื่อนข้า ก็เหมือนได้น้องสาวที่เชื่อใจได้มาช่วยงาน ยังไงก็ฝากด้วยนะ” ภามยิ้ม และกล่าวออกมาด้วยความยินดีจากใจจริง พร้อมกับยื่นมือทั้งสองออกไปเกาะกุมมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเป็นการให้กำลังใจ อาการยิ้มไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เป็นสิ่งที่มีอาต้องพบเจอในการค้าขายเป็นเรื่องปกติ แต่ในด้านความรักเธอที่ปฏิเสธชายหนุ่มมากมายอย่างไร้เยื่อใยมาตลอด กลับต้องมาเจอเหตุการณ์ตรงหน้านี้จนเธอกลับต้องนิ่งอึ้งไปอีกรอบเลยทีเดียว ภามที่สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของหญิงสาว แต่กลับไม่พูดอะไร ซึ่งแถวบ้านเก่าของเขาอาการแบบนี้มักจะเกิดกับคนที่กำลังวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ชายหนุ่มรู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่ปกติเกิดขึ้น จึงรีบถามอาการ ‘น้องสาว’ ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของตนด้วยความเป็นห่วงจากใจ“มีอา เจ้าเป็นอะไรกันแน่ เวียนหัวรึ? เราเข้าไปนั่งพักข้างในดีกว่า” ชายหนุ่มกล่าวสิ่งใดออกไปหญิงสาวก็ไม่ตอบสนอง แววตาของเธอเลื่อนลอยเหมือนไม่มีสติ ภามจึงถือวิสาสะเข้าไปประคองร่างงดงามดุจเจ้าหญิงหิมะกลับเข้าไปในห้องอาหาร เพื่อให้เธอได้พักผ่อนสักครู่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของเขา หลังจากที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้ามาด้านในอาคารแล้ว แม่บ้านก็มารับตัวต่อเพื่อพาเธอไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง ส่วนฮาคิมนั้นแม่บ้านบอกว่าเขาได้เข้าห้องไปพักผ่อนนานแล้ว ภามจึงกลับห้องของตน โดยมีคนรับใช้หนุ่มนำทางขึ้นไปที่ชั้นสาม และชายหนุ่มก็ได้ทราบว่าอลันก็นอนอยู่ในห้องด้านข้างเขานั่นเอง หลังจากเข้าห้องพักมาแล้วภามก็จัดการอาบน้ำเป็นอย่างแรก โดยมีสาวใช้เข้ามาเติมน้ำร้อนในอ่างให้ก่อนเป็นที่เรียบร้อย ภามลงไปแช่ในน้ำอุ่นๆ ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย และทำให้เกิดสะกิดใจว่าเขาเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง“แพนดั้น!” ชายหนุ่มอุทานชื่อเจ้ามังกรน้อยตัวสีเขียว ที่เขาใช้ให้มันไปสืบข่าวพวกตัวร้าย ซึ่งภามได้ลืมไปตั้งแต่ชมพระอาทิตย์ตกดินเมื่อตอนเย็น‘แพนดั้น ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้าง?’ ภามใช้พลังโทรจิตไปหาเจ้ามังกรที่อยู่ในระยะห่างไกลได้อย่างง่ายดาย ด้วยการจับเอกลักษณ์พลังเวทย์ที่ไม่เหมือนกันในแต่ละคน ซึ่งเขาก็จดจำได้เป็นอย่างดี‘ข้าอยู่ในบ้านของคนที่ท่านให้ตามมานี่แหละขอรับ และเพิ่งทานมื้อเย็นจนอิ่มมากๆเลย’ มังกรตัวเขียวส่งกระแสจิตบอกกลับไป‘เฮ้ยๆๆ ไม่ใช่ว่าเจ้าไปขอข้าวเจ้าของบ้านเขาทานไปเรื่อยนะ’ ชายหนุ่มแซวเจ้ามังกร‘ถ้าท่านภามไม่ให้ข้าแอบตามมา ข้าคงจะทำอย่างนั้นแล้วล่ะขอรับ เพราะภรรยาของชายหลังโก่งคนนี้ทำอาหารได้น่าทาน และกลิ่นหอมมากๆ พูดแล้วก็หิวอีกแล้วสิ’ แพนดั้นจอมเขมือบเริ่มจะหาของกินเพิ่มอีกแล้ว‘นี่ พอเลยเจ้ามังกรตะกละเอ๊ย! แล้วเจ้าไปกินอะไรจนอิ่มมาล่ะ ท่าทางจะกินเยอะตามเคยคงไม่ทำให้เจ้าของบ้านสงสัยหรอกนะ’ ภามรีบปรามสหายตัวน้อย‘กว่าเจ้าของบ้านจะรู้ตัวก็คงอีกหลายวันนั่นแหละขอรับ ข้าว่ายังเป็นการช่วยเหลือพวกเขาไปในตัวแลกกับการสืบความลับของพวกเขาด้วยนะขอรับ’ มังกรน้อยกล่าวด้วยเสียงที่ให้ความรู้สึกภาคภูมิใจ‘นี่เจ้าไปแอบกินอาหารบ้านเขา แล้วยังมาบอกว่าเป็นการช่วยเจ้าของบ้านอีกเรอะ’ ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่ามังกรน้อยน่ารักน่าเอ็นดูจะมีความคิดกวนประสาทแบบนี้‘เอ๋? ก็ข้าได้ยินผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเกลียดมัน มันมีมากเกินไปแถมยังแอบมากินอาหาร และเสบียงของเธอไปตั้งเยอะแยะ แถมยังมากัดแทะทำลายข้าวของอีก ข้าก็เลยกินพวกมันจนหมดไม่มีเหลือเผื่อบ้านข้างๆไปอีกสี่ห้าหลังเท่านั้นเองขอรับ’ เจ้าตัวเขียวขนปุยเล่าออกมาตามตรงอย่างใสซื่อ“ว่ายังไงนะ! เจ้ากินไอ้ตัวพวกนั้นเข้าไปเหรอ! ดีนะข้าไม่ทานข้าวอยู่ไม่งั้นคง...” ชายหนุ่มตะโกนโพล่งตกใจออกมาเสียงดัง เสียงของภามดังออกไปภายนอกทำให้สาวรับใช้ที่ยืนอยู่หน้าห้องตกใจไปด้วย“ก็อกๆๆ ท่านภามเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” สาวรับใช้เคาะประตูแล้วกล่าวถาม“ไม่ๆ ไม่มีอะไรแค่หนูวิ่งผ่านน่ะ” ชายหนุ่มรีบแก้ตัวออกไปจากภาพที่คิดอยู่ในหัว“เอ๋? อ่า เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบรับแล้วก็กลับไปยืนเงียบๆเช่นเดิม พลางคิดในใจว่าห้องพักแขกห้องนี้ถูกทำความสะอาดแทบทุกวันไม่น่าจะมีหนูได้ หลังจากตอบคำถามสาวใช้แล้วเกษตรกรหนุ่มก็กลับมาตั้งสติ โทรจิตหาเจ้ามังกรน้อยต่อ‘แพนดั้น ต่อไปห้ามเจ้ากินมันอีกรู้ไหม ถ้ายังขืนไม่เชื่อฟังวันหลังก็ไม่ต้องมาทานอาหารร่วมโต๊ะกับข้า’ ชายฉกรรจ์ในอ่างอาบน้ำยื่นคำขาด‘โธ่! ท่านภาม มันก็เหมือนกับอาหารดิบที่ท่านชอบทานนั่นแหละ ที่เรียกว่าลาบ ส้า...’ มังกรตัวน้อยบรรยายซะเห็นภาพ ชายหนุ่มจึงต้องขัดคอไว้ก่อน‘พอเลย! อย่าทำให้ของโปรดของข้าต้องไปเกี่ยวกับข้องกับเจ้าตัวพวกนั้น ตอนนี้ก็เข้าเรื่องได้แล้ว ที่ไปสืบมาได้ความยังไงบ้าง’ ภามตัดบทสนทนานอกเรื่องออกไป แล้วเข้าเรื่องงานทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 107

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 107

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้