บทที่ 1 : ล็อกอินสู่ขุมนรก 1
เสียงฝีเท้าหนักจากชายหนุ่มล่ำสัน ที่กำลังพุ่งทะยานไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูง เหงื่อของเขาไหลอาบแก้ม ไหลผ่านาแที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่ไปหยดแล้วหยดเล่า เสียงหอบดังถี่ แต่ฝืนกลั้นราวกับกลัวใครได้ยิน ใบหน้าตึงเครียด หัวใจเต้นสั่นระรัวดังเป็จังหวะ รับกับฝีเท้าที่เคลื่อนไหวดั่งลม
‘เมื่อกี้ที่เ้าพวกนั้นพูด หมายความว่ายังไงกันแน่ พวกมันฆ่าคนงั้นรึ!?’
ชายสวมชุดเกราะ พาดอาวุธประจำกายบนแผ่นหลังกว้าง ร่างกายเบาะโฝ่าขวากหนามในป่าใหญ่ที่หมอกปกคลุมเป็ระยะ ในป่านี้เงียบสงัดไร้มอนสเตอร์ทั้งเล็กใหญ่ ราวกับมีตัวเขาและคนที่กำลังไล่ตามเพียงเท่านั้น...
ลมหนาวกระทบิั ่เวลานี้เป็่สาย แต่ไร้แสงแดด มีเมฆหมอกบังหนา..
“โธ่เว้ย!! มันยังตามไม่หยุดเลย” เขาหันไปมองด้านหลังเห็นชายผู้นั้นปล่อยสกิลโจมตีเป็ระยะ หวังจะจับเขาให้ได้ หรือฆ่าให้ตายเสีย...
ชายหนุ่มหยุดพักเป็ระยะฟังเสียงรอบด้าน ระวังอันตรายรอบตัว เสียงใจเต้นถี่ผสานกับเสียงหอบยังคงดังอยู่เรื่อย ไม่เพียงเพราะความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีมาตลอด 1 ชั่วโมง แต่เป็เพราะยังใไม่หาย กับสิ่งที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อครู่
ก่อนหน้านี้ 1 ชั่วโมง ตัวเขาที่เพิ่งล็อกอินเข้ามาในเกมเป็ครั้งแรก บังเอิญได้ยินชายนักรบ 2 คนที่มุมป่าซีกหนึ่งด้านหลังปราสาท
‘ไอ้เอซวันนี้มันไม่มาร่วมประชุมกิลด์ ที่ข้าสั่งให้เ้าไปจับตัวมันกับเพื่อนของมันในโลกจริง และ ฆ่ามันซะ แกทำสำเร็จแล้วงั้นรึ!!’
‘ไม่ต้องห่วงครับท่านลอร์ด ผมฆ่าเพื่อนของมันและจับมันมาขังไว้แล้ว ผมพยายามเค้นความลับ แต่มันก็ยังไม่ปริปากอะไรซะทีขอรับ ถ้ามันไม่ยอมพูดเราจะทรมานมันต่อ หรือให้ฆ่ามันเลยขอรับ’
‘แกฆ่าเพื่อนของมันแล้ว ให้ทรมานไอ้เอซจนกว่ามันจะเค้นความลับออกมาให้ได้ แต่ถ้าใกล้จบกิลด์วอร์แล้วมันยังไม่ปริปาก แกลงมือฆ่ามันได้ทันที!!!!!’
เอซ!? ชื่อที่พวกมันพูดเหมือนกับชื่อตัวละครนี้ไม่มีผิด พวกมันหมายถึงเ้าของเครื่องเกมและไอดีนี้งั้นรึ!?...
ชายหนุ่มที่กำลังยืนแอบฟังคิดพลาง หัวใจเริ่มเต้นเบาๆ สีหน้าเพ่งมองไปยังชายทั้ง 2 ด้วยความกังวลใจ
ครู่เดียวนั้นมีลำแสงโจมตีตรงมายังต้นไม้ที่เขาใช้ซ่อนตัว ะเิตรงหน้าจนเขากระเด็นไปไกล ความเ็ปรุนแรงเกิดทั่วร่างกาย มันรู้ตัวเสียแล้ว!
‘เ้าเอซ!!!!!!’
เสียงะโจากชายที่ถูกเรียกว่าท่านลอร์ดดังก้องทั่วป่า ลมจากะเิค่อยๆสลายจางลง เอซประคองตัวลุกขึ้น เขารีบหนีจากที่นั่นทันที
‘หมายความว่ายังไง แกบอกว่าพาตัวมันมาขังแล้ว มันล็อกอินเข้าเกมมาได้ยังไงงงง!?’
ท่านลอร์ดแต่งกายด้วยเสื้อผ้าและอาวุธชั้นสูง ถลึงตาพลางะโกร้าว หันมองลูกน้องคนสนิทที่เพิ่งรับปากว่าทำงานสำเร็จ ลูกน้องของเขาเลิ่กลั่กใ พวกเขาตามเอซไปทันทีหลังจากสิ้นเสียง
เอซวิ่งไปตามทางเรื่อยๆ ทั้งที่เป็สถานที่ไม่คุ้นเคย มีพงหญ้า ก้อนหินใหญ่ และขวากหนามต่างๆ แต่ร่างกายสามารถเคลื่อนไหวหลบหลีกได้อย่างสบายยิ่งนัก ก็ควรจะเป็เช่นนั้น เพราะไอดีตัวละครนี้มีเลเวลถึง 89 แล้ว แผนที่ก็เป็ระดับสูง
แต่แน่นอนว่าถ้าเจอมอนสเตอร์ขึ้นมาต้องไม่สนุกแน่ เพราะนี่เป็การล็อคอินครั้งแรกในเกมนี้ พิภพเทวาออนไลน์
เขาที่ยังไม่รู้จักกับระบบต่างๆและวิธีใช้สกิลของตัวละครนี้ และยิ่งแผนที่ที่เขาวิ่งผ่านมา เขาไม่รู้เลยว่าควรมุ่งไปทางไหน เรียกได้ว่ากำลังวิ่งอย่างไม่มีเป้าหมายอะไรเลย
‘ไอ้พวกนั้น.. ฆ่าเพื่อนของเ้าของไอดีนี้ไปแล้ว นี่มันในโลกของเกมออนไลน์ พวกมันในโลกจริงฆ่าคน! มันทำเพื่ออะไรกันแน่ ไอ้ชั่วเอ๊ย!!’
ขณะวิ่งไปเอซกดล็อกเอาท์มาตลอดทาง ระบบได้แต่ขึ้นแจ้งเตือนว่า
‘แผนที่นี้ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย ไม่สามารถล็อคเอาท์ในพื้นที่นี้ได้’
เขาจึงตรวจสอบกระเป๋าเดินทางหาไอเท็มที่จำเป็ใช้ในการใช้หลบหนี ก็พบกับไอเท็มใบวาร์ปกลับเมืองที่น่าจะจำเป็ที่สุดในตอนนี้ แต่ขณะที่เขาหยิบไอเท็มขึ้นมาพยายามที่จะใช้มัน แต่ก็มีเสียงจากระบบแจ้งเตือนดังขึ้นอีก
‘แผนที่นี้ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย ไม่สามารถใช้ไอเท็มกลับเมืองในพื้นที่นี้ได้’
“บ้าเอ๊ยยย!” เอซกดเปิดดูแถบข้อมูลตัวละคร มีแถบข้อมูลเด้งขึ้นมา
ตัวละคร : เอซ เลเวล : 89
อาชีพ : อัศวินมืด ผู้ควบคุมสัตว์เวทย์มายา
สังกัดกิลด์ : ทัณฑ์นรกโลกัณฑ์ ตำแหน่ง : 5 องครักษ์ชั้นสูง
“โห หมอนี่เป็ถึงองครักษ์ คงเก่งไม่เบา แล้วทำไมในโลกจริงถึงไปโดนเ้าพวกนั้นจับตัวไปได้ หมอนี่เป็ใครกันแน่ พวกมันมีเื่อะไรกัน หรือจะเกี่ยวกับคนที่ส่งข้อความปริศนานั่น.....!?”
ขณะที่กำลังพึมพำกับตัวเอง เอซรู้สึกได้เลยว่ากำลังวิ่งเข้าไปในป่าที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ จากที่เขาสังเกตมาตลอดทาง ทั่วป่าสงัดเงียบ ไม่มีมอนสเตอร์ใดๆโผล่ออกมาเลย แม้จะเป็การดีแต่กลับรู้สึกว่าบรรยากาศกลับพิลึกแปลกๆ
เขาวิ่งไปจนไปเจอกับพื้นที่โล่ง และต้องชะงักเพราะเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง
“เปิดใช้ไอเท็ม แท่นสลักครอบมิติ ขออัญเชิญ บอสแผนที่!!!!”
เอซหันควับไปมองทันที ชายคนนั้นถือหิน แท่นสลักครอบมิติ เป็หิน 6 เหลี่ยม มีอักขระสลักทั่ว
(ไอเท็มนี้สามารถเรียกบอสแผนที่และบริวารของมันออกมาได้)
เมื่อชายคนนั้นพูดจบไอเท็มได้หายไปจากมือทันที พร้อมกับมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
‘มอนสเตอร์ระดับบอสแผนที่ เลเวล 100 โกทันด้า และมอนสเตอร์เผ่าโกเล็ม ปรากฏตัวแล้ว ผู้เล่นที่สังหารบอสแผนที่ได้ จะได้รับไอเท็มพิเศษ และค่าประสบการณ์จำนวนมาก’
ไม่ช้าตรงหน้า ก็มีบอสโกเล็มขนาดั์ สูง 5 เมตร และบริวารของมันอีก 30 ตัว ปรากฏตรงหน้าเขาห่างกันเพียงไม่เกิน 10 เมตร
“ตัวอะไรละเนี่ยยยย!”
“หึหึ คราวนี้แกคงจะหยุดหนีได้แล้วสินะ หนีไปก็เหนื่อยเปล่า”
เมื่อรู้ว่าความตายกำลังมาเยือนตรงหน้า เอซรีบเปิดแถบสกิลขึ้นมา จำรายชื่อสกิลและคุณสมบัติของมันอย่างรวดเร็ว เขาใช้สกิลแรกทันที!!
“เปิดใช้!! สกิลอำพรางงงง”
ขณะนั้นเองร่างกายของเขาก็ค่อยๆกลายเป็ก้อนหินั์ กลมกลืนกับทิวทัศน์รอบด้าน โกเล็มทั้งหลายเดินไปมาไม่รับรู้ถึงตัวตนของเขา เอซยิ่งช็อกเข้าไปใหญ่กับผลของสกิล
“บ้าเอ๊ยยยย! อำพราง นึกว่าจะเป็สกิลทำให้หายตัวได้ ยังงี้จะหนีไปไหนได้ละเนี่ย!!”
เอซคิดหนัก รู้สึกเซ็งกับสกิลที่เลือกใช้ และต้องรีบนึกถึงสกิลอื่นที่ผ่านตาเขาเมื่อครู่ให้ได้
“มีสกิลอะไรอีกเนี่ย.. เอาละ ลองสกิลนั้น” เอซรีบเปิดใช้อีกสกิลทันที
“ยกเลิก สกิลอำพราง เปิดใช้ สกิล รวดเร็วดุจสายลม”
ร่างกายเขาเปลี่ยนจากก้อนหิน กลับคืนมาร่างเดิม โกเล็มโดยรอบเห็นตัวเขาทันที เตรียมพุ่งมาพร้อมๆกันเกือบ 10 ตัว
ตอนนี้สกิลรวดเร็วดุจสายลมของเอซพร้อมใช้งานแล้ว เขาตั้งหลัก ะโพุ่งขึ้นฟ้าทันทีก่อนที่มือของพวกโกเล็มหินจะรุมทึ้งมาพร้อมเพรียงกัน
“หลบได้ฉิวเฉียดเกือบตายเลยวุ้ยย... แต่ไม่สิ”
ร่างเขาที่พุ่งขึ้นฟ้าสูงค่อยๆหล่นลงมาอีกครั้ง ไร้ที่รองรับใดๆ
“ว๊าก!!” ชายคนที่ไล่ตามเอซมาไม่รอช้า ตั้งท่าปล่อยสกิล เล็งมายังร่างเอซที่กำลังลอยลงมาบนพื้น ปล่อยสกิลเพลิงรุนแรงใส่ร่างเอซทันที
เอซเหงื่อตก รีบนึกถึงอีกสกิล เขาหยิบดาบที่อยู่บนแผ่นหลังขึ้นมาและฟาดรอยดาบลมพายุไปที่พื้นเต็มแรง โดนมอนสเตอร์หลายตัว ร่างกายที่โดนแรงลมจากสกิลลอยขึ้นไปอีกครั้ง คราวนี้ลอยมาไกลกว่าจุดที่เหล่าโกเล็มอยู่ เขาตั้งหลักได้และเฉียดหลบสกิลของชายผู้นั้นได้ทันควัน
ทันทีที่ขาเขาถึงพื้นดิน โกเล็มทั้งบอสและบริวาร 30 ตัวหันมาทางเขาทันที และวิ่งเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง
“ว๊ากกก!!”
เอซที่ใช้สกิลรวดเร็วดุจสายลม มีผลใช้ 10 นาที วิ่งตรงไปข้างหน้าไม่คิดชีวิต ะโฝ่าขวากหนาม ต้นไม้ ก้อนหิน
เหล่าโกเล็มแม้จะร่างใหญ่โต แต่ความเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าที่คิด พังต้นไม้ล้มระเนระนาด เสียงดังกึกก้อง ตามเขาที่ใช้สกิลมา ห่างเพียงแค่ประมาณ 10 เมตรเท่านั้น
“ยังหนีได้อีกงั้นรึ!!!”
ชายผู้นั้นรีบวิ่งตามมา มือถืออาวุธแน่น เล็งหาจังหวะโจมตีอีกครั้ง
เอซวิ่งหนีบอสและชายผู้นั้นมาเรื่อยๆ และเริ่มมองเห็นตรงหน้า
มีกลุ่มคนที่ดูเหมือนเป็กิลด์ 2 กิลด์ กำลังต่อสู้กันอยู่ท่าทางคร่ำเคร่ง เขาที่ลากมอนมา 30 ตัว และบอสอีก 1 พุ่งไปทางเหล่ากิลด์ทั้ง 2 โดยไม่มีทางอื่นให้ไปเสียแล้ว เอซเริ่มตื่นตระหนก
เหล่ากิลด์ที่กำลังประจันหน้ากันอย่างดุเดือด ได้ยินเสียงดัง พื้นสั่นะเืมาจากด้านข้าง เมื่อหันไปเห็นกลุ่มมอนสเตอร์มากมายและบอสร่างั์ มีจำนวนเยอะกว่าพวกเขาเล็กน้อย ทุกคนที่เห็นต่างหน้าซีดเหงื่อตก
“เฮ้ยยยย นั่นมันอะไรเนี่ย!!!!”
ชาย 1 ในกลุ่มนั้นะโขึ้นมาอย่างใสุดขีด เอซะโเสียงดังส่งสัญญาณให้ทุกคนรู้ถึงอันตรายตรงหน้า
“ทุกคนหลบเร็วววว!!”
แต่ไม่ใช่ทุกคนจะรู้สึกตัว เหตุการณ์กระชั้นชิดนั้นทำเอาพวกเขาแทบไม่ตั้งตัว ต่างก้าวขากันไม่ออก คนที่ได้สติก่อนรีบใช้สกิลวิ่งหนี หรือสกิลหลบหลีกไปด้านข้าง คนที่ไม่มีสติหลายคนใจนหนีไม่ทัน ต่างโดนพวกโกเล็มหินพุ่งเข้าโจมตี ภายในวูบเดียวตายกันเป็พรวน
เอซวิ่งหนีไปเรื่อยๆ หันไปมองข้างหลังแล้วอดรู้สึกผิดไม่ได้
“โธ่เว้ย! หนีกันไม่ทันเหรอเนี่ยย เอาไงต่อไปดี สกิลนี้แทบจะหมดเวลาแล้วว”
เขาวิ่งไปพลางใช้ความคิด ตรงหน้าเป็ลำธาร ถ้าะโข้ามลำธารตรงนั้น น่าจะหมดเวลาพอดี
เอซใช้พลัง่สุดท้าย ะโข้ามลำธารกว้าง ลอยสูงเหนือพื้นขึ้นไปด้านหน้า ระหว่างที่กำลังจะลอยหล่นลงมา เขาหยิบดาบ ปล่อยสกิลฟันไม่ยั้งมาทางด้านโกเล็ม แต่กลายเป็เขาควบคุมสกิลได้ไม่ดีพอ ทิศทางที่ปล่อยไปไม่แน่นอน สกิลดันพลาดไปโดนผู้เล่นที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำเสียแล้ว ตัวเขาหมุนติ้วกลางห้วงอากาศนั้น
“แว๊กกกกกกกกก!” เสียงเอซะโร้องก้องเหนือป่า
ผู้เล่นประมาณ 10 คนที่ตั้งแคมป์อยู่ ณ ตรงข้ามแม่น้ำนั้นหันควับมาตามเสียง
แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว ต่างโดนสกิลของเอซที่ควบคุมไม่ได้ มีผู้เล่นที่เสียชีวิตจากการโจมตีของเอซ ผู้เล่นบางคนหลบหลีกสกิลของเขา จนไม่ทันมองเห็นบอสขนาดั์ ที่ก้าวเพียงก้าวเดียวก็สามารถข้ามแม่น้ำได้ และเหยียบลงมากลางพื้นโล่งที่พวกเค้าตั้งแคมป์ เสียงแผ่นดินะเืก้องป่า ผู้เล่นหลายคนตรงนั้นโดนบอสเหยียบเข้าเต็มๆ และเสียชีวิตทันที
ชายที่เหลืออยู่ 1 ใน 3 คนสุดท้ายะโพูดขึ้น..
“นั่นมัน เอซ แห่งกิลด์ ทัณฑ์นรกโลกันตร์ ใช่มั้ยพวกเรา!?”
“เหมือนจะใช้นะ นี่มันเื่อะไรกัน เขาลากบอสมาใส่พวกเราทำไม อ๊ากกก!”
พวกผู้เล่นตรงนั้น เพียงไม่เกิน 10 นาที ก็ถูกทั้งบอส มอนสเตอร์ และตัวเขาที่โจมตีมั่วไปหมดฆ่าตายเรียบ
เอซมองไปรอบๆถึงสิ่งที่ตนเองทำแล้วรู้สึกผิดยิ่งนัก แต่ร่างกายของเขาเองก็ลอยข้ามต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าไปไม่มีที่สิ้นสุด
“หยุดซักทีไอ้สกิลนี่”
ขณะนั้นบอสโกเล็มก็กำลังฟาดมือมาทางเขาเต็มแรง เขาเปิดใช้สกิลเร่งความเร็วกลางอากาศอีกครั้ง พร้อมกับถือดาบที่กำลังใช้สกิลโจมตีไม่หยุดมาตลอด และพยายามเล็งโจมตีใส่มือนั้นไปตรงๆขณะที่ลอยบนอากาศ
แน่นอนว่าเมื่อปะทะกับมือบอสโกเล็ม แม้อาวุธที่เขาใช้จะเป็ดาบชั้นสูงก็แตกละเอียดทันที ร่างเขาโดนแรงลมปะทะกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกกับต้นไม้หลายสิบต้น หักโค่นเป็ทางยาว เืเขาลดพรวด จนร่างหยุดกระเด็นจากการกระทบกับต้นไม้ใหญ่อย่างรุนแรง ตอนนี้เืของเขาเหลือไม่ถึง 5 เปอร์เซ็นต์เสียแล้ว
เอซนอนแน่นิ่ง มือค่อยๆขยับเปิดกระเป๋าใส่ของ มองหาอาวุธชิ้นอื่น เขาหยิบไอเท็มดาบอีกชิ้นออกมา และเปิดดูแถบสกิลครั้งสุดท้าย
เอซเลือกสกิลที่น่าจะรุนแรงที่สุด ถ้าไม่เช่นนั้นเขาต้องตายแน่ๆ โอกาสสุดท้ายแล้ว เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนถือดาบมองตรงหน้านิ่ง บอสโกเล็มและบริวารวิ่งตรงมาหาเขา
“ไอ้พวกนี้มันตื๊อเสียจริง” เอซตั้งท่า ยกดาบเหนือศีรษะ
“เปิดใช้สกิล ถล่มพสุธา” ดาบของเขาเกิดแสงสว่างจ้า ขยายขนาดใหญ่กว่าเดิม 10 เท่าในชั่วพริบตา เขาฟาดฟันดาบนั้นลงบนพื้นดินเต็มแรง
ปึ้กกกกก!! ดาบกระทบพื้น แผ่นดินเริ่มเกิดรอยร้าว แตกตรงไปด้านหน้าที่โกเล็มวิ่งมา พื้นดินเริ่มแยกออกจากกัน โกเล็มหลายตัวตกลงไปยังรอยร้าวตัวแล้วตัวเล่า เหลือโกเล็มไม่กี่ตัวและบอสตัวใหญ่ั์ตรงหน้าของเขา
เขายืนดูผลของสกิลอย่างเหนื่อยหอบ สังเกตเห็นพื้นดิน ที่ขณะนั้นค่อยๆแตกย้อนมาทางตัวเขาไปยังด้านหลัง ผ่านขาของเค้าไป
เอซหันหลังขวับมองว่าพื้นดินนั้นแตกไปถึงไหน เมื่อหันกลับมาก็เจอกับบอสโกเล็มที่เงื้อมือขึ้นสูงทุ่มมาทางเขาเต็มที่
“เปิดสกิล รวดเร็วดุจสายลม” เอซะโขึ้นหลบเฉียดแขนที่กระแทกลงมาของโกเล็ม พลังนั้นทำให้เกิดลมรุนแรง ตัวเขาลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง
“อ๊ากกก ต้องลอยอีกกี่ครั้งเนี่ย วันนี้!!” ร่างของเอซลอยขึ้นจนเห็นว่าตัวเองเกือบจะลอยพ้นหน้าผาเสียแล้ว
ขณะที่ร่วงลงมา เขาเอื้อมแขนไปเกาะกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาจากหน้าผาได้ทันท่วงที ขณะนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านข้าง
“กรี๊ดดดด!” สกิลถล่มพสุธาที่เขาใช้เมื่อครู่ทำให้พื้นดินแตกมาจนถึงขอบหน้าผา กลุ่มคน 5 คนที่วิ่งหนีรอยแยก วิ่งมาจนถึงหน้าผานั้นแล้วก็ไม่มีทางไปต่อ จนต้องตกลงไปในเหวสูงชันนั้นเอง
“อีกแล้วเหรอเนี่ยยย!!” เอซหอบแฮ่กจากการลอยละลิ่วหลายต่อหลายครั้งของเขา มือซ้ายที่เอื้อมเกาะกิ่งไม้ ได้รับแรงสั่นะเืจากฝีเท้าของบอสโกเล็มจนเกือบจับไว้ไม่อยู่ มันยังคงอยู่และกำลังเดินตรงมาทางเขา
“ไอ้บ้าเอ๊ย!” เอซคิดอะไรไม่ออก เหงื่อไหลไม่หยุด มือที่จับกิ่งไม้ไว้เริ่มสั่น
ขณะนั้นมีเสียงจากระบบดังขึ้น
“ขณะนี้ผู้เล่น ได้เดินทางเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยแล้วค่ะ”
เอซฟังจบก็รู้สึกฉุนตงิดๆ
“ปลอดภัยบ้าอะไรเนี่ย จะตกหน้าผาตายอยู่แล้วววว!”
เขาขมวดคิ้วมุ่น บอสแผนที่เดินตรงมาตรงหน้าเขา เหนือร่างของบอส มีชายผู้นั้นยืนอยู่บนไหล่ของมัน จ้องเขม็งมาที่เขา ตาประสานตา สายตาของมันเหี้ยมเกรียม เืเย็น ราวกับสามารถฆ่าคนจริงๆได้อย่างไม่ลังเล
“ไอ้บ้านี่มันเป็ใครกันแน่..!?”
โกเล็มั์เงื่อหมัดขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เอซมองเช่นนั้นทำเอาเหงื่อไหลไม่หยุด แต่เขาก็ต้องเอะใจ ที่ว่าปลอดภัยเนี่ย หรือจะหมายถึง…
เอซรีบหยิบไอเท็มใบวาร์ปกลับเมืองขึ้นมาอีกครั้งแล้วใช้งานทันที บอสแผนที่ทุ่มหมัดลงอีกครั้ง แต่ก็วางเปล่าเสียแล้ว.. ร่างของมันค่อยๆไถลลงสู่หน้าผาสูงที่มองไม่เห็นก้นเหว…
++++++++++++++++++++++++
673
