ซ่งหย่วนบอกให้น้องชายเอาอาหารกลางวันไปกินกับแม่ที่ทุ่งนา ส่วนตัวเองพาจูเสี่ยวลี่กลับมาส่งที่บ้าน
“ลี่ลี่ ผมเห็นคุณดูเครียดมากกับคำพูดของเสิ่นต้าไห่ ตกลงแล้วคุณมีเื่อะไรในใจกันแน่” ซ่งหย่วนถามภรรยาพร้อมกับกอดเธอไว้อย่างให้กำลังใจ “คุณบอกผมได้ทุกเื่เลยนะ ไม่ว่าปัญหาจะเล็กหรือใหญ่เราสามารถผ่านมันไปด้วยกันได้”
จูเสี่ยวลี่อยากเล่าความฝันบอกเหตุให้สามีฟัง เธอมองสามีอย่างตัดสินใจ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าพูดเื่ความฝันให้สามีฟังอยู่ดี เพราะในความฝันนั้นเธอทรยศเขาและหนีไปอยู่กับเสิ่นต้าไห่จริงๆ อีกทั้งจุดจบของเธอก็ไม่ดีนัก เธอไม่อยากให้เขารับรู้ว่าเธอเป็ผู้หญิงเลวและสกปรกแค่ไหน “ไม่มีเื่อื่นจริงๆ ค่ะ ฉันแค่กลัวว่าเื่ของฉันจะไปกระทบกับการแต่งงานของจื่อหลิน ต่อให้การแต่งงานครั้งนี้จะเป็การแต่งงานเพื่อแก้เคล็ด แต่ฉันคิดว่าถ้าจื่อหลินสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับหวงิจนพวกเขาเป็สามีภรรยากันได้อย่างแท้จริง ต่อไปจื่อหลินก็จะมีชีวิตที่ดีและเพียบพร้อม เธอจะได้ไม่ต้องมาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอีก พ่อกับแม่ก็จะได้สบายใจด้วย”
“คุณไม่มีเื่อื่นปิดบังผมจริงๆ นะ” ซ่งหย่วนถามย้ำ
“ไม่มีจริงๆ ค่ะ”
ซ่งหย่วนถอนหายใจโล่ง “ความจริงถึงคุณไม่บอกว่าจะไม่ให้ผมเอาเื่เสิ่นต้าไห่ ผมก็คิดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้ผมจะปล่อยเขาไป”
“ทำไมคะ ทำไมคุณถึงคิดจะปล่อยเขาไป”
“คุณก็รู้ว่าปากของชาวบ้านคมยิ่งกว่ากรรไกรและความคิดของพวกเขาก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น ถ้าผมแจ้งหัวหน้าฝ่ายผลิตกับหัวหน้าหมู่บ้านว่าเสิ่นต้าไห่ลวนลามคุณแต่เสิ่นต้าไห่ยืนกรานที่จะปฏิเสธ ผมกลัวว่าชาวบ้านคงจะเชื่อคำพูดของเสิ่นต้าไห่เพราะเขาเป็ยุวชนคนเมือง สุดท้ายต่อให้คุณเป็ฝ่ายถูกกระทำ แต่ชาวบ้านก็ยังจะบอกว่าคุณเป็คนผิดอยู่ดี รวมถึงการกระทำของผมก่อนหน้านี้ด้วย ชาวบ้านก็ยิ่งจะเชื่อเข้าไปอีกว่าเป็เพราะคุณกับเสิ่นต้าไห่แอบคบกันลับหลัง ผมก็เลยทำเ็าและหมางเมินกับคุณ สรุปแล้วก็คือชาวบ้านไม่มีวันเชื่อว่าคุณบริสุทธิ์” ซ่งหย่วนคว้าตัวภรรยามากอด “ผมก็เลยคิดว่าต่อจากนี้ผมจะทำดีกับคุณให้มาก คนอื่นเขาจะได้ไม่เข้าใจผิด อีกอย่างตอนที่ผมบอกว่าจะให้โอกาสคุณ ผมก็อยากให้โอกาสตัวเองด้วย”
“คุณหมายความว่ายังไงคะ” จูเสี่ยวลี่มองสามีอย่างคาดหวัง
“ผมหมายความว่าเรามาเป็สามีภรรยาจริงๆ กันเถอะนะครับ” ซ่งหย่วนกอดภรรยาแน่นขึ้น “ความจริงแล้วผมไม่ได้อยากจะหย่ากับคุณเลยนะ ตรงกันข้าม ผมอยากบอกความในใจของผมให้คุณฟังด้วยซ้ำ แต่คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมเลย ยิ่งเห็นตอนที่คุณตกลงไปในแม่น้ำ ทีแรกผมคิดว่าที่คุณทำไปเพราะอยากกดดันให้ผมหย่า ผมไม่คิดเลยว่ามันเป็อุบัติเหตุ พอคิดอย่างนั้นผมก็ไม่อยากให้คุณทำร้ายตัวเองอีก ผมก็เลยฝากจื่อหลินไปบอกกับคุณว่าผมตกลงที่จะหย่า จากนั้นผมก็กลับมาที่บ้านด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง แต่คุณรู้ไหมพอได้ผมได้ยินว่าคุณไม่อยากหย่า ผมดีใจจนพูดไม่ออกเลยล่ะ”
จูเสี่ยวลี่น้ำตาไหลเมื่อได้ยินคำพูดของสามี เมื่อก่อนเธอทำไม่ดีกับเขาไว้มาก แต่เขาก็ยังรักและรอคอยให้เธอหันไปสนใจ แล้วเธอล่ะเธอทำยังไง เธอทิ้งเขาแล้วหนีไปอยู่กับผู้ชายอื่นด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีฝันบอกเหตุ เธอคงทำผิดกับความรักที่เขามีให้ไปแล้ว
“คุณร้องไห้ทำไม ผมพูดตรงไหนผิดไปหรือเปล่า” ซ่งหย่วนถามภรรยา “ผมบอกความในใจของผมไปแล้ว ต่อไปคุณคงไม่หนีผมไปไหนอีกใช่ไหม”
“ขอโทษนะอาหย่วนที่เมื่อก่อนฉันเอาแต่ใจและไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของคุณเลย” จูเสี่ยวลี่เงยหน้าขึ้นมองสามี “ฉันสัญญาว่าต่อจากนี้ฉันจะดีกับคุณและจะไม่ทรยศคุณ อาหย่วน...ฉันรักคุณ ฉันรักคุณคนเดียวจริงๆ นะคะ”
ซ่งหย่วนไม่คิดว่าจะได้ยินคำบอกรักจากภรรยา เขาดีใจจนก้มหน้าลงแล้วจุมพิตเธอเบาๆ “คุณพูดให้ผมฟังอีกทีได้ไหม”
จูเสี่ยวลี่ไม่คิดว่าสามีจะแสดงความรักกับเธอ แต่แค่นั้นมันจะไปพออะไร เธอเขย่งปลายเท้าแล้วเริ่มจูบเขา ซ่งหย่วนดีใจและรีบตอบรับจูบอันแสนหวานนั้นทันที และก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิด จูเสี่ยวลี่ก็ผลักสามีออก
ซ่งหย่วนเห็นสีหน้าใของภรรยาก็นึกว่าเธอกลัวกับการกระทำแสนบุ่มบ่ามของเขา “ผมขอโทษนะลี่ลี่ ผมเคยสัญญาไว้แล้วว่าจะรอให้คุณพร้อมแต่ผมกลับผิดสัญญา ต่อไปผมจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว คุณไม่ต้องกลัวนะ”
จูเสี่ยวลี่ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่รู้จะบอกสามียังไงว่าเธอไม่ได้กลัวและไม่ได้รังเกียจััของเขา แต่ที่ร่างกายของเธอแสดงออกมานั้นเป็ความกลัวที่ฝังอยู่ในใจ ในความฝันนั้นเธอถูกเสิ่นต้าไห่บังคับให้ไปขายบริการให้กับผู้ชายมากหน้าหลายตา และผู้ชายเ่าั้ก็ทำกับร่างกายของเธออย่างบ้าคลั่ง ในเมื่อร่างกายของเธอสกปรกขนาดนี้ เธอกลัวว่าสามีจะรังเกียจเธอ
“อาหย่วน ฉัน...ฉันขอโทษ ฉัน...ฉันยังไม่พร้อม” จูเสี่ยวลี่ไม่กล้าสบตาสามี
ซ่งหย่วนยิ้มให้ภรรยา “ไม่เป็ไร เป็ผมที่ใจร้อนไปเอง”
จูเสี่ยวลี่กอดสามี “คุณไม่โกรธฉันใช่ไหม”
ซ่งหย่วนกอดตอบภรรยา “ผมจะโกรธคุณทำไม ผมคิดว่าคุณคงกลัวครั้งแรกใช่ไหม ไม่เป็ไรนะลี่ลี่ เอาไว้ให้คุณพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยมาพูดเื่นี้กันอีกที ขอแค่คุณยอมใช้ชีวิตกับผมต่อไป ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็รอได้”
“อาหย่วน...ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้” จูเสี่ยวลี่ร้องไห้ออกมาอีกแล้ว เธอรู้สึกว่าสองวันมานี้เธอร้องไห้จนตาบวมไปหมด
“ก็เพราะผมรักคุณไง” ซ่งหย่วนพาภรรยาไปนอนบนเตียง “เดี๋ยวผมต้องออกไปทำงานแล้ว คุณนอนพักผ่อนให้สบายนะ เรายังมีเวลากันอีกเยอะ คุณไม่ต้องคิดมาก”
จูเสี่ยวลี่พยักหน้ารับ ‘ไม่ใช่ว่าฉันอยากปฏิเสธคุณ แต่อยู่ๆ ฉันก็เห็นภาพในความฝัน ความฝันนั้นมันเหมือนจริงจนฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันมันสกปรกเกินกว่าที่คุณจะรับได้ คุณรอฉันนะ รอให้ฉันแก้ปมในใจได้เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นฉันจะเป็ของคุณทั้งกายและใจ’
ส่วนซ่งหย่วนพอเดินพ้นรั้วบ้าน ‘ลี่ลี่ ผมรู้ว่าคุณมีเื่ปิดบังผม แต่ไม่เป็ไร ผมจะรอจนกว่าคุณพร้อมที่จะบอกผมก็แล้วกัน’
เสิ่นต้าไห่ที่ถูกซ่งหย่วนทั้งเตะทั้งต่อยก็กลับเข้าบ้านอย่างโมโห “คอยดูเถอะซ่งหย่วน ฉันจะเอาจูเสี่ยวลี่มาเป็ของฉันให้ได้”
“พี่เสิ่นคะ ฉันได้ยินเสียงคุณพูดอยู่กับใคร ให้ฉันเข้าไปหาคุณได้ไหมคะ” ไฉปาเม่ยยืนเรียกเสิ่นต้าไห่อยู่หน้าบ้าน
เสิ่นต้าไห่รีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็ปกติ “ปาเม่ยใช่ไหมครับ ผมไม่ได้อยู่กับใครหรอก คุณเข้ามาได้เลย”
ไฉปาเม่ยเปิดประตูเข้ามาก็เห็นคนรักมีแต่รอยช้ำเต็มตัว เธอถามเขาอย่างใ “ทำไมตัวคุณมีแต่รอยช้ำอย่างนี้ล่ะคะ ใครมันกล้ามาทำร้ายคุณ บอกฉันมาค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปจัดการให้”
“ซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่ครับ” เสิ่นต้าไห่ตีหน้าเศร้า “พวกเขาตั้งใจจะมาขอเงินเพิ่มอีก แต่ผมไม่มีให้พวกเขาก็เลยรุมทำร้ายผม”
“มันจะมากเกินไปแล้ว!” ไฉปาเม่ยพูดขึ้นอย่างโมโห “พวกเขาได้เงินไปแล้วตั้งยี่สิบหยวนยังไม่พออีกเหรอ ไปค่ะพี่เสิ่น...ฉันจะพาคุณไปแจ้งหัวหน้าฝ่ายผลิตกับหัวหน้าหมู่บ้านให้เอาผิดพวกเขา คุณจ่ายค่าจ้างให้จูเสี่ยวลี่ไปครบแล้ว หล่อนไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายคุณ”
เสิ่นต้าไห่กลัวไฉปาเม่ยจะทำให้กลายเป็เื่ใหญ่แล้วซ่งหย่วนจะตามมาทำร้ายเขาอีก เขารีบห้าม “อย่าเลยครับ ผมไม่อยากให้กลายเป็เื่ใหญ่ เจ็บตัวแค่นี้มันไม่เท่าไหร่หรอก เดี๋ยวผมขอหัวหน้าฝ่ายผลิตลาพักสักสองสามวันรอยช้ำก็คงจะหาย หลังจากนั้นผมก็จะกลับไปทำงานได้แล้ว อีกอย่างผมไม่อยากให้เื่นี้กระทบกับชื่อเสียงของคุณ เพราะถ้าคุณไม่เอาเงินมาให้ผม คุณคงไม่ต้องถูกคุณแม่ของคุณทำโทษ ขอโทษนะปาเม่ยที่คุณต้องมาถูกทำโทษเพราะปิดบังเื่เงินให้ผม ผมไม่รู้ว่าจะตอบแทนบุญคุณยังไงแล้ว”
“เราสองคนไม่ใช่แค่คนรู้จักกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เราเป็คนคนเดียวกันแล้วนะคะ คุณไม่จำเป็ต้องตอบแทนบุญคุณอะไรทั้งนั้น” ไฉปาเม่ยมองรอยช้ำบนใบหน้าและตามลำตัวของชายหนุ่มก็น้ำตาไหล “คุณเจ็บมากขนาดนี้จะลางานแค่สองวันได้ยังไง คุณลางานจนกว่าร่างกายของคุณจะหายดีเถอะค่ะ”
“แต่ถ้าทำแบบนั้นแต้มการทำงานของผมก็จะลดลง พอถึงสิ้นเดือนอาหารที่ผมจะได้รับจัดสรรก็จะลดลงตามไปด้วย” เสิ่นต้าไห่ฝืนยิ้ม “ไม่เป็ไรหรอกครับ เจ็บตัวแค่นี้ผมไปทำงานไหวอยู่แล้ว”
ไฉปาเม่ยจะทนได้อย่างไร “คุณไม่ต้องกังวลเื่นั้นหรอกค่ะ อาหารของคุณไม่พอฉันก็เอาอาหารของฉันมาแบ่งให้คุณได้”
เสิ่นต้าไห่รวบร่างเล็กเข้ามากอด “ทำไมคุณถึงดีกับผมอย่างนี้ล่ะครับที่รัก ชาติที่แล้วผมคงทำบุญไว้มาก ชาตินี้ผมก็เลยได้มาเจอผู้หญิงแสนดีอย่างคุณ”
ไฉปาเม่ยได้ยินคำว่าที่รักก็ถึงกับไปไม่เป็ เธอปล่อยให้เขากอดเธออยู่อย่างนั้น “ก็เพราะว่าฉันรักคุณยังไงล่ะคะ ฉันรักคุณมากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณเลยนะ”
เสิ่นต้าไห่แอบยิ้มอย่างได้ใจ ผู้หญิงโง่คนนี้ช่างหลอกง่ายเสียจริง แต่ละครก็ยังต้องแสดงต่อไป เสิ่นต้าไห่ยังแสร้งพูดเสียงเศร้า “คนอย่างผมคู่ควรกับความรักของคุณจริงเหรอครับ”
ไฉปาเม่ยผลักชายหนุ่มออกก่อนมองหน้าเขาแล้วพูดอย่างน้อยใจ “ทำไมคุณดูถูกตัวเองอย่างนั้นล่ะคะ คุณเป็ถึงยุวชนแล้วยังเป็คนที่เดินทางมาจากเมืองหลวง ไม่ว่าฐานะหรือการศึกษา เป็ฉันต่างหากที่เทียบกับคุณไม่ได้ เพราะฉะนั้นคนที่ไม่คู่ควรกับคุณควรเป็ฉันมากกว่า”
“ผมทำให้คุณน้อยใจแล้วใช่ไหม ผมขอโทษนะที่รัก”
“พี่เสิ่นคะ สิ้นเดือนนี้ใช่ไหมคะที่ทางบ้านของคุณจะส่งเงินมาให้ ถึงตอนนั้นเรามาแต่งงานกันเถอะ เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วฉันก็จะดูแลคุณได้อย่างเต็มที่ อีกอย่าง...ฉันไม่อยากแยกจากคุณแล้วค่ะ”
เสิ่นต้าไห่โน้มใบหน้าเข้าไปจูบหญิงสาว “ผมก็หวังว่าที่บ้านของผมจะส่งเงินมาให้ผมเร็วๆ เพราะผมก็ไม่อยากแยกจากคุณนานๆ เหมือนกัน เพียงแต่ว่า...”
“เพียงแต่ว่าอะไร? คุณอย่าบอกนะว่าสิ้นเดือนนี้ที่บ้านของคุณจะไม่ส่งเงินมาให้”
เสิ่นต้าไห่ไม่คิดว่าไฉปาเม่ยจะเดาแผนของเขาได้ถูก เขาแสร้งพูดอย่างจนปัญญา“ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงไม่ค่อยดี และครอบครัวของผมเป็ครอบครัวของนักวิชาการ พวกเราจึงถูกคนจับตามอง คนที่บ้านกลัวว่าถ้าพวกเขาส่งเงินมาให้แล้วผมจะถูกกลั่นแกล้งหรือไม่ผมก็อาจจะถูกส่งตัวให้ไปอยู่ที่หน่วยผลิตที่อยู่ห่างไกล พวกเขาก็เลยจะพักการส่งเงินมาให้ผมก่อน เม่ยเม่ยที่รัก ผมรู้ว่าเื่นี้อาจไม่ยุติธรรมสำหรับคุณ แต่คุณจะทนเห็นผมถูกส่งตัวไปอยู่ในที่ห่างไกลได้จริงเหรอครับ”
ไฉปาเม่ยกลุ้มใจขึ้นมาแล้ว ถ้าเธอไม่มีเงินไปคืน แม่ต้องตีเธอตายแน่ แล้วยังมีเื่แต่งงานที่เธอรับปากกับพ่อไว้อีก “แล้วเื่ของเราจะทำยังไงล่ะคะ ฉันบอกพ่อไปแล้วด้วยว่าสิ้นเดือนนี้คุณจะมาสู่ขอฉัน”
“ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับที่รัก” เสิ่นต้าไห่กอดไฉปาเม่ยอีกครั้ง “เม่ยเม่ยครับ เราคบกันไปอย่างนี้ก่อนได้ไหม รอให้ผมพร้อมแล้วผมค่อยไปสู่ขอคุณ”
“แล้วถ้าฉันท้องขึ้นมาล่ะคะ ฉันไม่อยากถูกจับไปประจานข้อหาท้องก่อนแต่งหรอกนะ”
“เื่นั้นคุณไม่ต้องเป็ห่วง ผมรู้วิธีที่จะไม่ทำให้คุณท้อง”เสิ่นต้าไห่จูบหน้าผากหญิงสาวก่อนที่มือไม้ของเขาจะเริ่มอยู่ไม่สุข “ผมจะทำให้คุณดูเดี๋ยวนี้ว่าวิธีนั้นมันทำยังไง”
ไฉปาเม่ยที่ถูกความรักบังตา ทั้งร่างกายของเธอก็ตอบรับััของชายหนุ่มอย่างเร็วไม่แพ้กัน จากนั้นภายในบ้านพักอันแสนคับแคบก็มีแต่เสียงลมหายใจหอบและเสียงแห่งความสุขดังไปทั่ว
ขณะที่เสิ่นต้าไห่กับไฉปาเม่ยกำลังมีความสุขกันอยู่นั้น พวกเขาไม่รู้เลยว่าที่ด้านนอกมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนฟังเสียงของพวกเขาอยู่อย่างไม่พอใจ
87
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
