ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

ชุยฮุ่ยฮุ่ยพาฉินลู่กลับไปที่สถานีตำรวจ ภายใต้การเสก๊ตช์ภาพเหมือนจริงอย่างเชี่ยวชาญของพนักงานใบหน้าของชายหัวล้านก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนกระดาษสีขาว

        ฉินลู่มองไปที่พนักงานอย่างประหลาดใจ“พี่ชาย คุณนี่เทพจริงๆสามารถวาดจากสิ่งที่ผมอธิบายออกมาได้อย่างกับเห็นด้วยตาตัวเองอย่างนั้นแหละ”

        “เอาล่ะเลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นได้แล้ว” ชุยฮุ่ยฮุ่ยรีบหยิบกระดาษขึ้นมาคลี่ให้ฉินลู่ดู“บอกมา ว่าใช่คนนี้ไหม”

        ฉินลู่พยักหน้าและกล่าวว่า“เขานั่นแหละ วันนั้นฉันเห็นเขาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ในตลาดกลางคืนในจิงเฉิงน่ะ เขารอให้ผู้คนมาซื้อเครื่องหยกต่างๆฉันมั่นใจว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยพยักหน้าและกล่าวว่า“งั้นเขาก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด ตอนนี้ฉันจะจัดคนไปสอบสวนเขา”

        ขณะที่พูดชุยฮุ่ยฮ​ยก็หยิบมือถือออกมาโทรหาหัวหน้าทีมสืบสวนคดีอาชญากรรมของตัวเองและเล่าเรื่องให้เขาฟัง

        “ฉันเข้าใจแล้วค่ะหัวหน้าทีม”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยวางสาย และพูดกับฉินลู่ว่า“วันนี้ขอบคุณคุณมากนะสำหรับความช่วยเหลือ เดี๋ยวฉันไปส่งนายเองถ้ามีปัญหาใหม่ฉันยังต้องรบกวนคุณอีก”

        ฉินลู่พูดเตือน“ตอนที่จับผู้ต้องสงสัยต้องระวังให้ดี ฝีมือของเขาดีมาก อย่าให้เขาทำร้ายได้ล่ะ”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยกลอกตาและพูดว่า “นายกำลังเป็นห่วงฉันเหรอ”

        “ฮ่าๆๆ” ฉินลู่หัวเราะ และหันหลังเดินจากไป

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยมองตามฉินลู่อย่างลึกซึ้งแล้วจึงเดินตามเขาออกจากอาคารสถานีตำรวจไปที่ลานจอดรถ

        “ขึ้นรถสิ ฉันจะไปส่งนายกลับบ้าน” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูด

        ฉินลู่พูดอย่างเกรงใจ “ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับก็ได้”

        “แล้วนายจะมาลานจอดรถทำไมเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเหรอ”

        ฉินลู่ “...”

        เมื่อขึ้นรถแล้วชุยฮุ่ยฮุ่ยก็เหยียบคันเร่ง ขับรถออกจากสถานีตำรวจ

        “จะว่าไปแล้ว ฉินลู่ ทำไมนายถึงสนใจคนๆนั้นที่ตลาดกลางคืนเมืองจิงเฉิงล่ะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยถามอย่างสงสัยขณะขับรถ

        ฉินลู่หยิบหยกออกมาโชว์และพูดกับชุยฮุ่ยฮุ่ยว่า “เพราะเขาสนใจหยกชิ้นนี้ของฉัน เขาโดนฉันจับได้ตอนกำลังลอบสังเกตฉันฉันจึงจับตามองเขา”

        “เขาสนใจหยกหักๆ ชิ้นนี้ของนาย?” ชุยฮุ่ยฮุ่ยประหลาดใจ

        ฉินลู่ส่ายหัว จากนั้นก็เก็บหยกแล้วกล่าวว่า“สำหรับคนทั่วไปนี่คือหยกหักๆ แต่สำหรับกลุ่มคนพิเศษบางกลุ่ม นี่เป็นสมบัติล้ำค่า”

        “อ้อ!” ชุยฮุ่ยฮุ่ยครุ่นคิด “ถ้าอย่างนั้นนายก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนพิเศษนั่นด้วยสินะ”

        ฉินลู่พยักหน้าโดยไม่ปิดบัง “ใช่ เธอพูดถูก”

        “ถ้าอย่างนั้น คืนนั้นที่นายกลับไปเดินเล่นที่โซนหยกอีกรอบเหตุผลที่แท้จริงก็เพื่อสะกดรอยตามคนคนนั้นงั้นเหรอ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดขึ้น

        “ใช่แล้ว เป็นแบบนั้นแหละฉันตามเขาไปสักพักก็พบว่าเขาน่าสงสัยมากนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันสงสัยเขาหลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมเหล่านี้”

        “แต่เหมือนจะไม่มีอะไรต้องสงสัยแล้วล่ะฆาตกรแทบจะเป็นเขาไปแล้วแปดสิบเก้าสิบเปอร์เซนต์” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดอย่างมั่นใจ

        ฉินลู่ตกตะลึง “ไม่เอาน่า เธอเป็นถึงสมาชิกทีมตำรวจปราบปรามมืออาชีพต้องหาหลักฐานเพื่อยืนยันผู้ต้องสงสัยไม่ใช่เหรอ”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยยิ้มและพูดว่า “นั่นแค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าสื่อและบุคคลภายนอกเท่านั้นแหละถ้านายอยู่ในสายงานนี้ก็จะรู้ เทียบกับหลักฐานแล้วสัญชาตญาณและการคาดเดาก็มีความสำคัญมากเช่นกัน”

        ขณะที่ทั้งสองคุยกันไม่นานก็ถึงชุมชนฝานหวา

        ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว

        ทั้งสองคนลงจากรถ

        “ฉันกลับบ้านแล้วนะ เธอไม่ต้องไปส่งหรอกกลับไปเถอะ” ฉินลู่โบกมือให้ชุยฮุ่ยฮุ่ย

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยพยักหน้าแล้วกลับเข้าไปนั่งในรถตำรวจของเธอเลื่อนกระจกลงแล้วพูดว่า “อ้อ ใช่ นายบอกว่าโดนเขาจับตามองอยู่ไม่ใช่เหรอเขาจะกลับมาหานายอีกไหม”

        ฉินลู่พูดนิ่งๆ“อันที่จริงเขามาหาฉันแล้ว”

        “อะไรนะ!” ชุยฮุ่ยฮุ่ยตกใจทันที และรีบลงจากรถ “ทำไมนายไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้”

        “ก็ไม่จำเป็นต้องบอกนี่”ฉินลู่ยักไหล่

        “พวกนายได้สู้กันไหม”ชุยฮุ่ยฮุ่ยถามอย่างกังวล

        ฉินลู่ส่ายหัว และหยิบหยกออกมา“ตอนที่เขามาฉันออกไปทำงานแล้ว เพราะหยกนี้สำคัญกับฉันมาก จึงพกติดตัวไปด้วยตลอด ตอนที่เขามาบ้านฉันจึงหาไม่เจอ”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยจ้องไปที่หยกของฉินลู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นไปได้สูงที่เขาจะกลับมาอีกครั้ง นายอาจตกอยู่ในอันตรายได้นะ”

        “อันตราย?” ฉินลู่หัวเราะเบาๆ“ไม่มีทางหรอก ถ้าเขากล้ามาได้เจอดีแน่”

        “งั้นวันนี้นายกลับไปอยู่ที่สถานีตำรวจกับฉันก่อนไหมอยู่คนเดียวฉันว่ามันค่อนข้างอันตรายนะ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพูดอย่างลังเล

        ฉินลู่ตบไหล่ชุยฮุ่ยฮุ่ย“ขอบคุณที่เป็นห่วง แต่ไม่ต้องกังวล ฉันไม่เป็นอะไรหรอก เธอก็น่าจะรู้ฝีมือฉันดีไปก่อนนะ เธอก็กลับไปได้แล้ว ระวังตัวด้วย”

        “แต่ว่า...”

        “สบายใจได้น่า” ฉินลู่พูดพลางหันหลังเดินจากไป

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยมองตามแผ่นหลังของฉินลู่แล้วถอนหายใจจากนั้นเธอขึ้นรถ สตาร์ตแล้วขับออกไป

        ฉินลู่ที่หลบอยู่หลังประตูตึกมองตามส่งชุยฮุ่ยฮุ่ยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแล้วค่อยๆ เดินขึ้นไปชั้นบน

        อันที่จริงเมื่อกี้ตอนที่เขาเข้ามาในชุมชนก็รู้แล้วว่าฆาตกรหัวล้านนั่นมาถึงชุมชนนี้แล้วเพราะมีร่องรอยที่ระเบียงบ้านเขาอย่างชัดเจน

        เพื่อป้องกันไม่ให้ชุยฮุ่ยฮุ่ยได้รับบาดเจ็บไปด้วยฉินลู่จึงส่งเธอกลับไปก่อน

        ถ้าเขาเดาไม่ผิด ฆาตกรหัวล้านนั่นน่าจะกำลังรอเขาอยู่ในบ้าน

        ฉินลู่เดินขึ้นไปที่ชั้นสี่อย่างช้าๆหยุดอยู่หน้าประตูห้องตัวเอง

        หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งฉินลู่ก็หยิบมือถือออกมาส่งข้อความถึงชุยฮุ่ยฮุ่ย “ชุยฮุ่ยฮุ่ยตอนนี้ฆาตกรอยู่ในบ้านฉัน เมื่อกี้ตอนอยู่ในชุมชนเขาน่าจะเห็นเราแล้วดังนั้นเพื่อไม่ให้มันรู้ตัว ฉันจึงไม่ได้บอก แต่เธออย่ากลับมาที่นี่คนเดียวเด็ดขาดไปพาเพื่อนของเธอมา จะให้ดีก็พาตำรวจติดอาวุธมาด้วยฉันยื้อไว้ได้นานสุดแค่ประมาณสิบนาทีเท่านั้น”

        พิมพ์เสร็จก็กดส่ง

        ฉินลู่ไม่คิดจะจับหรือฆ่าฆาตกรด้วยตัวเอง

        ในเมื่อเขาอยู่ในรายชื่อสอบสวนของตำรวจหมอประจำมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ อย่างเขาก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง

        และอีกอย่างฉินลู่ก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะจัดการฆาตกรหัวโล้นนี้ได้

        หากเป็นคนธรรมดาฉินลู่ยังพอเอาอยู่แต่เมื่อต้องรับมือกับผู้ฝึกตนเหมือนกัน ร่างกายอันอ่อนแอของเขาก็ไม่ไหวเช่นกัน เป็นเรื่องยากมากที่จะสู้แบบยืดเยื้อ

        ฉินลู่เก็บมือถือจากนั้นก็หยิบกุญแจออกมาเปิดประตู

        “แกร๊ก....”

        ประตูเปิดออกฉินลู่เดินเข้าไปในห้องพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชา จากนั้นก็ล็อกประตู