ระบบแลกเปลี่ยนไขมัน

บทที่ 66 

คนอยู่ต้องหาให้พบ คนเป็นศพต้องเอาไปเผา

ภายในฐานอันมืดมิด แสงสลัวที่สั่นไหวไปมานั้น มีเซลล์สาวในชุดยูนิฟอร์มถูกมัดไว้แน่นอยู่กับเก้าอี้นั่ง 

เธอถูกมัดไว้ด้วยเชือกอย่างแน่นหนาจนทำให้สัดส่วนของเธอมันปรากฏออกมาเห็นได้ชัดดูเย้ายวนขึ้นไปอีก 

ตรงหน้าเธอนั้นมีชายชุดดำอยู่มากกว่าโหล และทุกๆคนต่างมองเธอด้วยสายตาที่ดุร้าย 

“พวกนายเป็นใคร? แล้วจับฉันมาต้องการอะไร?”

เซลล์สาวคนนั้นสั่นกลัว เพราะการโดนกระทำแบบนี้ มันถือเป็นครั้งแรกของเธอเลยในชีวิต แล้วแบบนี้จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร?

ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้าไปหาเธอและพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ขึ้นมา “มีชายที่ชื่ออู๋ตี้เข้าไปซื้อเฟอร์นิเจอร์จากร้านของเธอเมื่อ 2 วันก่อนใช่ไหม? เธอเป็นคนเซ็นต์ใบเสร็จนี่ ใช่หรือเปล่า?”

“ใช่---อ๊ะ ไม่ๆๆ!”

เธอเกือบจะยอมรับไปแล้ว แต่ก็รีบปฏิเสธไปในทันที นั่นเพราะว่าเธอเพิ่งคิดได้ถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด และ 1 ในความเป็นไปได้ที่น่ากลัวนั้น ก็คืออู๋ตี้ตายแล้ว และเธอกลัวว่าตระกูลของชายคนนั้นจะตามหาตัวเธอเพื่อล้างแค้น

ดังนั้นเธอจึงไม่ยอมรับอะไรใดๆทั้งสิ้นตอนนี้ 

“ปล่อยฉันไปเถอะนะ คุณอู๋น่ะมาที่ร้านของเราเพื่อซื้อเฟอร์นิเจอร์ก็จริง แต่ว่าการตายของเขาน่ะไม่เกี่ยวกับฉันหรอก”

หญิงสาวร้องไห้ออกมาด้วยความน่าสงสารและร้องขอความเมตตา เธอนั้นหวังแค่ว่าเธอจะได้โอกาสที่จะหนีออกไปเท่านั้น 

แต่ในทันทีทันใดที่เธอพูดเรื่องนี้ออกไป ชายชุดดำพวกนั้นก็พากันตกตะลึงไปหมด 

1 ในชายชุดดำที่นั่งอยู่ที่ด้านหลังนั้น ลุกขึ้นมาและเดินตรงมาด้านหน้าทันที 

ในขณะที่ชายชุดดำคนอื่นๆก็ลุกขึ้นมาและเรียงเป็น 2 แถวขนาบทางเดินด้วยความเคารพ ราวกับกันทางไว้ให้ ดูเหมือนว่าตำแหน่งของชายชุดดำที่กำลังเดินเข้ามานั้นจะสูงที่สุดในนี้แล้ว 

ชายคนนั้นเดินเข้ามายังเซลล์สาวอย่างเร่งรีบ เขาก้มตัวลงจนใบหน้าเกือบจะชิดกันแล้วสังเกตได้จากปลายจมูก 

ใบหน้าของเขาดูหยาบกร้านและน่ากลัว ด้วยรอยแผลเป็นบนหน้าผากนั้นทำให้มันดูเหมือนหนอนตัวใหญ่บนนั้นเลย 

“เธอพูดว่าอะไรนะ? อู๋ตี้นั่นตายแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงของเขามันกดต่ำและฟังดูข่มขู่ไม่น้อยเลย ยิ่งเมื่อได้ควบคู่ไปกับใบหน้าที่เหี้ยมโหดนั้นแล้ว การที่เธอต้องมาจ้องหน้าเขาใกล้ๆแบบนี้มันทำเอาเธอกลัวจนแทบจะสลบไปเลย 

“ฉันไม่รู้ ฉ-ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”

เซลล์สาวในตอนนี้กลัวขี้หดตดหายไปหมดแล้ว สิ่งที่เธอรู้ตอนนี้มีแค่การส่ายหน้าแบบหนักๆเท่านั้น 

“บอกมา! ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอ!”

ชายผู้มีแผลเป็นบนใบหน้ายกมือใหญ่ๆทั้งสองข้างนั้นมาจับไหล่เธอเอาไว้ ดวงตาเสมือนพยัคฆ์ร้ายนั้นดูดุร้ายยามที่ได้จ้องมาผู้ที่ไม่ยอมตอบให้ตรงคำถาม 

“ฉ-ฉ-ฉ-ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น!”

เธอกลัวที่จะตายแบบสุดๆ ด้วยการสะอึกสะอื้นและน้ำตาที่ไหลไม่หยุดนั้น เธอกังวลมากๆจนในท้ายที่สุดก็เล่าเรื่องทั้งหมดออกไป 

หลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมดไปหมดแล้ว เซลล์สาวคนนั้นก็เหมือนได้ตายกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว ทั่วทั้งร่างมันเหมือนว่าเธอเป็นอัมพาต สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือรอความตายเท่านั้น 

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ชายหน้าบากได้ยินเรื่องนั้นทั้งหมด เขาก็ปล่อยเธอ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรออก 

“สวัสดีครับท่านเฉิน”

“ตี๋อู้ เป็นยังไงบ้างล่ะ?” เสียงที่ฟังดูขี้เกียจและกดต่ำดังมาจากปลายสาย

“ท่านเฉิน ผมได้นำตัวเซลล์สาวมาแล้ว แต่ก็ได้รู้อีกเรื่องหนึ่งด้วย เธอบอกว่า….”

ชายหน้าบากไม่ได้พูดต่อหลังจากพูดถึงจุดนี้

“ยัยคนนั้นบอกอะไร?” เสียงจากปลายสายนั้นเริ่มดังขึ้นด้วยความอยากรู้เรื่องต่อจากนี้

ได้ยินดังนั้นชายหน้าบากจึงพูดต่อ “เธอบอกว่า อู๋ตี้ตายแล้ว ครับ”

“ห้ะ? ตายแล้ว?” เสียงปลายสายฟังดูประหลาดใจก่อนจะถามต่อ ”ตายได้ยังไงน่ะ?”

สิ่งที่ชายหน้าบากทวนซ้ำจากที่เซลล์สาวพูดนั้นทำเอาปลายสายที่ได้ยินถึงกับเงียบไปอยู่นานเลย

“คนอยู่ต้องหาให้พบ คนเป็นศพต้องเอาไปเผา ตี๋อู้ นายรีบพาคนของเราไปที่อยู่ของมันแล้วเอาร่างกลับมาเลยนะ” เสียงจากปลายสายพูดต่อด้วยความเยือกเย็น

“ครับ ท่านเฉิน”

เมื่อวางโทรศัพท์ลงไปแล้ว ชายหน้าบากก็ยกมือขึ้น จากนั้นชายชุดดำหลายคนก็เข้าไปคลายเชือกให้เซลล์สาว

“เธอ พาฉันไปที่บ้านของอู๋ตี้”

ขณะเดียวกันที่อีกฟากหนึ่ง

ในตอนนี้ อู๋ตี้ไม่รู้จะช่วยเธอยังไงจริงๆหลังจากที่ได้เห็นว่าเซลล์สาวที่เกือบจะฆ่าเขาได้แล้วคนนั้นถูกพวกชายชุดดำลากตัวไป 

แต่ถ้ายึดตามสิ่งที่เกิดขึ้นมานั้น คนที่เกือบจะตายเพราะหญิงสาวใจทรามนั้นอย่างเขาควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่เธอถูกจับตัวไป แต่ทว่าเขากลับไม่รู้สึกมีความสุขเลย

นั้นก็เพราะว่า เมื่อตอนที่เขาเห็นพวกชายชุดดำนั้น เขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นเรื่องดีแน่ๆ 

ลางสังหรณ์แบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่น่าไว้วางใจเสียเท่าไหร่ เพราะมันไม่แน่ใจซักเท่าไหร่ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่เพื่อกลับไป

“ไปเขตหลงจูครับ”

ตอนนี้ห้องของเขาที่หลงจูอี้ปินนั้นพร้อมที่จะอยู่อาศัยแล้ว ด้วยเฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่เต็มห้อง เพราะงั้นอู๋ตี้ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในหอที่มหาลัยอีกต่อไปในอนาคต

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขามองไปยังรอยเท้าดำๆที่อยู่บนพื้น อู๋ตี้ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้และถอนหายใจ 

มันเกิดจากเขาเองเมื่อคืนนี้ เขายังไม่มีเวลามาทำความสะอาดมันเลย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองไปยังห้องนอนหลักที่ประตูปิดสนิทอยู่ เขาก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา

ในห้องนอนหลักตอนนี้ มันมีเพียงซากของขี้เถ้าจากการเผาไหม้เท่านั้น และซากนั้นก็มาจากเตียงขนาดใหญ่ตัวใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อมาและโดนสายฟ้าฟาดจนไฟลุกไหม้นั่นแหละ 

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องขอบคุณจริงๆที่สิ่งที่ถูกเผานั้นเป็นเตียง ไม่ใช่ตัวเขาเอง

เซลล์สาวถูกจับไปแล้ว เพราะงั้นเขาเองก็คงไม่มีที่ให้ไปเรียกหาคนที่จะมารับผิดชอบเรื่องนี้แล้ว ดังนั้นทำความสะอาดก่อนดีกว่า

คิดได้ดังนั้นอู๋ตี้ก็เริ่มที่จะไปหยิบไม้ถูพื้นมาและเริ่มถูกพื้นเพื่อขจัดคราบรอยเท้าสีดำบนพื้นนั้นออกไปก่อน 

ในขณะเดียวกัน รถเบนซ์สีดำหลายคันก็ขับเข้ามาและหยุดอยู่ที่ประตูของหลงจูอี้ปิน

ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายชุดดำหลายคนเดินลงมาพร้อมกับหญิงสาว 

“ห้องไหน?”

ชายหน้าบากดึงแขนของเซลล์สาวมาพร้อมกับถามด้วยเสียงโทนต่ำ

“ห้อง 802 ยูนิท 1 ตึกที่ 6” เซลล์สอบตอบ

กลุ่มคนขนาดใหญ่เดินไปตามทางที่บอก เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหน้าตึกเห็นชายชุดดำที่ดูร้ายกาจพวกนี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะหยุดไว้

ในตอนนั้น ห้อง 802 ยูนิท 1 ตึก 6 

“เอาล่ะ พื้นห้องนั่งเล่นกับห้องน้ำเสร็จแล้ว เท่านี้ก็เหลือแค่ห้องนอนละ”

เมื่อคิดถึงห้องนอน อู๋ตี้ก็กังวลขึ้นมานิดหน่อย เพราะห้องนั้นมันเต็มไปด้วยฝุ่นและขี้เถ้า หากเขาเริ่มทำแล้วเขาคงจะต้องวุ่นอยู่กับมันอีกพักใหญ่ๆเลย

“อ๊ะ จริงสิ ฉันนี่มันโง่จริงๆเลย ตอนนี้เรามีแม่บ้านแล้วนี่นา ถ้ายังไงเดี๋ยวเรียกแม่บ้านขึ้นมาดีกว่า ดูเหมือนชีวิตนี้อะไรๆก็ง่ายขึ้น” อู๋ตี้ปรบมือให้กับสิ่งที่ตนเองคิดได้ จากนั้นเขาก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็เปิดแอพและใส่สถานที่ที่จะให้มาทำความสะอาดลงไป 

“พนักงานทำความสะอาดเหล่านี้ต้องเจองานหนักแน่ๆ บางทีฉันเองก็ควรจะตอบแทนอะไรเขาบ้าง เพราะงั้นเดี๋ยวฉันจะออกไปซื้อผลไม้มาเก็บไว้ละกัน เวลาคนพวกนั้นเหนื่อยจะได้มีอะไรให้กิน”

หลังจากที่เขาสั่งทำความสะอาดเสร็จ เขาก็เตรียมที่จะลงไปข้างล่างเพื่อซื้อผลไม้ แต่ทันใดนั้นที่ประตูก็มีเสียงเคาะขึ้นมาก่อน

“บ้าน่า!? จะมาเร็วเกินไปแล้ว! นี่เพิ่งจะเรียกเสร็จเองนะ มากันแล้วเหรอ? เร็วมากกกกก”

อู๋ตี้ตกใจสุดๆ เขาคิดว่าคนที่เคาะประตูนั้นเป็นคนทำความสะอาดห้อง เพราะงั้นเขาจึงรีบถือไม้ม็อบและวิ่งเหยาะไปเปิดประตูให้ 

“เข้ามาก่อนเลยครับ ไม่คิดเลยว่าจะมาเร็วขนาดนี้”

แต่หลังจากที่เปิดประตูออกมาแล้ว เขาก็ดูจะชะงักไปเลย

รอยยิ้มอันอบอุ่นนั้นหายไปในทันทีและเปลี่ยนเป็นความตกใจแบบสุดๆสลับกับความรู้สึกที่หมองคล้ำปรากฏขึ้นทั่วทั้งใบหน้าของเขา 

คนที่มาเคาะประตูนั้นไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดแต่อย่างใด แค่มันคือชายชุดดำจำนวนหลายคนที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้น!

ชายชุดดำเหล่านั้นเป็นคนตัวใหญ่และมีใบหน้าที่เหี้ยมโหด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีหญิงสาวมาด้วยคนหนึ่ง หญิงสาวที่อู๋ตี้ไม่มีวันลืมใบหน้า นั่นเพราะว่าเธอเกือบจะฆ่าเขาเมื่อครั้งนั้น!

ทำไมคนพวกนี้ถึงมาอยู่ที่นี่!?

เครื่องหมายคำถามมากมายผุดขึ้นมาบนหัวของเขาและสมองมันก็เหมือนโดนไฟช็อตไปชั่วขณะเลย 

“นี่คืออู๋ตี้งั้นเหรอ?” ชายหน้าบากมองไปยังอู๋ตี้แล้วหันไปถามกับเซลล์สาว 

ในตอนนั้นอู๋ตี้มองไปยังเซลล์สาว ซึ่งเธอเองก็มองเขาเช่นกัน ทั้งสองจ้องมองกันด้วยความรู้สึกสับสนงุนงง

“ไม่ ไม่ใช่ค่ะ นี่ไม่ใช่อู๋ตี้...” เธอมองอู๋ตี้อยู่อีกหลายครั้งและในท้ายสุดก็ส่ายหน้า

จริงๆก็เพราะอู๋ตี้นั้นน้ำหนักลดฮวบไปกว่า 25 กิโลกรัม ดังนั้นตอนนี้รูปลักษณ์ของเขาจึงเปลี่ยนไปอย่างมาก แบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกที่เธอจะจำเขาไม่ได้ 

“งั้นนายเป็นใคร?” ชายหน้าบากหันมาถามอู๋ตี้ด้วยสีหน้าโหดเหี้ยมอีกครั้ง 

“เอ่อ ฉันคือ...ฉัน...” อู๋ตี้สับสนขึ้นมามากแล้วจริงๆ และเขาไม่รู้จะตอบอะไรดีไปอยู่พักใหญ่เลย