เกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์

“เดี๋ยวก่อน!! เมื่อสักครู่นี้มันคืออะไร”
อาเธน่ากับร่างอวตารที่พึ่งได้สติก็พูดขึ้นพร้อมกัน
“ผมก็แค่ใช้พลังของผมออกมาก็เท่านั้นทำไมเหรอ”
“แค่ใช้! นั่นมันไม่ใช่แค่ใช้แล้วด้วยพลังระดับนี้สามารถขึ้นไปเหยียบบนโลกชนชั้นที่สามแล้วสามารถขึ้นไปเป็นระดับผู้ปกครองดินแดนได้เลยนะ หรือถ้าไม่พอใจก็สามารถขึ้นไปบนโลกชนชั้นที่สองได้ด้วย ขอบเขตที่ใช้พลังออกมาเมื่อสักครู่นี้มันต้องไม่ต่ำกว่าขอบเขตราชันอย่างที่เจ้าบ้านั่นพูดเอาไว้เลย”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตั้งคำถามเพราะยังมีสิ่งที่ต้องทำก่อน”
ผมเดินมาหยุดตรงหน้าคริสตัลแล้วยื่นมือออกไปสัมผัสที่คริสตัลที่มีร่างของอิซาเบลล่าอยู่ข้างใน ขณะที่มือของผมสัมผัสไปที่คริสตัลไม่ถึงสามวินาทีคริสตัลก็เรืองแสงสีดำออกมาปกคลุมตัวของคริสตัลจนมองไม่เห็นอิซาเบลล่าที่อยู่ภายใน
จากนั้นเองพลังงานสีดำก็ค่อยๆสลายหายไปอย่างช้าๆเหลือเอาไว้เพียงร่างของอิซาเบลล่าที่นอนอยู่ตรงหน้าของผม ดวงตาของเธอก็เกิดการขยับเคลื่อนไหวก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา เธอมองไปรอบๆก็มองเห็นตัวของผมก่อนที่เธอจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจ
“นะ...นายท่าน ท่านยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นเหรอ”
“ฉันไม่ใช่นายท่านของเธอ สงสัยเธอคงจะเข้าใจผิดแล้วละ”
อิซาเบลล่าหลับตาลงไปสักครู่ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“นั่นสินะ นายท่านคงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้วเพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่นายท่านจะช่วยชีวิตคนอย่างข้าเอาไว้”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอแต่ว่าเธอต้องตามฉันกลับไปด้วย ฉันมีเรื่องที่ต้องการคำตอบจากเธอ”
"ตามที่นายท่านต้องการข้าจะกลับไปกับท่านด้วยและจะตามรับใช้นายท่านจากนี้และตลอดไปโดยไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขใดๆต่อให้ต้องยกร่างกายร่างนี้ให้ก็ตาม"
"เดี๋ยวเถอะ ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ฉันแค่ต้องการให้เธอกลับไปกับฉันด้วยเพื่อที่จะบอกความจริงบางเรื่องบางอย่างแล้วปล่อยเธอเป็นอิสระ แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านเพราะฉันไม่ใช่นายท่านของเธอ"
"นั่นไม่จริง นายท่านก็คือนายท่านกลิ่นอายพลังแบบนี้ รัศมีพลังแบบนี้ถึงจะแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเพราะดูยิ่งใหญ่มากกว่าหลายร้อยเท่าก็ตาม"
อาเธน่าเหาะลอยไปหาอิซาเบลล่าแล้วจ้องมองเธอด้วยความสงสัย
"นายหญิงอาเธน่า เป็นท่านจริงๆด้วย ดีเลยการที่ได้พบท่านอีกครั้งเป็นเกียรติแก่ข้ามาก"
อาเธน่าถึงกับผงะแล้วพูดขึ้นมา
"ฉันไม่เคยพบเธอมาก่อนแล้วเธอจะมาเรียกฉันว่านายหญิงได้ยังไง"
"ทำไมข้าจะเรียกท่านไม่ได้ละนายหญิงก็ท่านเป็นถึงภรรยาของนายท่านนิมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ข้าจะเรียกท่านแบบนั้น"
ถึงอาเธน่าจะรู้สึกดีใจที่มีคนมาเรียกแบบยกย่องในฐานะภรรยาของผมก็เถอะแต่มาโดนเรียกโดยคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยพบเจอทั้งยังไม่สามารถเชื่อใจได้แบบเต็มที่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเท่าไหร่นัก
อิซาเบลล่ามองไปยังร่างอวตาร
"หืม! นายหญิงเองก็อยู่ด้วยสินะคะ"
ร่างอวตารที่เงียบไปนานถึงกับขมวดคิ้ว ผมกับอาเธน่าเองก็ด้วย
"มาเรียกข้าแบบนั้นมันไม่ถูกต้องร่างอวตารแบบข้าถูกสร้างมาเพื่อรับใช้นายเหนือของตนเองไม่ใช่การมาไต่เต้าไปเป็นภรรยา"
"ฮ่า ฮ่า สงสัยข้าจะพูดมากไปซะแล้วสิ แต่นายหญิงก็คือนายหญิงไม่มีทางเป็นอื่นไปได้ ว่าแต่ว่า…"
อิซาเบลล่าใช้ทักษะอะไรบางอย่างออกมาก็ปรากฏแสงสีน้ำเงินขึ้นมาปกคลุมร่างของผมเอาไว้ ทำให้อาเธน่ากับร่างอวตารจ้องเขม็งไปที่อิซาเบลล่า
"ใจเย็นๆก่อนนายหญิงทั้งสอง ข้าแค่มอบความจงรักภักดีให้กับนายท่านก็เท่านั้นเอง การที่จะมีพลังอำนาจมันไม่ใช่แค่มีวงศ์วานและอัศวินแต่ต้องมีทั้งมือซ้ายมือขวาและที่สำคัญต้องมีเงาเป็นของตนเอง สำหรับข้าได้มอบให้นั้นคือฐานะเป็นผู้ดูแลของนายท่าน"
การที่ผมเองไม่ได้ตอบโต้อะไรหรือพูดอะไรเพราะผมรับรู้ผ่านทางความทรงจำว่าผู้หญิงตรงหน้าคือผู้หญิงในความทรงจำเป็นคนคนเดียวกัน แต่ตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนไปมากไม่ว่าจะเป็นความบริสุทธิ์ใจจากตัวของอิซาเบลล่าเองและคำพูดทุกคำที่ออกมาจากใจจริง
ตัวเธอในตอนนี้ได้สำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้ทำเรื่องที่โหดร้ายจนเลือกที่จะทำลายแม้กระทั่งระดับความสามารถของตนเองไปจนหมด เลือกที่จะปรับเปลี่ยนนิสัยเก่าเปลี่ยนแปลงจิตใจของตนเองพร้อมกับขัดเกลาความสามารถของตนเองใหม่ทั้งหมด
ผมยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของอิซาเบลล่าก่อนที่จะพูดอะไรที่มันเหนือความคาดหมายของทุกคนไป
"ถึงแม้ว่าฉันจะใช่หรือไม่ใช่นายท่านของเธอ แต่การที่เธอได้เลือกที่จะสำนึกผิดมาจนถึงตอนนี้ ปรับเปลี่ยนแม้กระทั่งความตั้งใจของตนเองทิ้งสิ่งที่ตนเองครอบครองไม่ว่าจะเป็นฐานะ ระดับพลังความสามารถ และนิสัย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ชดใช้หรือทดแทนสิ่งที่ได้สูญเสียหรือทำผิดพลาดร้ายแรงไป แต่ฉันก็ขอมอบคำพูดหนึ่งให้กับเธอ เธอทำได้ดีมากแล้ว เธอพยายามมาจนถึงตอนนี้เธอทำมากพอแล้วละ"
หยาดน้ำตาของอิซาเบลล่าก็ไหลออกมาไม่หยุดเธอสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาไม่ต่างอะไรไปจากเด็กที่ทำผิดพลาดร้ายแรงแต่พ่อแม่เลือกที่จะให้อภัย
"ขอบคุณมากนายท่าน ข้าตัดสินใจแล้วชีวิตนี้ทั้งชีวิตของข้าจะขอใช้มันเพื่อนายท่าน ข้าจะเป็นทุกสิ่งให้กับนายท่าน ไม่ว่านายท่านจะสั่งข้าไปลงนรกหรือสั่งให้ไปฆ่าใครข้าก็จะไร้ซึ่งความลังเลใดๆ"
แววตาที่จริงจังและคำพูดที่ออกมาจากใจของอิซาเบลล่าทำให้ผมไม่อาจปฏิเสธความตั้งใจของเธอได้ ( ปฏิเสธไม่ได้หรือว่าตั้งใจจะทำอะไรกันนะโรเบิร์ต )
"ทำตามที่ใจของเธอต้องการเถอะ"
"ขอบคุณมากนายท่าน"
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าตอนไหน ต่อให้เป็นเมื่อก่อนก็ตามในตอนที่เธอทำผิดร้ายแรงโรเบิร์ตไม่เคยคิดที่จะฆ่าเธอทิ้งหรือลงโทษเธออะไรรุนแรงนอกจากการผลักไสออกไป เขาเป็นคนที่อ่อนโยนจนถึงวินาทีสุดท้ายนั่นทำให้อิซาเบลล่ายอมรับในตัวเขามากกว่าใครอื่น
ในขณะที่บรรยากาศกำลังไปได้ด้วยดี ร่างอวตารก็พูดแทรกขึ้นมา
"เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ยอมรับเด็ดขาด ในเรื่องนี้ข้ามีสิทธิ์มากพอที่จะออกความเห็น" อาเธน่าเองก็พูดเสริมขึ้นมาด้วย
"ฉันเองก็เหมือนกัน"
"เอ่อ….."
มันก็จริงที่การตัดสินใจของผมไม่ใช่แค่ผมจะตัดสินใจได้ในทันที ร่างอวตารกับอาเธน่าเองก็สามารถออกความเห็นแย้งผมได้เช่นเดียวกัน
อิซาเบลล่ายืนขึ้นมาแล้วโค้งคำนับลง
"ข้าก็เข้าใจว่านายหญิงทั้งสองเองยังไม่ได้เชื่อใจในตัวข้ามากนักแต่ไม่เป็นไรเพราะข้าเองก็ยังไม่เชื่อมั่นในตัวของตัวเองเลยยกเว้นว่าความภักดีและความซื่อสัตย์ต่อนายท่านเท่านั้นที่เป็นความจริง"
“เอาไว้ค่อยพูดคุยเรื่องนี้กันอีกที ก่อนอื่นพวกเราต้องออกไปจากที่นี่ก่อน”
“ในเมื่อนายท่านบอกมาแบบนั้นแล้วก็ออกไปกันเลยเถอะ”
อิซาเบลล่าดีดนิ้วของตนเองหนึ่งครั้งทำให้ประตูมิติปริศนาเปิดขึ้นมาจากอากาศธาตุตรงหน้า
“เชิญได้เลยนายท่าน”
ผมที่กำลังก้าวเดินเข้าไปในประตูมิติก็ถูกอาเธน่าพูดขัดจังหวะขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน จะเชื่อใจเธอขนาดนั้นได้ยังไงพวกเราพึ่งพบกันนะเธอก็ไม่เหมือนอิซาเบลล่าที่พวกเรารู้จักด้วย การที่จะเข้าไปในประตูมิติมันอันตรายเกินไปถ้าเกิดว่าเธอพาพวกเราไปโผล่ที่ฐานของศัตรูของพวกเรา พวกเราจะไม่ตายกันทั้งหมดนี่เลยเหรอ”
ร่างอวตารเองก็พูดขึ้นมาเสริมเติมไปด้วย
“ทำไมเจ้าถึงไม่ฟังพวกเราเลยโรเบิร์ตการจะเชื่อใจผู้หญิงคนนี้เป็นเรื่องยากเพราะอย่างที่อาเธน่าพูดมาพวกเราพึ่งจะพบหน้ากันครั้งแรก”
“เฮ้อ ถ้าไปช้ากว่านี้จะถูกพวกมันพบเข้านี่สิ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือกนายท่านข้าขอใช้วิธีเด็ดขาดเลยก็แล้วกัน”
อิซาเบลล่ายื่นมือออกมาวาดอักขระยาวกว่าสามบรรทัดภายในเสี้ยววินาทีจากนั้นโซ่สีดำทมิฬก็โผล่ออกมาจากอากาศธาตุตรงที่อาเธน่ากับร่างอวตารอยู่พวกเธอไม่สามารถต้านทานพันธนาการครั้งนี้ได้และไร้ซึ่งหนทางขัดขืน มันยังไม่หมดเพียงแค่การพันธนาการแต่มันทำให้พวกเธอทั้งสองมึนงงแล้วเคลิ้มหลับไปอย่างรวดเร็ว ผมรีบไปรับตัวของอาเธน่ากับร่างอวตารจากนั้นก็นำพวกเธอเข้าไปในโลกลึกลับแห่งนั้นข้างในตัวของผม
“เท่านี้ก็เสร็จแล้วเอาละนายท่านตามข้ามาได้เลย”
ผมไม่ได้ออกความเห็นอะไรทำเพียงแค่ยืนดูสิ่งที่เกิดขึ้นมาเท่านั้นเพราะโซ่พวกนั้นไม่ได้เป็นภัยต่ออาเธน่ากับร่างอวตารผมจึงไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษออกมาทำเพียงแค่ขยับมือไปมาโดยที่อิซาเบลล่าไม่รู้ตัวเพื่อตรวจเช็คระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ทั้งหมดถ้าหากอิซาเบลล่าคิดที่จะทำร้ายอาเธน่ากับร่างอวตารจริงผมก็จะเข้าแทรกแซงได้ในทันที
ผมเดินตามอิซาเบลล่าเข้าไปภายในประตูมิติจุดหมายปลายทางที่ประตูมิติพาไปนั้นอยู่ที่บริเวณมุมมืดของซอกตึกอาคารแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับย่านคนเดินที่มีคนพลุกพล่านผ่านไปมาไม่ขาดสาย
“นายท่านข้าขอถามอะไรที่มันเสียมารยาทได้หรือไม่”
“ถามมาได้เลยฉันมีสิทธิ์ที่จะตอบเธอหรือไม่ตอบก็ขึ้นอยู่กับฉันอยู่แล้วเพราะฉะนั้นไม่ต้องถามแบบนี้อีก”
“นายหญิงจัสมินตอนนี้อยู่กับท่านใช่ไหมคะ”
“ฉันเองก็พึ่งพบกับเธอเมื่อไม่นานมานี้นี่เองตอนนี้ฉันกับเธอกำลังออกเดินทางตามทางของตนเองอยู่ ทำไมเหรอ”
“ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ดีแล้วที่นายท่านช่วยนายหญิงจัสมินได้ทันเวลาไม่อย่างนั้นนายท่านอาจสูญเสียเจตจำนงของตนเองไปก็ได้ ในบรรดาวงศ์วานของนายท่านทั้งหมด นายหญิงจัสมินถือเป็นจุดศูนย์กลางของเหล่าวงศ์วานทั้งหมดที่นายท่านเคยรับเข้ามาและนายหญิงยังเป็นคนที่เป็นเสาหลักที่คอยเชื่อมวงศ์วานทั้งหมดเข้าด้วยกันหากขาดนายหญิงไปแล้วละก็วงศ์วานของนายท่านได้ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อกันอย่างลับๆแน่นอน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแต่อย่างใดแต่มันคือเรื่องจริง”
คำพูดของอิซาเบลล่าทำให้ผมนึกไปถึงความทรงจำนั่นอีกครั้งที่บรรดาวงศ์วานของผมทั้งหมดที่ต่างนิสัยใจคอต่างความชอบต่างแนวคิดสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติอยู่ตลอดเวลานั้นเป็นเพราะจัสมินที่มีพลังบางอย่างที่สามารถเชื่อมพวกเธอทั้งหมดเข้าหากันได้
“อิซาเบลล่าฉันเองก็มีคำถามที่จะถามเธอเหมือนกัน”
“ว่ามาได้เลยนายท่านไม่ว่าเรื่องอะไรข้าก็สามารถตอบได้ทุกเรื่องแม้แต่เรื่องในอดีตที่เจ็บปวดที่สุดและความลับของข้า ข้าสามารถบอกนายท่านได้ทั้งหมด”
“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ฉันแค่จะถามว่าอิซาเบลล่าที่เป็นตัวทดลอง เธอมีความคิดเห็นยังไงเกี่ยวกับตัวทดลองตัวนั้นไหม”
“นายท่าน ในตอนนี้อิซาเบลล่าคนนั้นกำลังคบหากับใครเป็นพิเศษหรือไม่”
“ปัจจุบันเธอคบหากับ ลูเชียโน่ โคลด์ เพื่อนของฉันเอง”
“ลูเชียโน่ ชื่อนี้เหมือนกันกับเขาคนนั้นแต่ไม่ใช่คนเดียวกันแน่นอนเพราะเขาคนนั้นดวงวิญญาณแตกสลายไปจากโลกจักรวาลแห่งนี้ไม่สิหายไปตลอดกาลแล้วต่างหาก ไม่มีความจำเป็นที่ข้าต้องผูกจิตปฏิพัทธ์ชายที่มีชื่อหรือบุคลิกท่าทางทุกอย่างแบบนี้อีก”
“เพราะฉะนั้นนี่คือความเห็นของข้า นายท่านไม่จำเป็นต้องลากเขาออกมาหรือให้ข้าไปแทนที่ตัวทดลองตัวนั้น เนื่องจากข้ากับนางไม่ใช่คนคนเดียวกัน แต่นายท่านต้องพยายามเปลี่ยนความคิดที่ร้ายกาจของนางออกไปให้หมดไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะซ้ำเดิมเหมือนประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาที่ข้าได้ทำผิดพลาดร้ายแรงลงไป”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่เปลี่ยนชื่อของตนเองไปเลยละอิซาเบลล่า เปลี่ยนกลายเป็นคนใหม่ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับมันอีกต่อไป”
“ชื่อของข้า! ข้าคงไม่มีมีสิทธิ์ที่จะ.....”
“ชื่อต่อจากนี้ของเจ้าคือ ลีโนร่า ซัมเมอร์ ใช้ชื่อนี้ไปซะ”
“นายท่าน ท่านจะ.....อุ๊บ”
ผมกระกบริมฝีปากของตนเองกับอิซาเบลล่าที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนชื่อไปแล้วเป็นลีโนร่า ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้นั้นก็เพราะพลังแวมไพร์ของผมมันได้ทำให้ผมเกิดอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาในเวลาที่มัน.....
ผมหยุดการกระทำลงไป ส่วนลีโนร่าตกตะลึกกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาเพราะมันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้น
“นะ...นายท่าน ท่านทำแบบนี้ ท่านจะเป็นฝ่ายเสียเอาได้นะ ข้า...ข้าไม่เหมาะสมที่จะได้รับการดูแลจากพลังของแวมไพร์ไม่ควรอย่างยิ่ง”
ทันใดนั้นเองสถานที่รอบตัวของผมกับลีโนร่าเปลี่ยนไปกลายเป็นห้องๆหนึ่งที่มีเตียงใหญ่เตียงหนึ่งอยู่กลางห้องโดยที่ลีโนร่าเองก็ยังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยที่ไม่สามารถสัมผัสการใช้เวทมนตร์ของใครที่อยู่ใกล้เคียงได้
ตอนนี้ผมได้สูญเสียสามัญสำนึกไปทั้งหมดและมองไปยังลีโนร่าราวกับเหยื่อตัวหนึ่ง สิ่งที่ไม่คาดฝันนั้นก็มาอีกอย่างหนึ่งนั่นก็คืออาเธน่ากับร่างอวตารถูกบังคับให้ตื่นขึ้นมาจากนั้นก็ถูกพลังงานสีดำหอบไปไว้ที่เตียงพร้อมกับลีโนร่าเองก็ด้วยพวกเธอทั้งสามไม่สามารถขยับร่างกายของตนเองได้และไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ตัวผมที่เป็นแบบนั้นได้กระโจนเข้าไปราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหยฝังเขี้ยวลงไปที่คอของแต่ละคนอยู่นานสองนานก่อนที่บรรยากาศจะกลายเป็นกลิ่นอายของเลือดที่ลอยไปตามอากาศ อารมณ์ความรู้ของพวกเธอทั้งสามคนก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วย ผมไม่รอช้ารีบเริ่มการทำเรื่องแบบนั้นในทันที
ที่มันน่าแปลกไปที่สุดก็คงเป็นผมที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองกำลังทรมานพวกเธอทางอ้อมอยู่ สติสามัญสำนึกทุกอย่างของผมไม่ได้รับรู้อยู่เหมือนเดิมอีกต่อไปและมันได้กลายเป็นพวกปีศาจกระหายราคะที่บ้าคลั่ง

( ไรท์ไม่สามารถอธิบายให้ทุกคนได้อ่านได้อย่างลึกซึ้งเพราะการกระทำของโรเบิร์ตในปัจจุบันมันคือการทำเรื่องอย่างว่าในแบบรุนแรงมากกว่าที่ผ่านมาและดูเหมือนคราวนี้พลังแวมไพร์จะเล่นใหญ่กว่าครั้งที่ผ่านมาและมันทำให้เห็นว่าพลังนี้เป็นพวกกินจุไม่เลือกหน้าแค่เห็นสาวสวยตรงหน้าก็จะแสดงอาการออกมา )
. . .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภาค 2 ตอนที่ 11 อิซาเบลล่าตัวจริง

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์ ที่คุณอ่าน

เกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ภาค 2 ตอนที่ 11 อิซาเบลล่าตัวจริง

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้