ห้องบัญชาการเงียบสนิท
ทุกสายตามองหลินรุ่ย
แนวหน้ากำลังจะปะทะในอีกสิบแปดชั่วโมง
เมืองอู๋เหออาจซ่อนความจริงที่เปลี่ยนทั้งสงคราม
แต่เวลา...
มีให้เลือกเพียงทางเดียว
—
หลัวชิงเป็นคนแรกที่พูด
“ข้าเลือกแนวหน้า”
ทุกคนหันมอง
เขากำหมัดแน่น
“ถ้าศัตรูทะลุมาได้”
“ต่อให้รู้ความจริงก็ไม่มีความหมาย”
—
เฉินมู่ส่ายหน้า
“ข้าเลือกเมืองอู๋เหอ”
“ศัตรูเคลื่อนเร็วกว่ากำหนด”
“ข้อมูลรั่วอีกแล้ว”
เขามองหลินรุ่ย
“ถ้าไม่ตัดต้นตอ”
“เราจะโดนแทงข้างหลังไม่จบ”
—
ทั้งห้องแบ่งเป็นสองฝ่าย
ไม่มีใครผิด
ไม่มีใครถูก
—
ชายชรานั่งเงียบ
ไม่ช่วย
ไม่แนะนำ
เหมือนต้องการดูว่า
หลินรุ่ยจะคิดอย่างไร
—
หลินรุ่ยมองแผนที่
นานมาก
จากนั้น...
เขากลับหัวเราะ
เบา ๆ
ทุกคนชะงัก
“มีอะไรน่าขำ”
หลัวชิงถาม
—
หลินรุ่ยชี้แผนที่
“พวกเจ้ากำลังคิดเหมือนศัตรูต้องการ”
ห้องเงียบ
เขาพูดต่อ
“ทำไมศัตรูต้องบุกเร็วกว่ากำหนด”
“ทำไมข่าวเมืองอู๋เหอโผล่มาตอนนี้”
“ทำไมทุกอย่างเกิดพร้อมกัน”
ไม่มีใครตอบ
—
หลินรุ่ยลากนิ้วบนแผนที่
“เพราะพวกมันอยากให้เราเลือก”
“เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง”
“แล้วเสียอีกอย่างหนึ่ง”
สีหน้าชายชราเปลี่ยนเล็กน้อย
—
ระบบเด้งขึ้น
ตรวจพบแนวคิดระดับสูง
ความเป็นไปได้:
89%
ศัตรูกำลังสร้าง "ทางเลือกปลอม"
—
หลินรุ่ยยิ้มบาง
ในที่สุดก็เห็น
ทั้งหมดนี้
อาจเป็นกับดัก
—
เขาหยิบพู่กันขึ้น
เขียนคำสั่งสามฉบับ
ฉบับแรก
ส่งหลัวชิง
“นำกำลังสามร้อยไปเมืองอู๋เหอ”
หลัวชิงตกใจ
“ข้า?”
“ใช่”
—
ฉบับที่สอง
ส่งเฉินมู่
“พาคนหนึ่งร้อยลอบตามหลังศัตรู”
“ตัดเส้นส่งสาร”
เฉินมู่พยักหน้า
—
ฉบับที่สาม
หลินรุ่ยเก็บไว้เอง
“แล้วเจ้า?”
หลัวชิงถาม
หลินรุ่ยมองแนวรบ
ตอบสั้น ๆ
“ข้าไปแนวหน้า”
—
ทุกคนเงียบ
ชายชรามองอยู่พัก
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ดี”
“ในที่สุดเจ้าก็เลิกตอบคำถามแบบเด็ก”
—
หลินรุ่ยเลิกคิ้ว
ชายชราพูดต่อ
“คำถามที่อันตรายที่สุด”
“ไม่ใช่เลือกซ้ายหรือขวา”
เขามองแผนที่
“แต่เป็นการยอมรับว่ามีแค่ซ้ายกับขวา”
—
กลางดึก
กองกำลังแยกออกเป็นสามสาย
หลัวชิงมุ่งสู่เมืองอู๋เหอ
เฉินมู่หายเข้าความมืด
ส่วนหลินรุ่ย...
มุ่งหน้าแนวรบหลัก
—
ระหว่างทาง
ระบบเด้งขึ้นอีกครั้ง
ภารกิจลับอัปเดต
ตรวจพบความผิดปกติ
เมืองอู๋เหอ:
มีประชากรจริงมากกว่ารายงาน 4 เท่า
ตรวจพบสิ่งปลูกสร้างใต้ดิน
ระดับความลับ:
สูงสุด
—
หลินรุ่ยหรี่ตา
เมืองนั้น...
ไม่ธรรมดาจริง ๆ
—
แต่ก่อนจะคิดต่อ
ทหารม้าคนหนึ่งควบม้าฝ่าความมืดเข้ามา
ตัวเต็มไปด้วยเลือด
“รายงาน!!”
เขาล้มลงแทบเท้าหลินรุ่ย
ยื่นจดหมายออกมา
หลินรุ่ยเปิดอ่าน
แล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที
ข้อความมีเพียงประโยคเดียว
กองทัพศัตรูที่กำลังบุกแนวหน้า
เป็นเพียงเหยื่อล่อ
ลายเซ็นด้านล่าง
ทำให้หัวใจเขาหยุดไปชั่วขณะ
เพราะมันเป็นชื่อของคนที่ควรตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน
เฉินอวี่
ตอนที่ 48 จบ
ตอนต่อไป: ตอนที่ 49 — คนตายที่ส่งข่าวกลับมา มักนำความจริงที่คนเป็นไม่อยากฟังมาด้วย