ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 59 เมดและนายท่านร่วมเชียร์

“วินาทีที่ทุกคนต่างเฝ้ารอก็มาถึง...ขอเริ่มการแข่งขันการประลองเดี่ยวของนักเรียนหน้าใหม่ณ บัดนี้!!!”

เสียงของผู้บรรยายดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนานการประลองเดี่ยวของนักเรียนหน้าใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

โดยฝั่งซ้ายเป็นตัวแทนจากคลาสบราวน์ทอรัสเป็นชายที่มีร่างกายอ้วนท้วมส่วนฝั่งขวาเป็นตัวแทนจากคลาสกรีนไวเวิร์น เป็นเด็กชายที่มีร่างกายสูงไม่ถึง 130เซนติเมตร

ในวันนี้กอนมาดูการแข่งขันถึงสนามเขาจำใบหน้าของเด็กชายที่สูงไม่ถึง 130 เซนติเมตรคนนั้นได้ดี เพราะในวันที่เขาไปสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นเด็กชายคนนั้นก็เข้ามาตีสนิทกับเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและเป็นมิตร...แต่หลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากการสอบเด็กชายคนนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นรังเกียจแทบจะในทันที และร่วมพูดจากดูถูกเหยียดหยามเขาไม่ต่างจากคนอื่นๆ

“ตอนแรกชั้นคิดว่าตัวแทนหน้าใหม่ของคลาสกรีนไวเวิร์นจะเป็นเด็กผู้หญิงผมแดงคนนั้นซะอีก”

กอนพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายในวันนี้หากคาร์ลไม่บอกให้เขามาร่วมเชียร์เขาก็คงไม่มา เพราะพรุ่งนี้ก็ถึงคิวลงแข่งของเขาแล้วเตรียมตัวรับความอับอายในคราวเดียวเลยน่าจะเป็นอะไรที่ดีกว่า ‘ใครกันจะไปสู้กับพวกรุ่นพี่ไหว แถมยังเป็นรุ่นพี่จากคลาสอื่นอีกด้วย’

และแน่นอนหากเขาใช้สุดยอดเมดที่เป็น ‘มินเนี่ยน’ ของเขาในการต่อสู้แล้วละก็ ตาแก่พวกนั้นก็คงไม่ยอมแน่แล้วหาว่าเขาทำผิดกฎอย่างร้ายแรง…ทั้งที่พวกมันเป็นฝ่ายที่มองไม่เห็นเส้นใยมินเนี่ยนของเขาเอง

กอนคิดอย่างเบื่อหน่ายสายตามองไปยังที่นั่งของพวกตาแก่ผู้อาวุโสทั้ง6 ของแต่ละคลาสมานั่งรวมกัน

ซึ่งในบรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นกอนรู้จักเพียงแค่สองคนเท่านั้นนั่นก็คืออาจารย์ทาการะ ที่เป็นผู้อาวุโสคลาสบราวน์ทอรัส แล้วก็ผู้อาสุโสคลาสกรีนไวเวิร์นที่เป็นคนร่วมขับไล่เขาในวันนั้น

“ฉันคิดว่าเธอคนนั้นอาจจะลงแข่งขันในรายการอื่นก็ได้ค่ะ”

เสียงของซีโร่ดังมาจากที่นั่งทางด้านขวาของกอน

“ไม่หรอก!เด็กผู้หญิงผมแดงที่นายพูดถึงคงจะเป็น‘คุณยู’สินะ เธอไม่ได้เข้าร่วมคลาสกรีนไวเวิร์นตั้งแต่แรกแล้ว”

ไรจิที่นั่งอยู่ด้านซ้ายพูดขึ้นมา

“ใช่เหรอ...ชั้นจำได้ว่าเธอไปสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์นช่วงเวลาใกล้เคียงกันกับชั้นเลยนะ”

กอนไม่มีทางลืมผู้หญิงผมแดงที่ใช้สกิลเรียกโกเลมเมื่อตอนนั้นได้แน่นอน

“ชั้นพูดจริงนะ!ชั้นเคยเห็นเธอในเครื่องแบบของพวกโกลด์ดราก้อนมาก่อน...ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนพิธีเปิดกีฬาสีทำไมเธอถึงไม่มาเข้าร่วมแถวหากในวันนั้นเธอมาเข้าร่วมนายก็จะได้เห็นเธอแน่นอน”

ไรจิพูดอย่างมั่นใจ และเขาดูเหมือนจะภูมิใจในสิ่งที่เพิ่งจะพูดออกมา

ส่วนกอนนั้นมองแปลกไปที่ไรจิทันที

“ดูเหมือนนายจะรู้เรื่องของเธอคนนั้นเยอะจังเลยนะ...”

กอนพูดออดมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

ไรจิหน้าแดงขึ้นมานิดๆ

“ม-ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ เธอคนนั้นเป็นคนดังอยู่แล้ว...นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าในบรรดานักเรียนหน้าใหม่ทุกคนเธอโดดเด่นที่สุดแล้ว”

ไรจิที่ยิ่งพูดก็ยิ่งมีอาการเขิน...

ทั้งที่ตอนนี้กอนเลิกที่จะสนใจเรื่องเด็กผู้หญิงผมแดงคนนั้นไปแล้วในตอนนี้สายตาของเขาจ้องไปที่สนาม

ท่าทางที่เบื่อหน่ายพร้อมกับพ่นลมหาวออกมาจากปากของเด็กชายที่เป็นตัวแทนคลาสกรีนไวเวิร์น

“เฮ้ยไออ้วนมัวยืนบ้าอะไรของแกอยู่...รีบประกาศขอยอมแพ้ได้แล้วชั้นไม่อยากเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์”

คาร์ลที่ได้ยินเสียงแหลมเล็กๆพูดออกมาอย่างอวดดีของชายตัวเล็กตรงหน้าก็เผลอยิ้มออกมา

“แกบอกว่าชั้นคนนี้อ้วน ทั้งที่แกทั้งอ้วนและเตี้ยเนี่ยนะ!”

...เด็กชายตรงหน้าของคาร์ลเมื่อได้ยินที่เขาพุดก็โกรธจัดจนมือไม้สั่น

“ไม่เห็นรู้เลยว่าพวกขยะบราวน์ทอรัสมันปากดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ชั้นจะให้แกได้ไปนอนผอมแห้งในโรงพยาบาลตลอดชีวิต”

เมื่อพูดจบมานาสีเขียวก็หลั่งไหลพลั่งพลูออกมาอัญเชิญสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่พร้อมกับออร่าที่แสนน่ากลัว

“จงออกมาสัตว์ร้ายแห่งความกลัว ผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด”

เพียงแค่เงาที่ปรากฏออกมาก็สัมผัสได้ถึงความอันตรายของมัน

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของคาร์ลเริ่มจางหายไป

และไม่นานกลุ่มควันก็ค่อยๆเรือนรางเผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของมัน

“อี๊คคค!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

สัตว์ร้ายแห่งความกลัวส่งเสียงคำรามดังลั่นไปทั่วทั้งสนาม

...คาร์ลมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้ง

“น-น-นี่มันโคตร........................น่ารักเลย!!!”

สีหน้าของคาร์ลเปลี่ยนเป็นหวานเยิ้ม...

ในทีแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงออร่าของมันเขากลัวจนไม่กล้าขยับแต่ทว่าความจริงแล้วเจ้าสัตว์ร้ายแห่งความกลัวตัวนั้นกับเป็นเพียงแค่ตัว ‘คาปิบาร่า’ ที่มีขนาดใหญ่กว่าปกเท่านั้น แล้วมันก็แบกบางอย่างที่คล้ายกับกระเป๋าไว้ที่หลังของมัน

ตัวคาปิบาร่ายักษ์พ่นลมออกจากจมูกมองมาที่คาร์ลด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ...แต่สำหรับคาร์ลที่เห็นท่าทางตัวเตี้ยมของมันแล้วเขายิ่งรู้สึกว่ามันน่ารักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“แก!!! บังอาจมาดูถูกสัตว์ร้ายแห่งความกลัวของชั้นอย่างงั้นเหรอ…”

เด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าเห็นท่าทางที่ไร้ซึ่งความกลัวของคาร์ลก็ยิ่งทวีความโกรธ

ก่อนที่จะปลดกระดุมกระเป๋าของเจ้าคาปิบาร่าหลุดออกไปเผยให้เห็นบางสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น...มันคือป้อมปืนสีดำขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างหน้าเกรงขามเป็นอย่างมาก

แล้วหลังจากนั้นเด็กหนุ่มร่างเล็กก็ปีนขึ้นไปขี่ป้อมปืนใหญ่บนหลังคาปิบาร่า

“จัดการมันเลยสัตว์ร้ายแห่งความกลัว”

...สัตว์ร้ายแห่งความกลัวแม้จะแบกทั้งป้อมปืนขนาดใหญ่และเด็กหนุ่มไว้บนหลัง แต่มันก็แทบไม่รู้สึกว่าร่างกายหนักอะไรเลย

มันพุ่งเข้าหาร่างคาร์ลอย่างรวดเลยพร้อมกับเด็กหนุ่มที่ควบคุมปากกระบอกปืนอยู่หันไปเล็งที่ร่างของคาร์ล

แล้วหลังจากนั้นก็ทำการรัวกระสุนสีแดงออกมาชุดใหญ่ทันที

“โอ้ว! ไม่นะ”

คาร์ลอุทานออกมา...

จากสัตว์ที่แสนจะน่ารักก็เปลี่ยนเป็นป้อมปืนเคลื่อนที่สุดแสนจะน่ากลัว แถมมาพร้อมห่ากระสุนสีแดงที่ดูอันตรายแบบขั้นสุด

บนที่นั่งของผู้ชมกอนและไรจิกำลังพูดคุยกันอยู่