เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบสาม สุรายาเมา

ผมคิดว่าหากผมมีเวลา ผมน่าจะลองกลั่นเบียร์เล่นๆดู

อาจจะลองถามให้อาจารย์คงเรียกวิญญาณนักวิทยาศาสตร์มาเพื่อหาวิธีการทดลองวิทยาศาสตร์หรือกลั่นเหล้าเบียร์แทนเราได้

กลายเป็นสูตรเบียร์หรือสูตรเคมีแบบผีบอกตามที่เล่าขานกัน

บางครั้งผมก็สงสัยว่า

ทำไมเราถึงเชื่อเรื่องสูตรยาผีบอกได้

หากผีตนนั้นคือหมอบรัดเลย์หรืออะไรก็ว่าไปอย่าง

ผีที่ไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์มาบอกสูตรยาเรานี่เราควรจะเชื่อพวกนั้นหรือ?

อันที่จริงแล้วผมไม่ได้ดูถูกของพวกนี้

หากมันได้ผลจริงๆ

ไม่ต้องถึงขั้น

“ซัดตะกั่วให้กลายเป็นทอง”

สำหรับผมแล้วที่ผ่านการเล่นโรลเพลย์และคิดเรื่องใช้คาถาอย่างไรจะทำให้ร่ำรวยหรือหากเราโดนมนุษย์ต่างดาวปรสิตสิงร่าง

เราต้องทำอย่างไรถึงจะแพร่พันธุ์สิงร่างคนทั้งโลกได้โดยไม่โดนตำรวจหรือทหารยิงเราทิ้งเสียก่อน

ผมค่อนข้างจะวางแผนไว้หมดแล้ว

แต่การมาอยู่ในโลกที่มองคนเอาควายเหล็กมาใช้ในนาเป็นผีป่าซาตานนี่ก็ทำให้ผมเสียแผนไปเหมือนกัน

เพราะผมไม่เคยวางแผนในโลกที่อยู่กึ่งระหว่างแฟนตาซีกับไซไฟขนาดนี้

โลกที่ขาดไร้เทคโนโลยีและเวทย์ก็เป็นอะไรที่ลึกลับเข้าใจยาก

แฟนตาซีที่ขาดไร้เทคโนโลยียังดีที่มีการใช้เวทย์แบบเข้าใจง่าย

แต่โลกนี้นั้นทำให้เทคโนแครตและคนบ้าคลั่งเวทย์อย่างผมต้องหลั่งน้ำตาในตอนกลางคืนจริงๆ

ว่าชาวบ้านในแนวอิเซไคยังมองพระเอกอิเซไคอย่างชื่นชมที่พัฒนาการปลูกพืชหมุนเวียนหรือเทคโนโลยีกังหันวิดน้ำต่างๆ

แต่ในโลกนี้กลับมองคนเอาควายเหล็กเข้ามาเป็นคนชั่วช้าสารเลว

“หากอาจารย์ชอบ ชั้นจะลองกลั่นเหล้าที่อาจารย์จะพ่นไฟออกมาได้เลยล่ะจ๊ะ”

ไม่นึกไม่ฝัน

ว่าความสามารถและความรู้ของผมจะต้องเอามาใช้เพื่อการกลั่นเหล้าให้กับผู้คน

อันที่จริงที่หมู่บ้านนี้ก็มีการกลั่นเหล้าต่างๆ

แอบเอาน้ำตาลมะพร้าวต่างๆทำกระแช่หรือข้าวหมักสาโทกันไว้

ความจริงทางญี่ปุ่นก็เอาแนวคิดมาจากทางสารขัณฑ์ของเราแต่พวกเขาเอาไปดัดแปลงให้เป็นรูปแบบของตนเองจนสามารถทำขายไปได้ทั่วโลก

ส่วนของเราก็ทำได้แต่ฝังไว้ข้างตุ่มเพื่อป้องกันตำรวจมาจับ

อย่างน้อยไม่มีตำรวจคนไหนมากล้าจับกำนันแจ่มในพื้นที่นี้หรอก

หากเราอ่านคอมมิคเก่าๆจะเจอฉากที่แบทแมนสั่งให้ชาวบ้านทำลายเหล้าที่กลั่นเองนั่นล่ะและพูดว่าจะทำให้ตาบอด

เราต้องมีมาตรฐานในการผลิตและจำหน่ายสุราว่าอย่างนั้น

แต่เดี๋ยวนี้หากแบทแมนทำอย่างนั้นคงได้โดนด่ากันไปข้างแน่ๆ

ผมชอบข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่งที่การติดเหล้าของมนุษย์มาจากบรรพบุรุษของเราตอนเป็นลิงอุก๊ะอุก๊ะนั้น ผลไม้ที่สุกงอมนั้นเป็นแหล่งอาหารชั้นดี

และบรรพบุรุษของเราก็เมาและถ่ายทอดอาหารติดเหล้าแอลกอฮอลิคให้พวกเราตั้งแต่นั้นมา

ว่าเทคนิคการผลิตเหล้าแบบดั้งเดิมเราสามารถเห็นได้แม้แต่ในชิมแปนซีนั่นเอง

ภาษาหนังจีนคือ “สุราวานร”

บางครั้งผมคิดเหมือนกันว่าเป็นคุณูปการของอินเตอร์เน็ตมากๆที่ทำให้เราหาสิ่งบันเทิงอย่างอื่นได้นอกจากสุราหรือเซ็กส์

ในช่วงที่ขาดแคลนสิ่งบันเทิงต่างๆเราทำได้แค่การดื่มสุราหรือไปเปนชู้กับผี ปลุกผีขึ้นมานอนด้วยนั่นเอง

“ชั้นจะสร้างที่กลั่นเหล้าให้อาจารย์มีเหล้าไม่ขาดเลยล่ะจะ”

ซึ่งผมคิดนิดๆว่าแกจะกลายเป็นแอลกอฮอลิคแทน

ถึงตอนนี้ผมคิดว่าแกจะโดนผีฟ้าหักคอตายก่อนก็เถอะ

ท่าทางผมคงต้องลองศึกษาเวทย์ที่รักษาโรคได้ไว้หน่อยเสียแล้ว

“ดีดีมาก ไอ้เจิด ฮา ฮา อาถูกใจข้ายิ่งนัก”

อาจารย์คงกลับชอบพวกเหล้าที่บาดคอแรงๆมากกว่าไวน์

“ข้าเรียกบาบูกับบาบอนแล้วไม่เกินสามราตรีมันต้องมาหาข้าที่นี่แน่นอน”

...

“ช่วยด้วยพ่อหมอบาบูกับบาบอนโดนของเข้า”

“อาจาจารย์คง อินี่จะไปหาอาจารย์แล้ว”

บาบูกับบาบอนน้ำลายฟูมปากตาเหลือกขาวขึ้นไปข้างบนสร้างความตกใจต่อคนที่มาดูการแสดงช้างและงูเป็นอย่างมาก

นี่ก็คือข้อดีของคาถาอาคมคือต่อให้ฝ่ายตรงข้ามไม่อยากรับข้อความก็ต้องรับต่างกับโทรศัพท์มือถือ