จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

มันไม่ได้ร้อนแรง... แต่มันกลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยพลังแห่งการ "กลืนกิน" ที่น่าสะพรึงกลัว มันแผดเผาและสลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีของมัน... ทั้งพื้นดิน, โขดหิน, และเกราะป้องกันพลังปราณของเหล่าศิษย์ตระกูลเหลย!

"อ๊ากกกก! ช่วยข้าด้วย!""นี่มันเปลวไฟปีศาจอะไรกัน!"

ลูกน้องสองคนของ เหลยป้าเทียน กรีดร้องอย่างโหยหวน! พวกมันพยายามจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อต้านทาน แต่เกราะป้องกันของพวกมันกลับถูกกลืนกินไปอย่างรวดเร็วราวกับหิมะที่ต้องแสงตะวัน! และในที่สุด... ร่างของพวกมันก็ถูกเปลวไฟสีดำนั้นครอบคลุมและสลายหายไปโดยไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี...

เหลยป้าเทียน คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด... เขาระเบิดพลังทั้งหมดในร่าง! สายฟ้าสีม่วงที่บ้าคลั่งปะทะเข้ากับเปลวไฟสีดำอย่างดุเดือด! แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ชะลอความตายของตนเองเท่านั้น! แขนซ้ายของเขาที่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง... กำลังถูกกลืนกิน!

"ไอ้...ไอ้ปีศาจ!" เขาคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด!

แต่แล้ว... ในขณะที่ทุกชีวิตกำลังจะมอดไหม้ไปพร้อมกัน... เปลวไฟสีดำที่บ้าคลั่งนั้นก็พลันอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว... และค่อยๆ จางหายไป...

มันคือการระเบิดพลีชีพ... พลังงานทั้งหมดของเฟิงหลงได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้นแล้ว...

เมื่อเปลวไฟสีดำได้จางหายไป... ภาพที่ปรากฏขึ้นก็คือความพินาศอย่างสมบูรณ์แบบ... ใจกลางทุ่งสังหารได้กลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ที่ดำเป็นตอตะโก!

เหลยป้าเทียนยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง! แขนซ้ายของเขาไหม้เกรียมจนเห็นกระดูก! เขาบาดเจ็บสาหัส! แต่เขาก็รอดมาได้!

เขาหันไปมองยังใจกลางของหลุมอุกกาบาต... และก็ได้เห็นร่างของเฟิงหลงนอนแน่นิ่งอยู่...

สภาพของเฟิงหลงในตอนนี้น่าอนาถยิ่งกว่าคำว่าตาย... ร่างกายของเขาไหม้เกรียมไปกว่าครึ่ง... เส้นชีพจรฉีกขาด... อวัยวะภายในถูกทำลาย... ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดห้วงไปทุกเมื่อ...

แต่... เขายังไม่ตาย!

'เป็นไปได้อย่างไร!?' เหลยป้าเทียนคิดในใจอย่างไม่เชื่อสายตา

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ... ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่เขาปลดปล่อยการระเบิดพลีชีพ... ร่างกายของเฟิงหลงได้ตอบสนองโดยสัญชาตญาณ!

เคล็ดวิชาป้องกันตัวที่เขาเพิ่งจะเรียนรู้... "กระดองเต่าทมิฬ!" ได้ปรากฏขึ้นเป็นภาพมายาจางๆ รอบๆ ร่างของเขา! มันคือพลังป้องกันที่สมบูรณ์แบบที่เขาเพิ่งจะเข้าใจหลักการ!

แม้ "เพลิงอสูรพิฆาต" จะเป็นพลังของเขาเอง... แต่มันก็รุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายของเขาจะรับไหว! กระดองเต่าทมิฬที่ปรากฏขึ้นมาชั่วพริบตานั้นได้ดูดซับพลังทำลายล้างส่วนใหญ่เอาไว้... ก่อนที่มันจะแตกสลายไป... มันคือสิ่งที่ช่วยรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้... นั่นคือ "แก่นวิญญาณ" และ "ลมหายใจเฮือกสุดท้าย" ของเขา!

วิชาป้องกันตัวที่เขาคิดว่าไร้ประโยชน์ในการต่อสู้กับเหลยป้าเทียน... กลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากพลังของตัวเขาเอง!

"ยังไม่ตายอีกรึ... เจ้ามันเป็นตัวอะไรกันแน่!" เหลยป้าเทียนคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น เขาเดินกระโผลกกระเผลกเข้าไปหาเฟิงหลงอย่างช้าๆ... ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันที่รุนแรงที่สุด!

เขาจะฆ่ามัน! เขาต้องฆ่าไอ้ปีศาจตนนี้ให้ได้!

เขาง้างหมัดขวาที่ยังดีอยู่ขึ้น... รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย... และเตรียมจะทุบลงไปที่ศีรษะของเฟิงหลงเพื่อบดขยี้มันให้แหลกละเอียด!

แต่แล้ว... ก่อนที่หมัดของเขาจะทันได้สัมผัสกับร่างของเฟิงหลง...

แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัว... แรงกดดันที่บริสุทธิ์และสูงส่งราวกับมาจากฟากฟ้า... ก็พลันกดทับลงมาทั่วทั้งทุ่งสังหาร!

ครืนนนนน!

ร่างของเหลยป้าเทียนพลันแข็งทื่อไปในทันที! เขารู้สึกราวกับถูกภูเขาไท่ซานนับร้อยลูกกดทับลงมาจนขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว!

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความตื่นตระหนก... และก็ได้เห็นร่างงดงามในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน... ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศราวกับเทพธิดาจันทรา...

ผู้อาวุโสเยว่!

นางมาแล้ว!

ดวงตาที่งดงามของนางจ้องมองมายังเหลยป้าเทียน... แต่มันไม่ได้มีความอบอุ่นหรือความสงบเสงี่ยมอีกต่อไป... มันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก! และเต็มไปด้วยความโกรธที่น่าสะพรึงกลัว!

"เหลยป้าเทียน..." นางเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนสามารถแช่แข็งจิตวิญญาณได้ "...เจ้า... กำลังจะทำอะไร 'ศิษย์' ของข้า?"

"ทะ...ท่านผู้อาวุโสเยว่!" เหลยป้าเทียนอุทานออกมาเสียงสั่น! "ข้า...ข้าแค่กำลังจะ...ลงโทษศิษย์ที่กระทำผิดกฎ! มัน...มันฆ่าน้องชายของข้า!"

"งั้นรึ?" ผู้อาวุโสเยว่แค่นเสียงเย็นชา "แล้ว 'ภารกิจเลือด' ที่ส่งศิษย์ระดับปราณปฐพีขั้นที่ห้าไปสังหารอสูรระดับราชันย์... และการ 'ดักซุ่ม' รุมสังหารศิษย์ร่วมสำนักที่นี่... มันเป็นไปตามกฎข้อไหนของสำนัก... เจ้าลองบอกข้ามาสิ?"

คำพูดของนางทำให้ใบหน้าของเหลยป้าเทียนซีดเผือดราวกับคนตาย! นางรู้! นางรู้ทุกอย่าง!

"ข้า..."

"เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไป" นางกล่าวตัดบท "เรื่องนี้... ข้าจะไปทวงคำอธิบายจากอาจารย์ของเจ้าด้วยตัวเอง... ส่วนเจ้า... ไสหัวไปจากสายตาของข้า... ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจและ 'ลงทัณฑ์' เจ้าด้วยกฎของข้าเอง!"

เหลยป้าเทียนตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและความอัปยศ! เขาจ้องมองเฟิงหลงที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่อาฆาตแค้นที่สุด... ก่อนจะหันหลังและจากไปอย่างหัวซุกหัวซุน

เมื่อศัตรูจากไปแล้ว... ผู้อาวุโสเยว่ก็ร่อนลงมายืนอยู่ข้างๆ ร่างของเฟิงหลง... นางมองดูสภาพที่น่าอนาถของศิษย์ตนเองด้วยแววตาที่สลับซับซ้อน... ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

"เจ้าเด็กโง่... บ้าบิ่นเกินไปแล้ว..."

นางย่อตัวลงและสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาของเขา... เขายังไม่ตาย... แต่ก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่ก้าวขาเข้าไปในประตูยมโลกแล้วครึ่งหนึ่ง

สายตาของนางพลันไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างกายของเฟิงหลง... มันคือ ศิลาเต่าดำกลืนดารา ที่เขาเก็บไว้ในแหวนมิติ... แต่บัดนี้มันได้ร่วงหล่นออกมาและส่องประกายแสงสีทองจางๆ ราวกับกำลังพยายามจะปกป้องเจ้านายของมัน

นางหยิบศิลานั้นขึ้นมา... และก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

'นี่มัน...ศิลาในตำนาน! เป็นไปได้อย่างไร!?'

นางมองไปยังเฟิงหลง... และในที่สุด... นางก็เข้าใจ...

'ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสามารถรอดมาได้... ดูเหมือนว่าโชคชะตาของเจ้า... จะยิ่งใหญ่และลึกลับกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก'

นางอุ้มร่างที่ไร้สติของเฟิงหลงขึ้นมาอย่างนุ่มนวล...

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับรักษาเจ้า... เจ้าต้องการสถานที่พิเศษ... สถานที่ที่จะทำให้เจ้าได้กำเนิดใหม่จากเถ้าถ่านอย่างแท้จริง"

สิ้นเสียงพูด... นางก็ทะยานร่างขึ้นไปบนท้องฟ้า... และหายลับไปในม่านเมฆ... ทิ้งไว้เพียงทุ่งสังหารที่พังพินาศ... และคำถามที่ยังคงไร้ซึ่งคำตอบ...

เมื่ออสูรได้ตกสู่จุดที่ต่ำที่สุดอีกครั้ง... การกลับมาของเขาในครั้งต่อไป... จะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงใด?