ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 128 เก้าสุริยันต่อชีวิต

     ไม่มีใครเห็นว่าตลับเข็มสีเงินอันนี้ปรากฏออกมาได้ยังไงเย่จื่อเฉินกางตลับเข็มออก แล้วหยิบเข็มออกมาหนึ่งอัน ก่อนจะปักเข็มลง

     “คุณมาจากโรงพยาบาลไหน มีใบรับรองเป็นแพทย์หรือเปล่า?”

     จู่ๆ นายแพทย์คนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังก็จับไหล่เย่จื่อเฉินเอาไว้แรงสั่นจากบริเวณไหล่แทบจะทำให้เข็มนั้นแทงลงไปผิดตำแหน่ง

     หัวใจกระตุกทันที

     เข็มที่เย่จื่อเฉินแทงลงไปจะต้องไม่เกิดความผิดพลาดใดๆ ทั้งนั้น

     ถ้าหากแทงเข็มลงไปผิดตำแหน่งแล้วล่ะก็ เขาไม่กล้าที่จะคิดถึงผลลัพธ์ของมันเลย

     “ไสหัวไป!”

     เกือบจะคร่าเอาชีวิตของหยางอี่ฉือไปหัวใจของเย่จื่อเฉินแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

     เขาหันกลับไปชี้หน้านายแพทย์คนนั้น แล้วตะคอกด้วยดวงตาแดงก่ำ

     “อย่ามาแตะต้องตัวผม ไม่งั้นผมไม่เอาคุณไว้แน่!”

     นายแพทย์คนนั้นนิ่งไปในทันที ครู่หนึ่งเขาถึงได้สติกลับมาแล้วกระชากไหล่เย่จื่อเฉินอีกครั้ง

     กึก

     มือขวาออกแรงเต็มเหนี่ยว เย่จื่อเฉินก็สะบัดหลุดจากแขนของเขา แทงเข็มในมือลงไปกลางหว่างคิ้วของเขาอย่างไม่ลังเล

     หมับ

     จู่ๆ มือขวาก็โดนใครคนหนึ่งกระชากเอาไว้เมื่อเย่จื่อเฉินเงยหน้าขึ้น ถึงได้เห็นว่าคนที่เอื้อมมือมาคือจูซือเหลียง

     “คุณคิดจะขวางผมด้วยเหรอ?”

     จูซือเหลียงส่ายหน้าด้วยใบหน้าหนักใจ

     “คุณเป็นแพทย์แผนจีนเหรอ?”

     “แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ!”

     เย่จื่อเฉินชูเข็มในมือขึ้นมา

     “มั่นใจแค่ไหน”

     “ไม่ถึงครึ่ง แต่ถ้าฉันไม่ฝังเข็มก็ไม่มีความหวังอื่นแล้ว”

     ไม่ถึงครึ่ง!

     อัตราความสำเร็จแบบนี้มันต่ำมาก แต่จากสภาพของหยางอี่ฉือเขาก็เข้าใจดี

     ถ้าต้องรอให้ไปถึงโรงพยาบาลคงไม่ทันแน่ๆ

     “ได้ คุณฝังเข็มเลย ต้องการให้ผมช่วยอะไรไหม”

     “เหอะๆ” เย่จื่อเฉินเม้มปากหัวเราะเย็นชามองไปทางแฟนคลับ และเหล่าสื่อที่ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกรวมถึงฆาตกรที่ถูกจับกุมเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้น “ทำในสิ่งที่คุณควรทำเถอะ”

     พูดจบ เย่จื่อเฉินก็ไม่สนใจจูซือเหลียงอีก สมองเล็กๆนั้นน่าจะรู้นะว่าสามารถทำอะไรได้บ้าง

     รวมสมาธิ ตัดความวุ่นวายทุกอย่างทิ้งไป

     ฝังเข็ม!

     “เก้าสุริยันต่อชีวิต”

     พึมพำเสียงแผ่ว ก่อนที่เย่จื่อเฉินจะแทงเข็มอันสุดท้ายในมือลงไป

     เลือดบริเวณหน้าอกหยุดไหลทันที สองแก้มที่ซีดขาวค่อยๆขึ้นสีเลือดจางๆ

     ผิดกับเย่จื่อเฉินที่ตอนนี้ดูเหมือนอ่อนแรงแต่ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

     สำเร็จ!

     เข็มเก้าสุริยันต่อชีวิตคือวิธีการฝังเข็มที่ประหลาดที่สุดในตำราแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวินต้องฝังเข็มทั้งหมดสี่สิบเก้าจุด แต่มีเวลาอยู่แค่สิบกว่าวินาทีเท่านั้น

     ในระหว่างการฝังเข็ม จะแทงเข็มลงไปผิดจุดไม่ได้ต้องเป็นผู้ที่ชำนาญในการฝังเข็มมาก

     และแน่นอน ว่าที่สำเร็จได้ก็เป็นเพราะเข็มเงินนั่นด้วย

     ต้องใช้ถึงสองพันวิทยายุทธ์ในการแลกเอามันออกมาจากเถาเป่าถึงจะสามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จของเข็มได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

     เมื่อเห็นว่าอาการของหยางอี่ฉือคงที่แล้วเย่จื่อเฉินถึงได้ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วตะโกนขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

     “จูซือเหลียง!”

     “มีอะไร จะให้ผมทำอะไร?”

     จูซือเหลียงยังคงคิดว่าเย่จื่อเฉินต้องการให้เขาช่วยอะไรอยู่ที่สำคัญคือตอนนี้เวลาผ่านไปไวมาก เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปห้านาทีแล้ว

     แต่เมื่อเห็นเย่เฉินที่ทำหน้าเหมือนโผล่ขึ้นมาจากน้ำได้รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งทันที

     “คุณ…”

     “พาหยางอี่ฉือไปส่งโรงพยาบาลเถอะ”

     เย่จื่อเฉินหอบหายใจหนัก ก่อนจะออกแรงลุกขึ้นยืน

     “ห้ามให้ใครแตะต้องเข็มพวกนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ แล้วก็งานคอนเสิร์ตนี่…ช่างมันเถอะ ผมไม่อยากพูดมาก คุณน่าจะรู้ดีกว่าผม”

     “ผมจะตอบแทนคุณแน่ๆ”

     สีหน้าของจูซือเหลียงนิ่งขรึมจนน่ากลัว ความจริงงานคอนเสิร์ตนี้เขาเป็นคนจัดมันขึ้นมาเองแต่ดันมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ภายใต้การควบคุมของเขา…

     “ผมไม่ต้องการให้คุณมาตอบแทนผมคุณต้องไปตอบแทนหยางอี่ฉือกับพ่อของเธอ จำไว้นะอย่าให้ใครแตะต้องเข็มบนร่างกายของหยางอี่ฉือเด็ดขาด”

     เย่จื่อเฉินโบกมือให้จูซือเหลียง ก่อนจะขยับตัวออกจากการประคองของซูเหยียนและคนอื่นๆ

     “จื่อเฉิน นายเป็นอะไรไหม”

     ระหว่างทางกลับหอซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่อก็แบ่งฝั่งกันนั่งขนาบข้างเย่จื่อเฉิน แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

     แค่เอียงหัวลงก็ได้ซบบ่าหอมกรุ่นของหญิงสาวแล้ว

     ถ้าคนอื่นรู้คงได้อิจฉากันตายแน่

     “ไม่เป็นไรหรอก แค่ออกแรงเยอะไปหน่อย”

     “เมื่อกี้นายใช้วิธีฝังเข็มเหรอทำไมหลังจากที่ฝังเข็มแล้วถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะ”

     ซูเหยียนทำหน้าเป็นห่วง หยิบเอากระดาษทิชชูในมือเช็ดไปตามหน้าผากและแก้มของเขาไม่หยุด

     “ควรตอบยังไงดี” เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วถาม “แค่ออกแรงเยอะน่ะก็เลยเหนื่อย เลยหมดแรง”

     ซูเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย เซี่ยเขอเข่อที่อยู่ข้างๆ ก็ยู่ปากพึมพำ

     “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ หยางอี่ฉือดีขนาดนั้นทำไมถึงได้มีคนทำกับเธอแบบนั้นในงานคอนเสิร์ต โชคดีนะที่อาเสี่ยอยู่ด้วยไม่งั้นต่อไปดาราที่ฉันชอบก็คงจะหายไปอีกคน”

     เย่จื่อเฉินที่ได้ยินก็มีสีหน้านิ่งขรึมทันที แล้วพูดขึ้นเสียงห้วน “ก็ต้องโทษพ่อของหยางอี่ฉื่อนั่นแหละที่จองหองเกินไป”

     “ฮะ อะไรนะ?”

     “ไม่มีอะไรหรอก”

     เย่จื่อเฉินพอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ก็รีบส่ายหน้ากลบเกลื่อน

     แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

     ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อผู้จองหองของหยางอี่ฉือเธอจะตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ได้ยังไง

     ชอบทำท่าทางเย่อหยิ่ง ไม่เห็นหัวใคร

     ศัตรูข้างหลังคนแบบนี้มันจะไปมีน้อยได้ยังไง

     เขาดีแต่รู้จักปกป้องตัวเอง แต่กับหยางอี่ฉือนั้น…

     ติ๊ง!

     โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น เย่จื่อเฉินจึงล้วงออกมาดู

     ยมทูตขาว

     เขารีบเก็บโทรศัพท์ทันที ซูเหยียนกับเซี่ยเขอเข่ออยู่ใกล้ขนาดนี้ ถ้าคุยตรงนี้ความลับต้องโดนเปิดเผยแน่นอน

     จนกลับมาถึงหอ เย่จื่อเฉินถึงได้ทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วเอาโทรศัพท์ออกมา

      ยมทูตขาว : ฉันจะออกไปทำงานอีกแล้วนะ

     ยมทูตขาวตนนี้ดูจะสนิทกับเขามากจริงๆ จะออกไปทำงานก็ต้องแชทมาบอกเขาด้วย

     เย่จื่อเฉิน : เหนื่อยแย่เลยวันนี้ต้องไปที่ไหน

     ยมทูตขาว : ไปโรงพยาบาลเมืองปิงเฉิง

     ยมทูตขาวตอบกลับมา

     โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่เหล่ายมทูตต้องไปรับวิญญาณอยู่บ่อยๆในขณะที่เขากำลังจะตอบกลับไป จู่ๆ โทรศัพท์ก็มีเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามา

     “ฮัลโหล”

     ‘เย่จื่อเฉินหรือเปล่า?’

     เสียงของคนในสายดูหนักใจอย่างเห็นได้ชัดแต่ไม่ได้ส่งผลต่อการได้ยินของเย่จื่อเฉินว่าอีกฝ่ายคือใคร

     “จูซือเหลียงเหรอ คุณโทรมาหาผมทำไม?”

     ‘คุณจริงๆ ด้วย ตอนนี้คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเมืองปิงเฉิงด่วนเลยหยางอี่ฉือเธอ…’

     “หยางอี่ฉือเป็นอะไร”

     เย่จื่อเฉินที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่งทันที คนอื่นในห้องต่างก็หยุดคุยกันไปด้วยและพากันมองมาด้วยสีหน้าหนักใจ

     ‘มีคนดึงเข็มของคุณออก…’

     “เวรเอ๊ย!” เย่จื่อเฉินสบถคำหยาบออกมา “ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าให้ใครแตะต้องเข็มนั่นคุณปกป้องหยางอี่ฉือที่งานคอนเสิร์ตไม่ได้แม้แต่ปกป้องเข็มไว้ตอนอยู่โรงพยาบาลก็ยังทำไม่ได้ คุณทำอะไรได้บ้างเนี่ย!”

     ‘ผม…ขอโทษ’

     “ขอโทษ? ขอโทษแล้วมันมีประโยชน์อะไร ผมจะไปเดี๋ยวนี้คุณรอผมอยู่ที่นั่นแหละ”

     เย่จื่อเฉินแทบจะเป็นบ้ากับจูซือเหลียง ทั้งๆที่บอกเขาแล้วว่าอย่าให้คนอื่นแตะต้องเข็ม

     เขายังปล่อยให้คนอื่นดึงเข็มไปได้อีก

     ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้ยมทูตขาวบอกเขาว่าจะไปโรงพยาบาลเมืองปิงเฉิง

     เย่จื่อเฉิน : ยมทูตขาววิญญาณที่คุณจะไปรับคือวิญญาณของใคร

     ยมทูตขาว : เธอถามเรื่องนี้ทำไม

     เย่จื่อเฉิน : เรื่องนี้สำคัญกับผมมากคุณรีบบอกมาเถอะ

     ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด วิญญาณที่เธอจะไปรับก็น่าจะเป็น…

     ยมทูตขาว : หยางอี่ฉือ