ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70

        “หัวหน้าหมู่บ้าน แม้คุณจะไม่ได้ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเองแต่คำพูดของคุณก็ยังทำลายความน่าเชื่อถือของเจ้าหน้าที่ฉันขุดไท่สุ้ยได้ในที่ดินของตัวเอง ทำไมต้องแบ่งให้หมิงฉางเหอด้วย?”

        ตอนนี้หมิงต้าโหย่วกำลังแก้ต่างเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ“ฉันไม่เคยบอกว่าเธอต้องแบ่งให้หมิงฉางเหอบ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวเธอ จะแบ่งหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจฉันแค่มาช่วยพูดแนะนำ ไม่ได้บังคับ”

        “สมัครใจ? บ้าบอ! ฉันไม่เต็มใจ!”

        “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องแบ่ง” หมิงต้าโหย่วตอบเขาแอบเหลือบมองเจียงตั่วด้วยความระแวง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนปัญญา “ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน เมื่อชาวบ้านมาขอความช่วยเหลือ ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้มาที่นี่ฉันก็ลำบากใจมากเช่นกัน”

        เจียงตั่วมองผ่านด้วยสายตาเย็นชาไม่สนใจเขา

        หมิงต้าโหย่วหน้าเสียไปชั่วขณะทำได้เพียงหันไปมองหมิงจู “จูจูฉันแค่ขยับปากพูดไม่กี่คำ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเลย!”

        หมิงจูเย้ยหยันในใจแต่ใบหน้ากลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนว่าหัวหน้าหมู่บ้านอาจถูกครอบครัวหมิงฉางเหอหลอกจริงๆแบบนี้ก็ยิ่งต้องไปโรงพักเพราะมีแค่คุณเท่านั้นที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าหมิงเทาสารเลวคนนี้มาก่อความวุ่นวายที่บ้านของหนูและทำร้ายชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อย่างหนู ใช่ไหมคะ?”

        “...อ่า ใช่ ใช่ ต้องไป ต้องไป”

        หมิงฉางเหอเห็นหมิงต้าโหย่วกลับลำอย่างรวดเร็วโกรธจนพูดไม่ออก “ต้าโหย่ว แก...!”

        หมิงต้าโหย่วจะไม่ยอมให้ไท่สุ้ยเพียงเล็กน้อยมาส่งผลกระทบต่อตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของเขาเด็ดขาด!มันไม่คุ้มค่า!

        ไม่รอให้หมิงฉางเหอพูดอีกเขาพ่นคำด่าทอด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “พอแล้วอาสี่!คุณอย่าหาเรื่องอีกเลย! ความคิดที่จะมาขอของไปคุณต้นคิดเองหมิงจูแค่จะเอาเรื่องเสี่ยวเทาไม่ได้เอาเรื่องกับความไร้ยางอายของคุณก็ดีเท่าไหร่แล้ว ถ้ายังบ่นอยู่อีกผมจะไม่สนใจว่าคุณอายุเท่าไหร่ และจะไปโรงพักเพื่อแจ้งความ”

        แม้หมิงฉางเหอจะมีชีวิตที่ยืนยาวแต่ก็ไม่เคยเจอเรื่องใหญ่โตอะไร พอได้ยินว่าจะถูกแจ้งความ เขาก็ตกใจจนตัวสั่นทันที

        เขาหน้าบึ้งตึงแต่ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว สุดท้ายก็ถูกหมิงต้าโหย่วครึ่งประคองครึ่งลากออกไป

        เจียงตั่วให้เฉียวปินพาคนไปโรงพักก่อนส่วนเขาจะตามไปทีหลัง

        หลังจากคนเหล่านั้นจากไปลานบ้านก็เหลือเพียงสองคน

        หมิงจูมองใบหน้าเคร่งขรึมของเจียงตั่วบรรยากาศเริ่มตึงเครียด เธอพยายามยิ้มเพื่อทำลายความเงียบ“ผู้กองเจียงกลับมาได้ทันเวลาพอดีเลยค่ะ!”

        เจียงตั่วพูดอย่างจริงจัง“ลุงต้าเฉิงได้ยินหมิงเทาพูดว่าจะมาถามหาไท่สุ้ยจากเธอเลยมาบอกฉันน่ะ”

        “อ้อ งั้นเดี๋ยวฉันต้องไปขอบคุณลุงอย่างดีเลย ไม่งั้นคงถูกรังแกแล้วแน่ๆค่ะ”

        หมิงจูพูดพลางก้าวไปควงแขนเจียงตั่วแล้วอดไม่ได้ที่จะชมเชย “ตอนคุณจัดการหมิงเทาเมื่อกี้ท่วงท่าของคุณเคลื่อนไหวลื่นไหลและต่อเนื่องมาก เท่สุดๆ ไปเลย!”

        คราวนี้เธอไม่ได้พูดเกินจริงแต่เจียงตั่วที่ออกโรงปกป้องเธอเมื่อครู่... ช่างเท่เหลือเกิน!

        เธอมีชีวิตมาสองชาติยังไม่เคยเห็นผู้ชายที่มีฝีมือดีขนาดนี้มาก่อนเลยช่างเป็นคนที่เหมาะสมกับการเป็นทหารอย่างแท้จริง

        เธอชูนิ้วโป้งให้เจียงตั่ว

        จู่ๆหญิงสาวก็ชมเชยอย่างกะทันหันบรรยากาศเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเจียงตั่วก็มลายหายไปในพริบตาแทนที่ด้วยความไม่สบายใจและ... ความสุขที่อธิบายไม่ได้

        ปากของเธอหวานขนาดนี้ได้อย่างไร?

        แต่เมื่อเห็นรอยแดงที่หมิงเทาทิ้งไว้บนข้อมือขาวนวลของหมิงจูเจียงตั่วก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง และคว้าข้อมือของเธอมาตรวจดู

        หมิงจูเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่มมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เจียงตั่วคนนี้ ถึงแม้จะไม่ค่อยพูดจาแต่การกระทำของเขามักจะทำให้เธอประทับใจเสมอ ยากที่จะไม่ซาบซึ้งใจ

        เธอชักมือกลับแล้วส่ายหน้าให้เขา“ไม่เจ็บหรอกค่ะ แค่ผิวบอบบางเลยช้ำง่าย ไม่เป็นไรค่ะ”

        เจียงตั่วนึกถึงวันที่อยู่ในห้องใต้ดินเขาจับข้อเท้าของเธอ... หลังจากนั้นก็มีรอยแดงเป็นวงขึ้นมาเช่นกัน

        เขาเก็บความคิดแล้วบอกหมิงจูว่า“ถ้าต่อไปจัดการไม่ได้ ก็วิ่งมาหาฉัน”

        “ได้ค่ะ ได้ค่ะ สู้ไม่ได้ก็หนีไปขอให้สามีของฉันช่วยจะจำไว้ให้ขึ้นใจเลยค่ะ” หมิงจูโอบแขนเขาออดอ้อนเสียงหวานนุ่ม ทำให้คิ้วที่ขมวดแน่นของเจียงตั่วค่อยๆ ผ่อนคลายลง

        “เอ่อ จริงสิ ฉันแยกหมิงต้าโหย่วออกมา คุณจะไม่ว่าฉันตัดสินใจเองใช่ไหม?”

        เจียงตั่วส่ายหน้า“ไม่”

        เขารู้ว่าหมิงจูทำเช่นนั้นย่อมมีเหตุผลของเธอ

        ถูกต้องแล้วหมิงจูมีความคิดเป็นของตัวเอง “หมิงต้าโหย่วคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกแต่ยังเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย เขามีตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านค้ำอยู่หลายเรื่องก็สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ตราบใดที่เขาปฏิเสธหัวชนฝาว่าไม่ได้สมคบคิดกับหมิงฉางเหอ ตำรวจก็ทำอะไรเขาไม่ได้

        แทนที่จะเสียเวลาเปล่าสู้ให้เขายอมรับปากเองว่าไท่สุ้ยเป็นของฉัน แล้วส่งหมิงเทาไปติดคุกให้พวกเขากัดกันเองดีกว่าค่ะ!”

        ปล่อยหมากัดกันเอง?

        เจียงตั่วเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ เธอคิดได้เยอะทีเดียว

        เห็นเจียงตั่วหัวเราะหมิงจูก็ยื่นมือไปจิ้มมุมปากของเขา “ที่แท้ผู้กองเจียงก็ยิ้มเป็นด้วยนี่นาพอหัวเราะแล้วดูดีเชียวค่ะ คุณอย่าทำหน้าบึ้งตลอดเวลาสิคะ หัวเราะบ่อยๆจะดูเด็กลงด้วยนะ”

        เจียงตั่วอึ้งไปหัวเราะ?สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตก่อนหน้านี้ ทุกวันที่เผชิญอยู่คือ...เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหัวเราะออกมา

        แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเขาสามารถลองใช้ชีวิตแบบคนปกติได้เช่นกัน

        เจียงตั่วบอกหมิงจูให้รอคนจากสหกรณ์ร้านค้าอยู่ที่บ้านส่วนเขาจะไปหาเฉียวปินและคนอื่นๆ ที่ตัวเมือง

        หลังจากลานบ้านเงียบสงบลงอย่างสมบูรณ์หมิงจูก็ถอนหายใจและพักผ่อนครู่หนึ่งจากนั้นก็ได้ยินเสียงรถม้าดังมาจากนอกประตู...

        หมิงจูยื่นหน้าออกไปมองเห็นรถม้าบรรทุกผักจำนวนมาก น่าจะเพิ่งไปรับผักมาจากหมู่บ้านข้างเคียง

        เธอเดินออกไปต้อนรับก็เห็นหลิวเฉิงไฉที่สวมหมวกฟางกระโดดลงจากรถม้า

        เมื่อเห็นหมิงจูเขาก็ยิ้มแย้ม “ไอหยา น้องหมิงจูไม่คิดเลยว่าจะหาบ้านเธอเจอง่ายขนาดนี้ เข้ามาทางท้ายหมู่บ้านก็ถึงเลย”

        ได้ยินเขาเรียกเธอว่าน้องหมิงจูก็เรียกเขากลับว่าพี่อย่างกระตือรือร้น “พี่หลิวมาได้จังหวะพอดีเลยค่ะเต้าหู้นี่เพิ่งออกจากเตาใหม่ๆ ยังอุ่นๆ เลยค่ะ ค่อนข้างหนักด้วยพี่เข้ามาช่วยยกหน่อยนะคะ”

        “ได้เลย!” หลิวเฉิงไฉตามหมิงจูเข้าไปในบ้าน

        ไม่นานเต้าหู้สองมัดก็ถูกยกขึ้นรถและหลิวเฉิงไฉก็ยืนอยู่ในร่มเงาของลานบ้านเพื่อจ่ายเงินให้หมิงจู

        บนถนนเล็กๆที่อยู่ห่างออกไปหมิงเสี่ยวเจี๋ยรู้เรื่องที่พ่อของเธอกับหมิงฉางเหอมาบ้านหมิงจูเพื่อขอไท่สุ้ยเธออยากจะรู้ว่าไท่สุ้ยหน้าตาเป็นยังไงเลยชวนหมิงเหลียนฮวาที่ทำงานด้วยกันมาร่วมด้วย

        แต่พอมาถึงนอกบ้านหมิงจูกลับไม่เห็นพ่อแต่กลับเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังคุยกระซิบกระซาบกับหมิงจูอยู่ใต้ชายคาแถมชายคนนั้นยังยัดเงินให้หมิงจูอีกด้วย!

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยตาเป็นประกายเธอคว้าแขนหมิงเหลียนฮวา แล้วทั้งสองก็หมอบลงซ่อนตัวอยู่นอกกำแพงบ้าน

        ในลานบ้านหลิวเฉิงไฉขึ้นรถม้า แล้วพูดคุยกับหมิงจูต่อ “น้องสาวบอกตามตรงนะ เต้าหู้ของเธออร่อยมากจริงๆ อร่อยจนคนติดใจไม่อยากจากไปไหนเลยเสียดายที่ฉันมาที่นี่แค่สามวันครั้ง เธอพอจะให้ฉันมาวันเว้นวันได้ไหม?”

        “ตอนนี้คงไม่ได้ค่ะ ช่วงนี้ที่บ้านยุ่งมาก ฉันไม่มีเวลาว่างเลย”

        หลิวเฉิงไฉฟังแล้วก็เสียดาย“งั้นก็ได้ เดี๋ยวมีเวลาว่างแล้วเราค่อยคุยกันใหม่ ผมไปก่อนนะอีกสามวันจะมาใหม่”

        “ได้เลยค่ะ!”

        แล้วรถเทียมม้าก็ขับออกไปจากท้ายหมู่บ้านหมิงจูจึงกลับเข้าลานบ้านแล้วปิดประตู

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยยังคงนั่งยองๆอยู่ข้างกำแพง แต่ดวงตาของเธอกลับหรี่ลงยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น

        เธอก็รู้แล้วว่าหมิงจูนังสารเลวคนนี้จะต้องเผยธาตุแท้ในไม่ช้าในที่สุดเธอก็จับจุดอ่อนได้แล้ว!

        หมิงจูกล้าดียังไงถึงได้นอกใจตอนที่เจียงตั่วไม่อยู่บ้าน!

        ฟังจากที่พูดดูเหมือนว่าชู้รักคนนั้นจะมาอีกภายในสามวัน

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์หมิงจู เธอรอรับกรรมได้เลย...