เส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning - ตอนที่ 158 สนามแห่งความชุลมุน 1

การกระทำเยี่ยงคนเถื่อนไร้อารยธรรมของแจ๊คสร้างความโกรธเกรี้ยวให้เหล่าเชื้อพระวงศ์เป็นอย่างมาก ตั้งแต่บุคคลระดับสูงของตระกูลสาขาไม่เว้นกระทั่งตระกูลหลักที่ต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างไม่เก็บอาการนี่มันมิใช่การต่อสู้แล้ว มันคือการล่า!ซึ่งใครคือผู้ล่าใครคือเหยื่อทุกคนต่างดูออก มิหนำซ้ำผู้ล่าจอมโฉดมันยังเล่นกับเหยื่อโชว์ให้คนทั้งทวีปได้ดูนับเป็นเวลาหลายร้อยปีมาแล้วที่ตระกูลอาชาสวรรค์มิเคยถูกผู้ใดดูหมิ่นร้ายแรงเช่นนี้มาก่อนแต่แจ๊คกลับกระทำมันอย่างอุกอาจเหิมเกริม อย่างถึงที่สุด

“รออะไรอยู่ล่ะ?หมดน้ำยาแล้วรึไง? เข้ามาสิวะ!แสดงพลังสายเลือดเทพอาชาให้ข้าผู้นี้ได้ขนลุกหน่อย!”

แจ๊คเอ่ยขึ้นอีกเมื่อเห็นเชื้อพระวงศ์ทั้งสี่แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อเขาแน่นอนว่าการกระหน่ำยิงไม่ยั้งของแจ๊คเมื่อครู่นั้น ได้สร้างความหวาดกลัวให้สลักลึกลงในจิตใจของทั้งสี่ไปแล้วแม้แต่คนจากตระกูลหลักที่มีศักดิ์เป็นถึงหลานขององค์จักรพรรดิมันยังไม่ลังเลที่จะตัดแขนทิ้งแถมยังกระหน่ำยิงแบบไม่สนว่าเป้าหมายจะเป็นจะตายอีก อะไรทำให้มันบ้าได้ถึงขนาดนี้?แล้วคราแรกที่ไปตอแยกับไอ้สัตว์ประหลาดแบบนี้พวกเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?นึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ทั้งสี่สยายปีกสวรรค์ขึ้นพร้อมกันก่อนที่จะพุ่งตัวบินหนีไปคนละทางนี่เป็นเพียงวิธีเดียวที่พวกเขาคิดได้ในตอนนี้

“น่าสมเพชสิ้นดี”

แจ๊คเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าดูแคลนเขาไม่คิดจะไล่ตามพวกที่ไม่มีแม้แต่จิตวิญญาณที่จะต่อสู้แบบนั้นอยู่แล้ว และก็ไม่รู้จะตามให้เหนื่อยเปล่าไปทำไมด้วยความทระนงและศักดิ์ศรีแห่งสายเลือดของผู้ปกครองทวีปแห่งนี้ล้วนย่อยยับไม่มีชิ้นดีทุกผู้คนล้วนตระหนักแล้วว่าแม้แต่เหล่าเชื้อพระวงศ์ ที่นับว่าเป็นบุคคลที่อยู่จุดสูงสุดก็มิได้แข็งแกร่งไร้เทียมทานเฉกเช่นที่รับรู้มาและเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริง พวกเขาก็เป็นเพียงตัวตลกที่ถูกเตะจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเมื่อละสายตาจากคู่ต่อสู้ที่เพิ่งบินหนีไป แจ๊คก็ลอยตัวไปยังกลางแม่น้ำเขาสร้างฟองสบู่ใสขึ้นมา จากนั้นก็มุดตัวเข้าไปนอนในนั้นอย่างสบายใจซึ่งฟองสบู่ที่เขานอนนั้นลอยเหนือผิวน้ำเด่นเป็นสง่า มองเห็นได้จากระยะไกลเป็นกิโลยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่นอนอยู่ในฟองสบู่ยังนอนหลับแบบไม่แคร์สายตาผู้คนเสียอีก!

“เอายังไงดีล่ะ?”

ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งที่ซุ่มอยู่ถามพรรคพวกของตนพลางพิจารณาดูท่าทีของแจ๊คที่กำลังนอน

“เจ้ายังต้องถามอีกเหรอ?ขนาดพวกเชื้อพระวงศ์ยังหนีหางจุกตูดขนาดนั้น พวกเราจะทำอะไรได้อีก?ดูท่านอนท้าทายแบบนั้นสิ ข้าว่ามันเป็นแผนล่อพวกเราออกไปโจมตีมากกว่า”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองมองหน้ากันพลางถอนหายใจพวกเขาคงต้องเปลี่ยนแผนแล้วล่ะ จะซุ่มรอให้พวกมันตีกันเองจนบาดเจ็บแล้วค่อยออกมาจัดการงั้นหรือ?ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่ามันเป็นแผนที่น่าขันสิ้นดี คนอื่นๆก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันแจ๊ค ลูเซียส แอสเทรีย ผู้เข้าแข่งขันสามคนที่แสดงความสามารถอันโดดเด่นไปก่อนหน้านี้ไม่มีใครเลยที่จะเปิดช่องว่าง หรือพลังอ่อนโทรมลงเพียงพอที่จะให้พวกเขาฉวยโอกาสจัดการได้ขณะผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเริ่มเปลี่ยนความคิดและเป้าหมายแจ๊คที่นอนอยู่ในฟองสบู่กลางแม่น้ำความจริงแล้วไม่ได้มีแผนใดๆทั้งสิ้น เขาหลับไปจริงๆ! ไม่มีการป้องกันตัวแต่อย่างใด ในความคิดของเขาแผนคือไม่มีแผนนี่แหละ! เข้าตาจนเมื่อไหร่ค่อยมั่วๆเอาเดี๋ยวก็มีทางของมันเอง และที่เลือกนอนตรงนั้นก็เพราะน้ำสามารถฟื้นฟูพลังให้เขาได้เร็วยิ่งกว่าอยู่บนบกหากแจ๊คลงไปนอนใต้น้ำ แน่นอนว่าพลังของเขายิ่งฟื้นฟูรวดเร็วกว่าตอนนี้นัก แต่ด้วยนิสัยของชายผู้นี้มีหรือจะมุดหัวอยู่ใต้น้ำได้ถ้ามีแมลงเม่าสะเหล่อบินเข้ามา เขาก็จะจัดชุดใหญ่มัน แค่นี้เอง ง่ายๆหากแต่ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครที่จะกล้าไปตอแยกับแจ๊คแล้วการต่อสู้ในสนามป่าดงดิบดำเนินไปอย่างดุเดือด จนในที่สุดก็เหลือ 5 คนสุดท้ายที่เป็นผู้มีสิทธิ์เข้าแข่งขันในรอบชิง แจ๊คจากพิแซนเดรีย ลูเซียสจากคาเธจแอสเทรียจากคาเธจ โฮเซ่จากไบเซนเทรีย และลูนจากกรีนฟอร์ด โดยผู้ที่ได้ MVP ในรอบนี้คือผู้เข้าแข่งขันที่ชื่อลูน ได้ไปทั้งหมด16 แต้ม จาก 170 แม้จะดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับ MVP ของสนามอื่น หากแต่ว่าแต้มทั้งหมดที่เธอได้รับล้วนเป็นการโจมตีแบบลอบเร้นทั้งสิ้น!และโดยปกติแล้ว ภาพที่ฉายออกทางจอภาพจะโฟกัสไปยังการต่อสู้ที่ดุเดือดนั่นจึงทำให้ผู้ชมไม่รับรู้หรือเอะใจเลยว่า หญิงสาวผู้นี้ไปเก็บแต้มเอาตอนไหน

“ข้านึกว่าแม่สาวน้อยคนนั้นจะเก็บแต้มมากกว่านี้ซะอีก”

โดโนแลนเอ่ยขึ้น

“คงไม่อยากให้ตัวเองเด่นมากเพราะการต่อสู้รอบถัดไปอาจทำให้ถูกเพ่งเล็งจนตัวเองลำบากได้ เลยกะจะเข้าแบบเนียนๆและคงคิดไม่ถึงว่าแม้จะระวังตัวขนาดนั้นยังได้ MVP”

ขุนพลออร์คเอ่ยขึ้นพลางชำเลืองตามองภูตเจ้าพิภพหากแต่สายตาของโดโนแลนกลับจ้องมองไปที่ลูเซียสเห็นได้ชัดว่าเขาสนใจสิ่งอื่นมากกว่าเรื่องที่ตนกำลังสนทนา ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ขุนพลออร์คคาดอยู่แล้ว

“โดนแดกอีกแล้ว!ฮ่าๆๆๆๆ”

บ็อบครีท เวนไฮร์หันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างคนบ้า แม้จะเสีย หากแต่พวกเขาทั้งสามไม่มีใครรู้สึกเสียดายเลยนั่นเป็นเพราะทั้งสามไม่ได้คาดหวังอะไรกับรอบนี้อยู่แล้ว รอบก่อนพวกเขาได้มามากมายจนไม่รู้จะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนแล้วรอบนี้จึงเหมือนกับว่าเล่นแค่ขำๆเพียงเท่านั้น

“สนามสุดท้ายกำลังจะเริ่มแล้ว!”

ผู้ชมทั่วทั้งทวีปต่างจดจ่อรอคอยว่าในสนามนี้จะมีทีเด็ดเด็ดอะไรมาโชว์ให้ดูซึ่งทุกรอบก่อนหน้านี้ล้วนเป็นการแข่งขันที่เข้มข้นและสร้างความตื่นตะลึงให้กับผู้ชมทุกคนเป็นอย่างมากและในสนามสุดท้ายของรอบที่สองนี้ ทุกคนล้วนแต่คาดหวังว่ามันจะสนุกเร้าใจเหมือนกับสนามที่ผ่านๆมา

“โอ้ววววววววววววววววววววววว!!!”

ผู้ชมทั่วทั้งสนามส่งเสียงอื้ออึงเมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปจากป่าดงดิบอันเขียวขจีก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นพื้นที่ราบเรียบบ้านเรือนสิ่งปลูกสร้างต่างๆก่อตัวขึ้นมาดั่งเทพเจ้าเนรมิตเมืองทั้งเมืองถูกสร้างขึ้นมาเพียงไม่กี่อึดใจ และยิ่งไปกว่านั้นรายละเอียดต่างๆล้วนแล้วแต่เหมือนจริงจนน่าตกใจกระทั่งต้นหญ้าเล็กๆที่ขึ้นแซมตามก้อนอิฐริมถนนยังเก็บรายละเอียดได้ครบถ้วนบ้านเรือน อาคารสถานที่ ป้อมทหาร กำแพงคูเมือง และสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆล้วนแล้วแต่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างครบครัน ขาดเพียงแค่ผู้คนอยู่อาศัยเท่านั้น! หากเทียบแล้วนี่มันเมืองขนาดย่อมๆเมืองหนึ่งเลยทีเดียว! และผู้ที่เนรมิตและควบคุมสนามเมืองแห่งนี้มิใช่ใครอื่นเทพสงครามแอริสนั่นเอง และที่แตกต่างไปจากสนามอื่นๆคือ ที่แห่งนี้ไม่มีสัตว์อสูรเลยเพียงแต่จะมีหุ่นทหารไม้เดินตรวจตราเป็นกลุ่มกระจายอยู่ทั่วเมือง โดยในกลุ่มพวกมันจะมีหุ่นทหารโลหะที่ทำหน้าที่เป็นนายกองกลุ่มละตัวส่วนฝีมือของพวกมันจะเป็นอย่างไรไม่มีผู้ใดทราบได้ ผู้เข้าแข่งขันชุดสุดท้ายต่างยืดเส้นยืดสายเตรียมตัวลงสู่สนามกันถ้วนหน้าหากวิเคราะห์ดูแล้ว สนามเมืองแห่งนี้เอื้ออำนวยต่อผู้เข้าแข่งขันที่ถนัดการลอบเร้นเป็นอย่างมากเนื่องจากทุกตรอกซอกซอยสามารถใช้ซ่อนตัวและหลบหนีได้เป็นอย่างดี

วูบ!

ผู้เข้าแข่งขันชุดสุดท้ายถูกส่งลงสนามอย่างพร้อมเพรียงการถูกส่งลงแบบสุ่มทำให้ไม่มีใครสามารถเดาได้ว่าตนจะได้ลงตรงจุดไหน และอยู่ใกล้ผู้เข้าแข่งขันคนใดบางคนถึงกับถูกส่งลงมาข้างๆกองทหารไม้ที่กำลังเดินตรวจตราในเมืองผู้เข้าแข่งขันคนดังกล่าวใจหายวาบพลางกรีดร้องในใจกับความโชคร้ายของตนหากสนามอื่นมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งคอยไล่ล่าผู้เข้าแข่งขัน ทหารไม้ของสนามนี้ก็คงเช่นเดียวกันแต่เมื่อผู้เข้าแข่งขันคนดังกล่าวตั้งท่ารับมือและมองหาทางหนีทีไล่ไว้แล้วทหารไม้พวกนี้กลับไม่ได้สนใจในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย พวกมันเดินผ่านไปเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้จะสับสนอยู่บ้าง หากแต่ชายหนุ่มก็โล่งใจที่ไม่ถูกโจมตีเขาสูดหายใจเพื่อปรับพลังก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในตรอกเมืองผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆก็พบเจอกับเหตุการณ์คล้ายกันซึ่งทุกคนเข้าใจไปว่าหากไม่โจมตีพวกมันก่อน ทหารไม้เหล่านี้คงไม่ยุ่งกับพวกเขาเป็นแน่

“บึ้มมมมมมมมมม!!!!!”

การระเบิดครั้งแรกเกิดขึ้นที่มุมหนึ่งของเมืองผู้เข้าแข่งขันที่โชคร้ายถูกส่งออกนอกสนาม เนื่องจากเหยียบกับดักที่วางโดยผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งเข้าและชื่อผู้ที่เป็นเจ้าของกับดักก็ปรากฏขึ้นที่จอภาพพร้อมกับ 1 แต้มที่เขาได้รับ ทันใดนั้นเอง กองทหารไม้ที่เดินตรวจตราอยู่บริเวณใกล้เคียงก็กรูกันเข้ามาล้อมผู้เข้าแข่งขันที่วางกับดักไว้ดั่งเจ้าหน้าที่กำลังจะจับกุมผู้ก่อเหตุผู้ชมทั่วทั้งสนามพลันเข้าใจว่าเป็นแบบนี้นี่เอง ผู้เข้าแข่งขันที่ล่าผู้อื่นจนได้รับแต้มจะถูกทหารไม้ที่ดูแลเมืองแห่งนี้ไล่ล่า! และยิ่งถือครองแต้มมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีกองทหารไล่ล่ามากเท่านั้น!

“บึ้มมมมมมมมมมม!!!!!”

ไม่กี่อึดใจเสียงระเบิดพลันเกิดขึ้นอีกครั้งซึ่งมันอยู่ไม่ห่างจากจุดแรกมากนักในจอภาพที่ฉายออกมาปรากฏซากของหุ่นทหารไม้แตกหักกระจัดกระจายทั่วบริเวณ และต้นเหตุของการระเบิดเมื่อครู่คือชายหนุ่มที่ผู้ชมคุ้นหน้าคุ้นตาเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงพลางทำหน้าเซ็งๆเหมือนกำลังผิดหวังกับอะไรสักอย่างชายคนนี้คือไครอส ผู้ที่จัดการผู้เข้าแข่งขันร่วมครึ่งสนามด้วยตัวคนเดียวในรอบแรก

“เดินขวางทางอยู่ได้เกะกะสิ้นดี”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะหยุดและเพ่งมองไปด้านหน้าเขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย สีหน้าผิดหวังเมื่อครู่เปลี่ยนไปเป็นพึงพอใจเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ทหารเหล่านี้จะหมดสภาพไปซะทุกตัวเบื้องหน้าของเขานั้นยังมีหุ่นทหารโลหะที่ใช้ดาบของมันปัดป้องการโจมตีของเขาได้

“ก็ไม่ได้กระจอกไปซะทุกตัวนี่หว่า”

ไครอสพูดพร้อมกับเร่งพลังของเขาขึ้นผู้ชมทั่วทั้งสนามตอนนี้ไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดี ชายคนนี้โจมตีผู้เข้าแข่งขันคนอื่นยังเป็นเรื่องธรรมดานี่มันหาเรื่องกระทั่งหุ่นทหารที่ไม่โจมตีผู้เข้าแข่งขันก่อนเลยหรือ?