่สายๆ เย่เจิ้นเหมียนอุ้นลูกสาวใส่ตะกร้าสานสะพายหลัง และพาลูกสาวตัวน้อยวัยสามขวบ ไปขึ้นเขาด้วย เย่เจิ้นเหมียนเคยอ่านแต่ในนิยาย เื่ที่ตัวเองไปเก็บหญ้าหมูกับพวกชาวบ้าน เย่เจิ้นเหมียนเดินขึ้นเขาเห็นคนแก่และเด็กกำลังช่วยกันเก็บหญ้าหมู เธอเดินไปตามทางที่ไม่ค่อยมีคนและวางตะกร้าและลูกสาวลงพื้น
“ฮวาฮวา หนูอย่าดื้นนะ แม่ทำงานก่อน” เย่เจิ้นเหมียนบอกลูกสาวและส่งขวดนมไปให้ลูกสาว เย่เจิ้นเหมียนเก็บหญ้าหมูไปเรื่อยๆ ไม่นานก็เก็บตะกร้า เธอเอาหญ้าหมูที่เก็บได้ใส่เข้าไปในมิติซูเปอร์มาร์เก็ต และอุ้มลูกสาวใส่ในตะกร้าอีกรอบ
พาลูกสาวเดินเข้าไปในป่าที่อยู่ลึกกว่าเดิม เย่เจิ้นเหมียนมองหาผักที่กินได้ จะได้นำไปทำอาหาร เย่เจิ้นเหมียนเจอผักโขมก้มเก็บใส่ตะกร้าและเดินหาผักป่าต่อ เย่เจิ้นเหมียนเห็นว่าเธอเดินเข้ามาลึกเกินไป จึงหยุดเดินและเดินกลับไปทางเดิม ก่อนจะออกจากป่าเธอเอาผักป่าที่เก็บและเอาหญ้าหมูออกมาใส่ตะกร้าแทน มืออีกข้างก็อุ้มลูกสาวเดินออกจากป่า
“สะใภ้รองบ้านหลัว ได้ผักป่าบ้างมั้ย” เสียงชาวบ้านะโถาม
เย่เจิ้นเหมียนหันไปมองคนถาม ก่อนจะตอบว่า"ป้าสะใภ้รองบ้านหวัง ฉันได้ผักโขมมาเล็กน้อย พอได้ต้มน้ำแกงให้พ่อแม่สามีกิน"
“ผักโขมรึ…ไปเจอตรงไหนล่ะ ฉันจะได้ไปเก็บบ้าง” ป้าสะใภ้รองบ้านหวังเอ่ยถาม
“ในป่า ฉันเดินเข้าไปลึกหน่อยถึงได้เจอ ป้าสะใภ้รองบ้านหวังลองเข้าไปหาดูนะ” เย่เจิ้นเหมียนะโบอก ทำให้ชาวบ้านคนอื่นได้ยิน
“นางหวัง หากหล่อนเข้าไปแล้ว เจอก็เก็บมาเผื่อฉันด้วยนะ ฉันไม่กล้าเข้าไปในป่าลึก” สะใภ้ใหญ่บ้านจางกล่าว
“เหอะ…สะใภ้ใหญ่บ้านจาง หล่อนอยากกินก็เข้าไปหาเองสิ” สะใภ้รองบ้างหวังกล่าวโต้ตอบ
“สะใภ้รองบ้านหลัว หล่อนก็อย่าได้เดินเข้าไปในป่าลึกนักนะ ในบ้านมีสัตว์ป่าดุร้ายมาก มันจะเป็อันตรายได้” สะใภ้ใหญ่บ้านจางบอก
“ขอบคุณจ๊ะป้าสะใภ้ใหญ่จาง ฉันพาลูกลับบ้านก่อน” เย่เจิ้นเหมียนกล่าวขอบคุณและเดินอุ้มลูกสาวกลับบ้าน
…
เย่เจิ้นเหมียนหลังจากไปส่งหญ้าหมูที่หน่วยคอมมูนเสร็จแล้ว เธอก็พาลูกสาวกลับบ้าน มาถึงบ้านก่อนจะเข้าบ้าน เย่เจิ้นเหมียนตักน้ำมาล้างหน้าล้างตัวลูกสาว ก่อนจะตักน้ำมาล้างหน้าล้างตามแขนขาของตัวเอง และอุ้มลูกสาวกลับเข้าบ้าน
“อาสะใภ้รอง กลับมาแล้วหรือ” เสียงเรียกของต้าเป่าดังขึ้นด้านหลัง เย่เจิ้นเหมียนหันไปมอง
“อาสะใภ้รองกลับมาแล้ว กำลังจะพาน้องฮวาฮวาไปนอนกลางวัน” เย่เจิ้นเหมียนบอกหลานชาย
“อาสะใภ้รองช่วยพาน้องเสี่ยวถิงไปนอนด้วยได้หรือไม่” ต้าเป่าเอ่ยถาม เด็กชายดูแลน้องสาวมาั้แ่เช้าแล้ว
“ได้สิ…ต้าเป่าอยากจะออกไปเล่นด้านนอกหรือ” เย่เจิ้นเหมียนเอ่ยถามหลานชายคนโตที่มีอายุ 6 ขวบ ก็ช่วยทุกคนในบ้านดูแลน้องๆ ได้แล้ว เนื่องจากคนในยุคนี้ลำบาก เด็กๆ เลยต้องรีบเติบโตเพื่อจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของที่บ้าน
“ครับ ผมอยากไปช่วยหมู่บ้านถอนหญ้าตามทุ่งนา พอได้แต้มค่าแรง1-2แต้มครับ” ต้าเป่าตอบอาสะใภ้รอง เด็กชายไม่ได้คิดจะไปเล่น แต่กลับอยากออกไปช่วยที่บ้านทำงาน เพิ่มอาหารให้กับคนในครอบครัว
“ต้าเป่าเด็กดี อุ้มน้องเข้ามาในห้องนอนอาสะใภ้สิ” เย่เจิ้นเหมียนบอกหลานชายคนโต และอุ้มลูกสาวเข้าไปในห้อง
…
เย่เจิ้นเหมียนเอาลูกสาวนอนบนเตียง และหันไปอุ้มหลานสาวที่อายุน้อยกว่าลูกสาวเธอหนึ่งปี มานอนบนเตียงข้างๆ กัน
“ต้าเป่าแล้วโถวโถวล่ะจ๊ะ อาสะใภ้รองเข้ามาในบ้านแล้วยังไม่เห็น” เย่เจิ้นเหมียนเอ่ยถามหลานชายคนโต
“น้องโถวโถวนอนหลับไปแล้วครับ เมื่อกี้ก่อนอาสะใภ้รองจะกลับ อาสะใภ้สามกลับมาให้นมน้องโถวโถวแล้ว ถึงได้กลับไปทำงานในตอนบ่ายครับ” ต้าเป่าตอบคำถาม
“ซานเป่าเฝ้าโถวโถวอยู่หรือจ๊ะ” เย่เจิ้นเหมียนยังถามหลานชายต่อ
“ครับ…อาสะใภ้สามไม่ให้ซานเป่าออกไปเล่น ให้เฝ้าน้องตอนนอน” ต้าเป่าเอ่ยตอบคำถาม
“อาสะใภ้รองรู้แล้ว ต้าเป่าอยากไปช่วยถอนหญ้าที่ทุ่งนา ก็ไปเถอะจ๊ะ ทางนี้อาสะใภ้รองจะดูแลให้เอง” เย่เจิ้นเหมียนบอกหลานชาย
“ครับ” ต้าเป่าตอบและวิ่งออกจากห้องไป เย่เจิ้นเหมียนเห็นว่าหลานชายไปแล้ว เธอก็ลุกไปปิดประตูก่อนจะกลับมาที่เตียง เอาขวดนมมาให้ลูกสาวและหลานสาวได้กินนมและนอนกลางวันในตอนบ่ายกัน หลังจากเด็กทั้งสองหลับ เย่เจิ้นเหมียนนั่งเฝ้าทั้งสองจนกินนมหมด เธอก็ออกมาเตรียมทำอาหารเย็นให้ครอบครัวสามี
………………………………………………………………………………………………………………………………..
*หน่วยคอมมูนมีชื่อเต็มว่า “คอมมูนประชาชน” (People's Commune, เหญินหมินกงเส้อ) คือ กองการผลิตขนาดใหญ่
ระบบคอมมูนประชาชน หรือไร่นารวมหมู่เป็ระบบและโครงสร้างเศรษฐกิจ สังคมจีนทั่วทั้งประเทศ โครงสร้างของระบบคอมมูน ประชาชนแบ่งเป็ 3 ระดับ ประกอบด้วย 1) ระดับกลุ่มการผลิต มีครัวเรือนสมาชิกในสังกัด ประมาณ 20-30 หลังคาเรือน 2) ระดับกองการผลิต มีกลุ่มการผลิตเป็สมาชิกในสังกัดประมาณ 7-10 กลุ่ม และ 3) ระดับคอมมูน ประชาชน ที่มีกองการผลิตเป็หน่วยงานสังกัดประมาณ 13-15
2K
