มหาศึกห้าแผ่นดิน

ทุกๆ คนรีบออกมาดูด้านหน้าโรงเตี๊ยม พบว่า เป็นซูเอ๋อ กระโดดลงมาจากชั้น 3 คอหักตายตามพี่ฝาแฝดของนางไปในทันที

ราเชนไม่สามารถช่วยเหลือนางได้ จึงได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ คนเลวพวกนี้ พวกเราฆ่ามันทิ้งเลยดีไหมเจ้าคะ” เสี่ยวฉี รีบเอ่ยกับอาจารย์ชิงอี้

“ พวกมันสมควรตาย แต่ว่า หากว่าพวกมันตาย เถ้าแก่โรงเตี้ยม และ คนงานคงต้องเดือดร้อน เพราะมีคนมากมายเห็นเหตุการณ์ เจ้าเมืองเล่ออันคงไม่ปล่อยให้คนที่ฆ่าลูกชายของมันเอาไว้แน่ๆ”

อาจารย์หมิงเยว่เอ่ย พร้อมมองหน้าคนที่อยู่ในโรงเตี๊ยม เป็นจำนวนมาก และยังมีลูกน้องมือปราบอีก สิบคน ที่ถูกมัดเอาไว้เช่นกัน

ระหว่างนั้น ก็มีชายหนุ่มวัยสามสิบแต่งกายคล้ายกับพ่อค้า นั่งอยู่กับ ลูกน้องอีกสี่คน ก็เดินเข้ามา แล้วเอ่ยว่า

“ ทุกๆ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าคือ ซ่งฉี เป็น ผู้ตรวจการจากเมืองหลวง กำลังจะไปเมืองเล่ออันพอดี ข้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง”

“ หากท่านเป็นผู้ตรวจการจริง เหตุใดถึงไม่ช่วยพวกเราตั้งแต่ทีแรกเล่า”

อาจารย์ชิงอี้เอ่ยด้วยความสงสัย ผู้ตรวจการซ่ง นำป้ายทองประจำตัวออกมาให้ทุกๆ คนดู แล้วเอ่ยว่า

“ ข้ากำลังสืบคดีสำคัญอยู่ จึงไม่อยากเปิดเผยตัวในตอนนี้”

“ ท่านก็เลยปล่อยให้ ผู้หญิงบริสุทธิ์ต้องตายถึงสองชีวิต” เชียนเชียนอดไม่ได้เลยต้องพูดออกมา

“ ข้าก็เพิ่งรู้ว่า นางถูกว่านโถวทำร้าย ส่วนซูเอ๋อนั้น ข้าก็ไม่คิดว่านางจะคิดสั้นทำร้ายตัวเอง”

“ ช่างเถอะเชียนเชียน แล้วท่านผู้ตรวจการจะทำอย่างไรกับพวกมัน” เจ้าสำนักชิงอี้เอ่ย

ผู้ตรวจการซ่งฉี หันไปทางมือปราบซื่อจื่อฮ้าวกับลูกน้องทั้งสิบ แล้วเอ่ยว่า

“ ซื่อจื่อฮ้าว เจ้าเป็นถึงมือปราบ กลับไปเข้าข้างผู้มีอำนาจ กลับศาลเล่ออันคราวนี้ข้าจะลงโทษเจ้าตามกฏหมายบ้านเมือง ส่วนพวกเจ้าทั้งสิบ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งให้ทำคุณไถ่โทษ พวกเจ้าจะเชื่อฟังคำสั่งของข้าหรือไม่”

มือปราบทั้งสิบ รีบคำนับผู้ตรวจการซ่งฉีทันที

“ ดีมาก ปล่อยมือปราบเหล่านี้  แล้วใส่ตรวนคนร้ายทั้งหมด พรุ่งนี้เช้าเดินทางกลับเมืองเล่ออัน”

“ ท่านกล้า?” มือปราบราชสีห์คำรามเอ่ยออกมา แต่ว่าพูดได้เท่านี้ คนคุ้มกันของผู้ตรวจการคนหนึ่ง พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เตะเข้าปลายคางของ ซื่อจื่อฮ้าว จนหงายท้อง เลือดกลบปาก นอนนิ่งไปในทันที

ผู้ตรวจการซ่งฉี หันมามองหาทุกๆ คนต่อแล้วเอ่ยว่า

“ ข้ารับรอง กลับไปเมืองเล่ออัน ข้าจะตัดสินเรื่องนี้อย่างยุติธรรม”

ทุกๆ คนต่างก็พยักหน้า แต่ราเชนกลับสัมผัสถึงอันตรายที่อยู่รอบๆ ที่มีแต่ความเงียบอย่างผิดปกติ ไมทันที่จะเอ่ยบอกกับใคร ก็ได้ยินเสียงของลูกธนู พุ่งมาจากความมืด มุ่งเข้าใส่กลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่ด้านหน้าโรงเตี้ยมหลายสิบคน

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!! ฉึก ๆ ๆ ๆ !!!!

ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ที่หัวของ ลูกค้าที่ไร้พลังปราณยุทธ์ตายคาที่ไปทีเดียว สิบกว่าศพ ส่วนพวกที่มีพลังปราณยุทธ์ ก็พอจะหลบได้ทันบ้าง ส่วนอาจารย์หมิงเยว่ อาจารย์ชิงอี้ กับศิษย์ทั้งหมด สามารถหลบหลีกลูกธนูได้ แล้วรีบเข้าไปหลบในโรงเตี้ยมได้ทัน ส่วนผู้ตรวจการซ่งฉี ก็ถูกลูกน้องสี่คน เข้ามาป้องกัน แล้วรีบพากลับเข้าโรงเตี้ยม 

ส่วนราเชนนั้นสามารถหลบได้อย่างสบาย แล้วก็กลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมเป็นคนสุดท้าย แล้วทำการปิดประตูทันที

มีคนตายไปทั้งหมด ยี่สิบคน  ส่วนที่อยู่บนชั้นสองและสาม ที่เปิดหน้าต่างออกมา ก็ถูกธนูยิงใส่ ตายไปโดยไม่รู้เรื่องราวใดใด ส่วนคนที่รอดก็รีบวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง ถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ละคนก็ได้แต่ส่ายหน้า ไม่มีใครให้คำตอบได้

ลูกน้องคนหนึ่งของผู้ตรวจการซ่งฉี กระซิบรายงานเบาๆ ไม่ให้ผู้อื่นได้ยิน

“ เกิดอะไรขึ้น ท่านผู้ตรวจการ” อาจารย์ชิงอี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ พวกมันน่าจะเป็นนักฆ่ารับจ้าง คาดว่ามีใครบางคนจ้างพวกมันให้มาสังหารข้า และดูเหมือนว่าพวกมันจะฆ่าทุกๆ คนเพื่อปิดปากเรื่องนี้”

“ ฆ่าทุกๆ คน?” อาจารย์หมิงเยว่ อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ ท่านมีความแค้นกับผู้ใดกัน ทำไมพวกมันถึงได้ลงมือเหี้ยมโหดเช่นนี้”

อาจารย์ชิงอี้เอ่ยสงสัย

“ คงเป็นเรื่องคดี ที่ได้รับมอบหมายจากฝ่าบาท พวกมันคงรู้ตัวแล้ว เลยส่งนักฆ่ามาสังหารข้า”

ทันใดนั้นเอง เสี่ยวฉีที่มองออกไปทางรูประตู ก็พบว่า พวกกลุ่มของนักฆ่า กำลังจุดไฟ เพื่อเตรียมยิงธนูไฟเข้ามา

“ อาจารย์ พวกมันกำลังจะยิงธนูไฟเข้ามาแล้ว”

ทุกๆ คนต่างรีบมองไปทางรูหน้าต่าง เห็นนักฆ่าชุดดำประมาณร้อยคน กำลังจุดไฟ  แล้วนำผ้ามาพันเอาไว้ที่หัวธนู แล้วเล็งยิงเข้ามาที่โรงเตี๊ยม

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!!

“ อาจารย์ พวกเราทำยังไงกันดี”  อี้หลิน รีบเอ่ยอย่างตกใจ

“ มีทางออกด้านหลังหรือไม่ เถ้าแก่” เจ้าสำนักหมิงเยว่รีบเอ่ยถามทันที

เถ้าแก่รีบพยักหน้า แล้วพาทุกๆ คนไป แต่พอมองลอดประตูทางออก ก็พบว่ามีเหล่านักฆ่าอีกมากมายหลายสิบคนถือธนู หน้าไม้ เตรียมยิงใส่เช่นกัน

“ แย่แล้ว พวกมันล้อมโรงเตี๊ยมเอาไว้หมดแล้ว” เถ้าแก่รีบร้องออกมาอย่างตกใจ

ทุกๆคน มองลอดหน้าต่างประตูออกไป ก็ถึงกับสีหน้าเคร่งเครียด แล้วธนูไฟ ก็ถูกระดมยิงเข้ามา จากพวกนักฆ่ารอบๆ โรงเตี๊ยม

“ ทำยังไงดี” เหล่าศิษย์ของอาจารย์ชิงอี้ ก็เริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาบ้างแล้ว

“ เราจะบุกออกไป พวกเจ้าอยู่ข้างหลังข้า” อาจารย์ชิงอี้ รีบเอ่ยออกมา พร้อมกับนำพิณของตนออกมาถือเอาไว้

ราเชนที่ยืนมองอยู่นานก็เอ่ยออกไปว่า

“ ทุกท่าน รออยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก่อน ดูท่าพวกมันไม่ได้คิดเผาโรงเตี๊ยมแห่งนี้จริงๆ แค่จะข่มขู่พวกเรามากกว่า”

“ คุณชายถู ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” อาจารย์ชิงอี้ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“ ดูจากลูกธนูไฟที่พวกมันยิงเข้ามามากมาย เป้าหมายของพวกมันกลับยิงไปที่โรงจอดม้า และมีเพียงไม่กี่ลูกที่ยิงเข้ามาที่โรงเตี๊ยม และยังยิงไปที่ชั้นสาม ทำเช่นนี้กว่าไฟจะไหม้โรงเตี๊ยม คงต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม”

ทุกๆ คน มองออกไปข้างนอก ก็พบว่าเป็นจริงดั่งคำที่ราเชนบอก

“ พวกมันจะขู่พวกเราทำไม หรือจะล่อให้พวกเราออกไปสู้ตายกับพวกมัน”

เสี่ยวฉีเอ่ยออกมาอย่างสงสัย ทุกๆ คน ก็พยักหน้า แต่ผู้ตรวจการซ่งฉี ก็พูดออกมาว่า

“ พวกมันคงต้องการหัวของข้า ในสภาพที่ครบถ้วนสมบูรณ์มากกว่า ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้ทุกท่านต้องเดือดร้อนไปด้วย ข้าคิดว่า พวกมันคงต้องใช้กำลังบุกเข้ามาในไม่ช้า  ขอเพียงพวกเราต้านพวกมันเอาไว้สักสองชั่วยาม องครักษ์เสื้อทองจากเมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่นี่ จะมาช่วยพวกเรา อาอี้ยิงพลุสัญญาณขอความชั่วเหลือออกไป”   ผู้ตรวจการซ่งฉี สั่งลูกน้องคนหนึ่งออกไป อาอี้วิ่งขึ้นไปชั้นสาม แล้วยิงพลุสีแดงออกไปบนท้องฟ้าทันที

ระหว่างที่พวกเขากำลังรอคอยองครักษ์เสื้อทองอยู่นั้น ข้างนอกก็เริ่มเคลื่อนไหวขยับเข้ามาใกล้โรงเตี๊ยมมากขึ้น ทุกๆ คน เริ่มตกใจ เกรงว่าพวกมันจะเข้าโจมตีแล้ว คุณชายว่านโถวก็ตะโกนออกมาว่า

“ ท่านผู้ตรวจการ ให้พวกข้าช่วยท่านสู้กับพวกนักฆ่าดีกว่า ข้ารับรองข้าจะไม่หนี

อย่างแน่นอน”

“ คุณชายว่านพูดถูก หากข้าต้องตาย ขอให้ได้ตายในสนามรบ ดีกว่าต้องมาตายโดยไร้ทางต่อสู้เช่นนี้” มือปราบราชสีห์ เอ่ยออกมาเช่นกัน

ผู้ตรวจการซ่งฉี หันไปมองทุกๆ คนในโรงเตี๊ยม ที่มีอยู่ไม่ถึง 100 คน กว่าครึ่งก็เป็นแค่พ่อค้าไร้พลังปราณยุทธ์ มีเพียงจอมยุทธ์อยู่ไม่ถึง 40 คน หากได้นักโทษเหล่านี้มาช่วย ก็จะมีกำลังเพิ่มขึ้น ซึ่งทุกๆ คน ก็ได้ให้ผู้ตรวจการซ่งฉี เป็นคนตัดสินใจ 

“ พวกเจ้าจำเอาไว้ ศึกครั้งนี้เป็นการเอาชีวิตรอด หาใช่เรื่องการต่อรองลดโทษไม่

หากไม่ตาย พวกเจ้าก็ต้องถูกตัดสินคดีความตามความผิดของพวกเจ้าเหมือนเดิม”

“ ข้ายอมรับอยู่แล้ว” คุณชายว่านโถวยังคงโดนเข็มปักที่แขนทั้งสองข้างไม่อาจขยับได้ เอ่ยเสียงดังฟังชัด มือปราบราชสีห์ จงอางดำ และจงอางขาว ลูกน้อง และ นักโทษทุกๆ คน ต่างพยักหน้ายอมรับในเรื่องนี้

“ แก้มัดพวกมัน”

คุณชายว่านโถว เดินเข้ามาหาราเชน พร้อมกับ ยิ้มให้ แต่สายตาของมันเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต

“ ท่านหมอ ช่วยเอาเข็มบ้านี่ออกจากไหล่ของข้าได้แล้ว”

ผู้ตรวจการพยักหน้าให้ช่วยปล่อยมัน ราเชนแม้ไม่เห็นด้วย แต่เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ได้แต่เอาเข็มที่ปักเอาไว้ออกมา ส่วนจงอางดำ จงอางขาว มือปราบราชสีห์ก็ได้รับการปลดปล่อยเป็นอิสระเช่นกัน แววตาของพวกมันยังคงมีแววอาฆาตไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

ด้านนอกโรงเตี๊ยม

หัวหน้านักฆ่าที่อยู่ด้านหน้า ยืนมองอยู่อย่างสงบ มีลูกน้องยืนรอคำสั่งอยู่นับร้อยคน พอเห็นสัญญาณพลุไฟที่ยิงขึ้นจากท้องฟ้า ก็เอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาดว่า

“ พวกมันขอความช่วยเหลือจากองครักษ์เสื้อทองแล้ว เฮอะ กว่าพวกมันจะมาต้องเอาหัวผู้ตรวจการซ่งฉีกลับไปให้ได้ ส่งสัญญาณไปให้หัวหน้าหก โจมตีทันที”

ลูกน้องเริ่มเป่านกหวีดออกไป  กองกำลังนักฆ่าจากด้านหน้าและด้านหลัง ก็วิ่งกรูกันเข้าไปที่โรงเตี้ยมพร้อมกันทันที นักฆ่าสิบคน ถือขอนไม้ขนาดเท่าตัวคน พุ่งเข้ากระแทกใส่ประตูโรงเตี๊ยมทีเดียว ประตูไม้ก็แตกกระจาย

พวกนักฆ่าขว้างระเบิดควันเข้ามาก่อน กลิ่นควันกระจายฟุ้งไปทั่วห้องโถงของโรงเตี๊ยม 

“ เชียนเชียน เสี่ยวฉี รีบคุ้มกันคุณชายถูขึ้นไปชั้นสองเร็ว”  อาจารย์ชิงอี้รีบเอ่ยออกมา เพราะรู้ว่าราเชนนั้นไร้พลังปราณยุทธ์

เชียนเชียนกับเสี่ยวฉี ไม่รอช้า ดึงแขนของราเชนขึ้นไปชั้นสอง ทันที

อาจารย์หมิงเยว่ ก็สั่งให้ อี้หลิน กับอี้หลัน ให้ไปคุ้มกันราเชนด้วย เพราะว่า ราเชนนั้นเป็นหมอ ไม่ว่าอย่างไรจะต้องปลอดภัย เพื่อจะได้รักษาคนบาดเจ็บ

ราเชนนั้นได้ถูกหิ้วขึ้นไปบนชั้นสอง แต่ก็ยังได้กลิ่นของระเบิดควันที่ขว้างเข้ามา

“ แย่แล้ว นี่มันยาพิษสลายพลังนี่”

ราเชนจำได้ว่ายาพิษสลายพลัง เป็นของพวกนักฆ่าแห่งสำนักฟ้าดิน ไม่อยากเชื่อว่าจะต้องมาเจอกับพวกมันที่นี่ 

“ แย่แล้ว อาจารย์” สาวๆ ทั้งสี่ต่างตกใจ เพราะทั้งหมดล้วนเคยเจอกับยาพิษสลายพลังชนิดนี้มาก่อนแล้ว

แต่ไม่ทันที่จะลงไปบอกกับอาจารย์ของตน ก็มีนักฆ่าของสำนักฟ้าดิน ก็ขึ้นมาสิบกว่าคน ซึ่งพวกมันพอเห็นหญิงสาวสวยๆ ทั้งสี่ ก็หัวเราะอย่างดีใจ

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า นึกไม่ถึงข้างบนนี่จะมีสตรีที่สวยงามปานนี้ อย่าให้พวกนางมีรอยขีดข่วน เก็บเอาไว้ให้หัวหน้าห้าของเรา ส่วนไอ้หน้าหล่อนี่เก็บเอาไว้ให้หัวหน้าหก ท่านคงพอใจอย่างแน่นอน”

นักฆ่าคนหนึ่งเอ่ยยิ้มๆ แล้วก็นำผงพิษเตรียมสาดใส่ ทั้งสี่สาว

แต่ราเชน ยกมือขว้างเข็มปักเข้าไปที่แขนของมัน ผงพิษกลับแตกกระจาย

พวกมันล้วนสูดดมเข้าจมูกของพวกมันเอง

ในขณะที่พวกมันกำลังจะนำยาถอนพิษออกมาสูดดม แต่ทว่า ราเชนกลับขว้างระเบิดยันต์ออกไป

ตูม !!!

ระเบิดที่มีส่วนผสมของพิษงูยักษ์สองหัวระเบิด แตกกระจายกลายเป็นควันสีแดงซึมเข้าไปที่ใบหน้าและลำตัวของนักฆ่าทั้งสิบ

พวกมันทั้งสิบคน พอถูกพิษก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก ร้องดิ้นทุรนทรายเลือดออกทวารทั้งเจ็ด ลงไปนอนกลิ้งไปมาที่พื้น ตายไปอย่างทรมาน

ระเบิดควันพิษที่ราเชนทำมานั้น มีตัวยาพิษที่ใช้ สำหรับฆ่าคนเพียงแค่สิบคน ดังนั้นควันพิษจึงไม่ฟุ้งกระจายไปทั่ว  ราเชนเข้าไปเก็บยาดมสำหรับถอนพิษของพวกมันมาเก็บเอาไว้

สาวๆ ทั้งสี่เห็นสภาพศพของนักฆ่าที่ตายไปทั้งหมด ก็ได้แต่อ้าปากค้าง

“ คุณชายถู นี่ท่านใช้พิษอะไรฆ่ามันกันแน่” 

“ นี่คือพิษงู ที่อาจารย์หลอมมันขึ้นมา หากไม่จำเป็นข้าจะไม่นำออกมาใช้”

ราเชนโกหกหน้าตาย เพราะที่แท้จริงแล้ว เขาเป็นคนทำระเบิดควันพิษเหล่านี้ขึ้นมาเอง.....