เสียงฟันดาบดังทั่วทุกแห่ง เสียงะเิรายล้อมทุกทิศ กลิ่นเืคละคลุ้งกับอากาศจนอยากอาเจียน
ทำให้ผมเ้าชาย ไกรอัส ฮาฟ ฮาร์ดที่แอบอยู่ในหอนาฬิกาสติหลุดไปชั่วครู่จนภาพที่เห็นตอนนี้เรียกสติกลับมา
พ่อ-แม่และน้องสาวของผมที่อายุเพียง3ปีถูกทหารลากเพื่อให้เดินไปที่แท่นปะาแบบกิโยติน พวกทหารทั้งเตะและผลักทำให้ทั้ง3คนล้ม
ซึ่งตอนนี้กิโยตินพร้อมแล้วเหลือเพียงแค่ตัดเชือกเท่านั้น น้ำตาของผมไหลไม่หยุด ผมพยายามส่งเสียงกรีดร้องออกไปแต่กลับไม่มีเสียงอะไรเลย
ทันใดนั้นออกัสอัศวินของผมก็ได้แตะมาที่ไหล่ทั้งสองข้างของผมพร้อมกับคำพูดที่ผมไม่เข้าใจ
"ท่านไกรอัส ท่านจงจำภาพนี้ไว้ให้ดี ข้าจะไม่ขอให้ล้างแค้นให้อาณาจักรฮาร์ด เพราะข้ากลัวเหลือเกินว่าตัวท่านจะถูกความแค้นกลืนกินจนพังพินาศซ้ำรอยเหมือนอาณาจักรแห่งนี้ ขอให้ท่านเลือกเส้นทางที่ท่านจะก้าวไปให้ดี"
ฉับ เชือกถูกตัดโดยขุนนาง3คน พร้อมกับหัวของทั้ง3คนที่กลิ้งลงพื้นโดยไม่มีอะไรรองรับ ทำไมกันพวกเราทำอะไรผิด
ทำไมถึงต้องฆ่าทุกคนละ ในหัวผมผุดความคิดออกมาไม่หยุดแต่นี่เป็เื่จริงไม่มีเวลาให้คิดแล้ว ออกัสอุ้มผมออกจากหอนาฬิกาด้วยความเร็วแต่ก็ถูกเห็นโดยทหารแล้ว
พวกเรากำลังหนีไปทางใต้ของอาณาจักรซึ่งทางนั้นเป็ทางไปป่าที่เป็พรมแดนกั้น 2 อาณาจักรคืออาณาจักรฮาร์ดและอาณาจักรเวลเบิร์ก
ป่านี้เรียกว่า “ป่าแห่งความสิ้นหวัง” สาเหตุเพราะว่าภายนอกเป็ป่าที่ดูปกติแต่ภายในจะมีเขตใจกลางป่าซึ่งถ้าข้ามไปแล้วไม่เคยมีใครกลับออกมาได้
จึงเป็พรมแดนที่ดีที่สุดในการแบ่งอาณาจักร ตอนนี้พวกเราถึงป่าชั้นนอกแล้วแต่ทหารก็ยังตามมาอย่างไม่ลดละ
ข้างหน้าของผมและออกัสตอนนี้มีเขตที่หากเข้าไปแล้วจะไม่ได้ออกมากับข้างหลังที่มีทหารนับสิบกำลังไล่ล่าพวกเราอยู่ ออกัสตัดสินใจได้โดยเร็ว
“ถ้าเป็ท่านละก็ต้องไม่เป็ไรแน่”
เป็กันตัดสินใจทันที ออกัสโยนผมข้ามเขตที่กั้นไว้และหันไปเผชิญหน้ากับทหารนับสิบ
“ขอให้ท่านปลอดภัย แล้วข้าตามไปนะขอรับเ้าชายของข้าท่านไกรอัส”
“ไม่นะ ออกัสสสส”
ไม่ทันแล้วทันทีที่ข้ามเขตแดนมาเหมือนว่าจะถูกตัดขาดกับฝั่งนู้นไปเสียแล้ว
เมื่อตั้งสติได้ผมก็เริ่มมองไปรอบๆ สิ่งที่พบมีเพียงความมืด เสียงดังก้องมาจากทั่วทิศทางและััของเมือกกับผิวลื่นๆที่เริ่มรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อตาเริ่มชินกับความมืดผมลองเพ่งมองสิ่งที่รัดผมอยู่ก็ได้แต่หวาดกลัวไม่รู้จบ มันคืองูั์ยาวหลายสิบเมตรที่ตอนนี้กำลังอ้าปากรอที่จะกินผมเข้าไป
นี่คือสาเหตุที่ชื่อป่าแห่งความสิ้นหวังสินะ นั่นคือความคิดแรกที่เกิดขึ้นในหัวผม มันไม่มีวิธีที่ผมจะรอดไปได้เลยสักวิธีเดียว
ผมจะตายแล้วงั้นหรอ ยังไม่ทันได้เริ่มทำอะไรเลยแท้ๆ ช่วยผมด้วย ใครก็ได้
“เ้างูสกปรก อย่าได้แตะต้องเด็กผู้นั้นมากไปกว่านี้”
อยู่ๆก็มีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นมา เสียงนั้นไม่ได้ดังจนแสบแก้วหู ไม่ได้น่ากลัวหรือน่ารังเกียจแต่อย่างใด
แต่พอเสียงนั้นจบลงงูั์ที่รัดแน่นกลับค่อยๆคลายตัวของมันออกจากตัวผม แต่ร่างกายของผมก็ขยับไม่ได้แล้วเนื่องจากกระดูกโดนบดขยี้ทั้งร่าง
ผมทำได้เพียงมองไปรอบๆเพื่อหาที่มาของเสียงผู้หญิงคนนั้น และพบว่ามีเงาหนึ่งกำลังเดินมาหาผมที่นอนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้
แม้จะเข้ามาใกล้เพียงใดก็ไม่เห็นใบหน้าของเธอ เธอเข้ามาจนถึงระยะที่ััได้ เธอจับใบหน้าของผมด้วยสองมือเป็ััที่อ่อนโยนและโหยหาอย่างขาดไม่ถึง ทันใดนั้นเธอก็จูบหน้าผากของผมและกระซิบมาที่ข้างหู
“ข้าขอโทษ ไกรอัส”
ถึงแม้จะไม่เห็นหน้าแต่เสียงที่เปล่งออกมาครั้งนี้สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ทำไมถึงต้องขอโทษผมแล้วทำไมเสียงของเธอมันถึงดูเศร้าขนาดนั้นกัน
เธอเป็ใครกันแน่ ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่อ สติของผมก็หายไปพร้อมกับความสงสัยที่อยู่ในหัว
และแล้วไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วัน แต่ผมก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว แม้จะขยับตัวไม่ค่อยได้ก็ต้องพยายามสังเกตโดยรอบ
ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงสะอาด เนื้อตัวก็สะอาดไม่มีาแแม้แต่นิดเดียวแล้วทำไมถึงขยับตัวไม่ได้กันละ แล้วนี่มันที่ไหน
‘ก๊อกๆ’ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ประตูเปิดออกพร้อมกับมีบุคคล2คนซึ่งน่าจะเป็สามีภรรยาเดินเข้ามา
“สวัสดีเด็กน้อย ฟื้นแล้วสินะ”
ชายที่ดูมีอายุประมาณ40 กล่าวทักทายผมอย่างสุภาพ พร้อมด้วยรอยยิ้มจากภรรยาที่อยู่ข้างๆเขา อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนคนไม่ดี เขาอาจช่วยผมไว้ก็ได้อย่างน้อยก็ต้องสุภาพกลับ
“สวัสดีครับ พวกคุณเป็ใครแล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ด้วยความเร่งรีบผมเลยลืมบอกชื่อกับพวกเขาก่อน
"ไม่ต้องกังวลไปหรอกจ้ะ ก่อนอื่นเรามาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่า ฉันชื่อว่า 'เพิลล์ ไวท์ฟรอนเทียร์' เคาน์เตสของตระกูลไวท์ฟรอนเทียร์
ส่วนผู้ชายคนนี้คือผู้นำตระกูลคนปัจจุบันเอิร์ล 'ฮิวส์ ไวท์ฟรอนเทียร์' "
เธอตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม เธอดูมีอายุเท่าๆกับคนที่ชื่อ ฮิวส์
ผมสีน้ำตาลตรงยาวที่ถูกดูแลอย่างดี
ดวงตาสีน้ำตาลธรรมดาอันแสนอ่อนโยน
ส่วนสูงประมาณ 160 เิเ โดยรวมแล้วเป็ผู้หญิงที่ดูเด็กกว่าวัย
ต่างจากฮิวส์ที่มีกล้ามเป็มัด
ร่างกายใหญ่โตส่วนสูงประมาณ180 เิเ
มีแผลเป็เต็มแขนทั้งสองข้างถ้าเดาไม่ผิดคงเต็มตัวด้วยแน่ๆ เมื่อวิเคราะห์โดยรอบเสร็จผมก็ตอบกลับทั้งสองคน
"ขอโทษด้วยครับ ผมชื่อ ‘ไกรอัส ฮา….’ แค่ 'ไกรอัส' ครับ"
ผมยังลังเลที่จะบอกชื่อเต็มเพราะยังไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ แล้วออกัสได้ตามมาไหมก็ไม่รู้ ด้วยความร้อนรนผมจึงถามพวกเขาอีกครั้ง
“คือว่า ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนหรอครับ”
“นี่คือบ้านของตระกูล 'ไวท์ฟรอนเทียร์' ที่มีหน้าที่เฝ้าชายแดนแห่งอาณาจักรเวลเบิร์ก พวกเราเจอเ้าที่หน้าเขตแดนใจกลางป่าของป่าแห่งความสิ้นหวัง” แทบจะทันทีที่ถาม ฮิวส์ตอบกลับมาทันที
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ผมไม่มีเวลาจะมาสนใจเขาแล้ว อาณาจักรเวลเบิร์กงั้นหรอ
หมายความว่าตอนนี้ผมกำลังอยู่ในบ้านศัตรูของผม พวกที่ทำลายอาณาจักร พวกที่ฆ่าทุกคน แม้จะอยากฆ่าพวกคนที่อาณาจักรนี้เท่าไหร่ก็ตาม
ผมในตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่มอง พร้อมกับสงสัยว่าถ้าถูกจับได้ขึ้นมาจะเป็ยังไง บ้าชะมัด นี่มันเริ่มต้นที่จุดจบชัดๆเลย
2K
