เวลาผ่านไปหลายเดือนจนมาถึงวันที่จิณณวัตจบการศึกษา บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยบรรดาเพื่อนฝูงและเครือญาติของนักศึกษาที่ต่างก็ถือช่อดอกไม้ ของขวัญ พวงมาลัยเงิน และช่างกล้องที่ถือกล้องกันในมือแทบทุกคน เมื่อพิธีในตอนเช้าของมหาวิทยาลัยได้จบลงนักศึกษาแต่ละคณะก็ทยอยกันออกมาจากหอประชุม
“เดี๋ยวนี้หัดเป็สายเปย์แล้วเหรอ” วิลันดาเอ่ยแซวนับดาวที่ตื่นเช้ามาแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มระหว่างที่รอแฟนออกมาจากหอประชุม ทำเอาพวกวัยรุ่นต่างเข้ามาขอเบอร์และไอจีนับดาวกันเต็มไปหมด
เพื่อนของเธอในวันนี้เรียกว่าสวยสุด ๆ ไหนจะดอกไม้ช่อโตในมือที่ไม่ได้มีเพียงแค่ดอกไม้ แต่ยังมีธนบัตรธนบัตรสีเทาหลายใบแซมมาให้เห็น ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ รู้เพียงแค่ว่าช่อดอกไม้ช่อนี้ใหญ่โตจนไม่มีช่องว่างให้เห็น
“ก็เด็กมันเปย์มาให้เยอะแล้ว” นับดาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เล่นเอาเพื่อนสนิทอดเบ้ปากใส่ไม่ได้
“จ้า อวดหลัวลงสตอรีไม่พัก เดี๋ยวนี้พัฒนานอนค้างกับผู้ชายแล้ว”
“ก็แฟนน่ารัก ที่สำคัญเจเจตัวอุ่นมาก นอนกอดแล้วไม่ต้องพึ่งผ้าห่มก็ได้”
“ฉันเบื่อแกจริง ๆ นับดาว ช่วยไปอวดไกล ๆ ที”
“นี่พวกเธอ ฉันไปถามอาจารย์มาเมื่อกี้ เขาบอกให้นักศึกษาทุกคณะไปถ่ายรูปกันตรงซุ้มอีกฝั่ง ฉันอยากจะบ้าตาย” นิชาพูดพลางเดินเข้ามาหาเพื่อนทั้งสอง
“แล้วคณะเจเจคณะที่เท่าไหร่อะ” นับดาวถาม
“ลำดับที่สองต่อจากแพทย์ แต่เด็กฉันคิวรองสุดท้าย อยากจะร้องกรี๊ด ต้องรออีกนานเลย” นิชาบ่นพลางถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ
“งั้นฉันไปตรงนู้นนะ เดี๋ยวหาเจเจไม่เจอ เขาไม่ได้พกโทรศัพท์ด้วย” นับดาวจำได้ว่าเขาบอกว่าเมื่อคืนชาร์จแบตไม่เข้า เธอให้เอาโทรศัพท์ของเธอใช้ก่อนก็ไม่เอา
“แหม ห่างแฟนไม่ได้เลยนะคะ” วิลันดาอดหมั่นไส้เพื่อนไม่ได้เพราะทุกวันนี้ดูจะหลงแฟนเด็กเหลือเกิน
“ตอนนี้โสดอยู่คนเดียวในกลุ่มก็รีบหาแฟนได้แล้วนะ เพราะถ้าให้เลือกเพื่อนกับแฟน บอกเลยว่าฉันเลือกแฟนนะ” นับดาวยิ้มให้แล้วเดินนำไปยังลานที่จัดซุ้มให้ถ่ายรูป
วิลันดาที่โดนตอกกลับถึงกับยืนอึ้ง ก่อนจะเดินตามพลางมองซ้ายแลขวาไปด้วยเผื่อเจอหนุ่มคนไหนเข้าตา
3K
