สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่สามสิบแปด ดยุกหมูอ้วน railroading

ผมรู้สึกผิดลึกๆเมื่อเห็นสายตาชื่นชมของเด็กหนุ่มแต่ผมมองว่าอาชีพนักดาบฝึกหัดยังอยู่ในช่วงที่ผมสามารถเปลี่ยนสายอาชีพของเขาเป็นอีกหนึ่งพี่กล้ามได้(นักดาบฝึกหัดnovice swordman เปลี่ยนเป็นนักดาบอาชีพ swordmanหรือนักดาบใหญ่ greatswordmanหรือไปสายพี่กล้ามนักรบwarrior,barbarian ได้)

มันคืออีกเส้นทางเลือกหนึ่งของอาชีพหากผมเข้าใจไม่ผิดเป็นจังหวะที่ผมล้างสมอง เอ๊ยให้คำแนะนำให้เขาเลือกสายอาชีพของพี่กล้ามได้

แบบเดียวกับเราไม่ได้บังคับฝืนใจใครให้เลือกอาชีพอย่างหนึ่งแต่เราสามารถสร้างรางและถนนที่ทำให้เขาเลือกเดินทางนั้นได้ โดยการเตรียมประโยชน์หลายอย่างเหตุผลที่เป็นที่นิยมให้เขาเลือกสายอาชีพนั้นและแนวทางที่ชัดเจนและข้อดีของสายอาชีพนั้น

พวกคนที่ไม่รู้ข้อมูล ก็จะเลือกสายอาชีพนั้นอย่างคิดว่าเป็นการตัดสินใจของตนเอง

เรียกในภาษา GM ที่เล่นเกมส์ว่า rail roading สร้างภาพลวงตาว่าการเลือกของผู้เล่นเกมส์มีความหมายแต่ผลลัพธ์ที่แท้จริงนั้นกำหนดไว้อยู่แล้วให้เป็นไปตามเนื้อเรื่องที่ GM กำหนด

ผู้เช่นไมได้มีอิสระจริงๆในการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องหากผู้เล่นรู้ตัวก็จะโมโห GM ได้

หารู้ไม่ว่าวิธีนี้ก็เป็นวิธีที่ใช้การควบคุมการตัดสินใจของประชาชนทั่วไปด้วยเช่นกันในชีวิตจริง

สร้างระบบการศึกษา สร้างการจ้างงานสร้างหน่วยงาน

พวกเขาก็จะเลือกอาชีพตามที่รัฐปรารถนาไม่สามารถหนีไปจารางรถไฟของชีวิตสายนี้ที่ผมกำหนดให้กับพวกเขาได้หรอก

ต่อให้เด็กหนุ่มไม่มาทางนี้ที่ผมลงทุนสร้างไปก็ไม่เสียหายหากช่วยในการตัดสินใจของคนหลายคนที่ไม่คิดอะไรเลือกอาชีพไปตามเพื่อนฝูง

ซึ่งก็ไม่ใช่วิธีที่ผิดทางรถไฟที่ผมสร้างขึ้นมา จงใจทำให้พวกเขาเลือกได้อย่างสบายใจมากกว่าทางอื่นนั่นเองเพราเห็นประโยชน์ที่เห็นเด่นชัดเยอะกว่าและจะคิดว่า

“คนอื่นโง่จัง เส้นทางนี้ผลประโยชน์เยอะกว่าเห็นๆทำไมถึงไปเลือกอาชีพอื่น?”

นั่นล่ะคือเคล็ดลับของวิชา railroading การสร้างรางรถไฟให้วิ่งของ GM นั่นเอง

“ไม่ต้องคิดมากหากเจ้าทำดีข้ามีเหล้ากับเนื้อ ข้าเตรียมพ่อครัวที่ดีที่สุดมาแล้ว และโรงยิมลานประลองฝึกซ้อมและอาวุธให้พวกเจ้าเลือกสรรมากขึ้นด้วย”

ผมใช้วิชาการได้มาซึ่งสินค้าและบริการราคาถูกคือการลงทุนกับสิ่งก่อสร้างพื้นฐานราคาแพง

จากการผ่านมาวันหนึ่ง

แทนที่ผมจะซื้อเหมาโหลตามแนวคิดเดิมสร้างกิจการน้ำยาโพชั่น โรงตีดาบ ร้านอาหาร ชุดเกราะไอเท็มต่างๆของผมมากขึ้นจะดีกว่า

ผลิตเองได้ มีไว้ก็ไม่เสียเปล่า

เพราะแฟมิเลียที่มีคนจำนวนมากมีความจำเป็นต้องใช้อยู่แล้ว

ผมก็อาจจะให้คนที่อยู่ในแฟมิเลียมีสิทธิได้เลือกซื้อก่อนซื้อสินค้าได้ในราคาถูกหรือแม้แต่โปรโมชั่นให้ฟรีในช่วงเริ่มแรกเลยก็ได้

“ท่านดยุกผู้มีเมตตาท่านดยุกผู้ยิ่งใหญ่” พวกที่ได้ยินคำว่าเหล้าและอาหารก็กล่าวขึ้นอย่างดีใจ

การเป็นพี่กล้ามนั้นคือหนทางที่ยากลำบากต้องการค่าใช้จ่ายในด้านอาหารจำนวนมากแม้จะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายด้านชุดเกราะก็ตาม

แม้ในโลกของหมัดเทพเจ้าดาวเหนือขณะที่คนอื่นกินข้าวตามปรกติมีแต่ราโอที่ตัวใหญ่กว่าชาวบ้านเท่านั้นที่กินสเต็กในตอนที่อยู่ในสำนัก

เนื้อมีความจำเป็นต่อการสร้างร่างกายที่ใหญ่โตของพวกพี่กล้าม

“และมีห้องสมุดที่ข้าจะรวบรวมหนังสือหายากให้พวกพ่อมดแม่มด นักปราชญ์และผู้สน..”

“โธ่เอ๊ย”

พวกนี้บ่นออกมาตั้งแต่ผมยังพูดไม่จบและคอตกกันทันที

แม้ตะมีพวกนักปราชญ์และพ่อมด แม่มดนักบวชที่ชอบการเรียนรู้ แต่ก็เป็นคนส่วนน้อยที่โดนเพื่อนๆรอบข้างกดดันจนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ไม่ว่าไปอยู่โลกไหนเนิร์ดก็โดนดูถูกตลอดเลยหรือนี่?

“พวกเจ้าก็ขยันเรียนกันมั่งเถอะ”

ผมหันไปหาเหล่านักปราชญ์ที่เป็นคนส่วนน้อยบ้าง

“หากพวกเจ้ามีหนังสืออะไรที่ต้องการก็ส่งรายชื่อมาบอกข้าได้และไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นกันทุกคนตำราอาวุธหรือวิชาข้าก็จะเตรียมไว้ให้กับพวกเจ้าในห้องหนังสือเหมือนกัน”

ผมชักคิดในใจว่าผมอาจจะไม่จำเป็นต้อง railroading อะไรมากนักเพราะพวกนี้มันไม่ชอบเรียนอยู่แล้วแต่ก็นั่นล่ะใช่ว่าทุกคนจะเป็นพี่กล้าม

การมีห้องสมุดและตำราไว้หลายๆห้องและหนังสือสำรองก็เป็นเรื่องที่ดีที่แสดงความยิ่งใหย่ของแฟมิเลียเพนดราก้อนได้

ผมคิดว่าต้องการพวกบัณฑิตและนักปราชญ์ที่น่าจะจำเป็นในการวิเคราะห์ข้อมูลแบบเดียวกับการเล่นE-Sport

ที่อาจจะต้องทำตัวแบบฮิรุม่าแห่งอายชิลด์21 ที่จ้องแต่วีดีโอการแข่งเพื่อการวิเคราะห์ข้อมูล

ผมพลาดไปหน่อยในวันแรกที่ลืมลูกแก้วบันทึกเหตุการณ์แต่ตอนหลังจะไม่พลาดแล้ว

ค่อยๆเก็บข้อมูลไปทีละนิดวิเคราะห์ไปทีละหน่อย

ให้ดีขึ้นแค่ทีละนิดก็พอแล้วสำหรับผม

และรวมไปถึงการสร้างโรงงานผลิตอุปกรณ์เวทมนตร์เพิ่มขึ้นด้วย

สนับสนุนสายนักเวทย์ที่ผลิตสิ่งของ Artificer ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับผมตราบใดที่มันใช้สร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์

เพื่อสร้างสกิลโกงอีกอย่างหนึ่งของผมนั่นเอง

“การประดิษฐ์อุปกรณ์เวทมนตร์ด้วยงบประมาณประเทศ”

คนที่ประดิษฐ์ส่วนใหญ่อยู่ตามป่าตามเขาเทคโนโลยีหรือตำราลับก็อยู่ตามเหมืองร้าง ดันเจี้ยนลับใต้ถ้ำน้ำตก

แต่ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป มีดยกุอูลริกเพนดราก้อนอยู่ทั้งคน

ต่อไปนี้พวกเจ้าจะสามารถผลิตสร้อยคอป้องกันอาวุธโจมตีระยะไกลมาได้ด้วยงบประมาณประเทศ

และซากมอนสเตอร์หรือสมุนไพรที่เก็บได้ต่อให้กิลด์นักผจญภัยไม่สามารถมีคนรับซื้อได้

ผมก็จะเอามาเข้าโรงงานนรกเอ๊ยโรงงานประดิษฐ์ของผมเอง

“หรือข้าจะจ้างพวกเจ้าบางคนมาเป็นเลขาและครุฝึกส่วนตัวในด้านวิชาเวทย์ของข้าก็ได้หากพวกเจ้าต้องการศึกษาค้นคว้าเรื่องอะไรเกี่ยวกับเวทมนตร์หรือการเล่นแร่แปรธาตุก็สามารถบอกข้าได้ข้าจะสร้างห้องทดลองส่วนตัวให้กับพวกเจ้า”

หากประดิษฐ์ของได้มากขึ้นมีอุปกรณ์ที่ดีขึ้นก็ถือว่าคุ้มค่ามากๆ

“ขอบคุณคะท่านดยุกจะให้ชั้นเป็นทาสหรืออะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ หากได้ทดลองเวทย์”

แม้จะมีคนที่ท่าทางเหนียมอายเนิร์ดที่สนใจแต่หนังสือพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ก็มีแม่มดสาวผมแดงที่บ้าคลั่งการทดลองอยู่เช่นกันในกลุ่มนี้

อืมตกลงคนในโลกนี้มันออกแนวคนที่ไม่ชอบหนังสือก็จะไม่ชอบไปเลยคนที่ชอบก็จะบ้าคลั่งไปเลย

จะว่าสมจริงและสมดุลมันก็ใช่อยู่แบบเดียวกับเหล่าตัวละครที่จีบได้จะมีจุดเด่นไปคนละทาง

พวกนี้ก็แค่มีสิ่งที่อยากทำต้องการทดลอง ต้องการค้นคว้าวิชาเวทย์อยู่แล้ว ที่ผมทำก็เพียงแค่ให้โอกาสและทรัพยากรแก่พวกเขาเท่านั้นเองที่สำคัญผมก็สนใจวิชาเวทย์ของโลกนี้เหมือนกัน อยากถามจากคนมีประสบการณ์มาก่อน

ทางเทคนิคดยุกหมูอ้วนนั้นสกิลไปทางสาย acolyte นักบวชฝึกหัดเพราะมีการไปเรียนกับทางโบสถ์มาก่อนในช่วงต้นของชีวิตนั่นเอง

ศึกษาเวทมนตร์ก็เป็นเรื่องที่พระเอกอิเซไคสมควรทำด้วย