Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากปล่อยให้ร่างกายเย็นลงอยู่ครู่หนึ่ง ลี่อินกลับนอนนิ่งไม่ได้ ความรู้สึกที่มันยังวนเวียนในร่างกายไม่ได้ลดน้อยลงเลย…กลับยิ่งกระตุ้น

‘ข้าควรหยุด...แต่ทำไมมือมันไม่ฟังเลยนะ…’

นิ้วเรียวของเธอเลื่อนกลับลงไปที่จุดอ่อนไหวอีกครั้ง รอบนี้ไม่มีการลังเล ความร้อนในอกที่ยังไม่มอดลามไปถึงต้นขา สะโพกเกร็งเบา ๆ ตามแรงสัมผัสที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงหายใจเธอหนักขึ้น ผิวกายเริ่มมีเหงื่อซึมอีกครั้ง ดวงตาปรือ เธอหลับตานึกภาพช่วงที่อี้ดันซินเฟยเข้าจังหวะสุดท้าย — แรง เร็ว และลึกทุกที

“อื้อ…แบบนั้นแหละ...อีกนิด…” เธอครางเบา ๆ จนต้องรีบเอาผ้าห่มปิดปากตัวเองไม่ให้หลุดเสียง

ปลายนิ้วขยับวนถี่ขึ้น เร็วขึ้น — จังหวะใกล้จะถึงจุดนั้นอีกครั้ง ร่างเธอกำลังสั่นระริก ปลายเท้าเกร็งจิกผ้าปูที่นอนจนแน่น

“อื้มม...ข้า...อีกนิดเดียว…!”

**ก๊อก ก๊อก ก๊อก!**

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทันที ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง

ลี่อินสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือออกอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หายใจหอบ หูแดง หน้าแดง จนแทบจะซ่อนอยู่ใต้ฟูก

**เสียงซินอี๋** ดังมาจากอีกฝั่งของประตู “ลี่อิน...เจ้ายังไม่หลับใช่ไหม? ออกมาเดินเล่นกับข้าหน่อยสิ”

เธอรีบหอบผ้าห่มมาคลุมตัวทั้งที่ใจยังค้าง ร่างกายยังไม่หายสั่น ความรู้สึกเหมือนขับรถเร็วแล้วเบรกกะทันหันจนเกือบหัวทิ่ม

“ดะ...เดี๋ยว! ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้!” เสียงเธอสั่นเล็กน้อยแต่พยายามเก็บให้มั่น

ซินอี๋พูดเบา ๆ “ข้าแค่จะไปเดินแถวลานชา เห็นดอกไม้แห้งสวยดี อยากให้เจ้าไปด้วย…”

ลี่อินสูดหายใจลึก ๆ ‘เจ้ารู้มั้ยว่าข้ากำลังจะเสร็จอยู่แล้วนะ…’ เธอบ่นในใจ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยขาอ่อนแรงเล็กน้อย

แน่นอนว่า...มันยังไม่จบ แต่มันก็จะ ‘ต่อไม่ได้’ ถ้ามีใครอยู่ใกล้ประตูแบบนี้!

เธอเดินไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นรวดเร็ว สะบัดหัวเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง “เจ้าค้างไว้ก่อนนะลี่อิน...เดี๋ยวค่ำนี้เจ้าได้เจอกันแน่…”