มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันใหม่

นัทตื่นขึ้นจากเสียงเคาะประตู

ก๊อก ๆ

เขาลืมตาแล้วมองไปทางประตู

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง

“นัท ตื่นหรือยัง?”

เสียงของมาร์โกดังจากด้านนอก

“ตื่นแล้ว”

นัทลุกขึ้น

สายตาเหลือบไปยังอาวุธที่วางอยู่ข้างผนัง

ง้าว

ดาบใหม่

ดาบเล่มเก่า

มีดสั้น

และปืนที่เก็บอยู่ในคลังมิติ

เขาเริ่มมีอาวุธหลายแบบขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันมากเกินไป

กลับกัน...

หลังจากผ่านภารกิจมาหลายครั้ง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าอาวุธแต่ละชิ้นมีหน้าที่ของมัน

นัทหยิบง้าวขึ้นมา

สะพายไว้ด้านหลัง

จากนั้นตรวจดาบใหม่

คมดาบยังสมบูรณ์

เขาพยักหน้า

“พร้อม”

กิลด์ในวันนี้ค่อนข้างวุ่นวาย

นักล่าหลายคนกำลังยืนอยู่หน้าแผงภารกิจ

นัทกับมาร์โกเดินเข้าไป

เจ้าหน้าที่คนเดิมจำทั้งสองได้ทันที

“มาแล้วเหรอ”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

นัทมองแผงภารกิจ

เจ้าหน้าที่หยิบเอกสารใบหนึ่งขึ้นมา

“ถ้าพวกคุณกำลังหางาน ฉันมีงานหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเหมาะ”

นัทยื่นมือรับ

“อะไรครับ?”

“คุ้มกันกลุ่มสำรวจไปยังพื้นที่ทางตะวันตก”

นัทอ่านรายละเอียด

พื้นที่อยู่ห่างจากเมืองพอสมควร

เส้นทางช่วงแรกเป็นทุ่งหญ้า

จากนั้นจะผ่านป่า

และสุดท้ายจะเข้าสู่พื้นที่หุบเขาเก่า

ในรายงานระบุว่า

พบมอนสเตอร์ระดับต่ำถึงกลาง

นัทมองมาร์โก

“เหมาะกับเรา”

มาร์โกพยักหน้า

“รับ”

เจ้าหน้าที่มองทั้งสอง

“ระวังหน่อยนะ”

นัทถาม

“มีอะไร?”

“รายงานล่าสุดบอกว่ามีร่องรอยมอนสเตอร์เพิ่มขึ้น”

“เพิ่มขึ้นแค่ไหน?”

เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า

“ยังไม่รู้”

นัทกับมาร์โกมองหน้ากัน

ก่อนรับภารกิจ

กลุ่มสำรวจมีสมาชิกห้าคน

ส่วนผู้คุ้มกันมีนักล่าอีกสามคน

นัทกับมาร์โกเป็นสองคนสุดท้ายที่เข้าร่วม

เมื่อทุกอย่างพร้อม

ขบวนจึงเริ่มออกเดินทาง

ทุ่งหญ้า

ช่วงแรกไม่มีปัญหา

ท้องฟ้าแจ่มใส

ลมพัดผ่านทุ่งหญ้า

พื้นที่เปิดกว้างจนมองเห็นได้ไกล

นัทเดินอยู่ด้านหน้า

ง้าวอยู่ในมือ

มาร์โกเดินเยื้องไปด้านข้าง

นักสำรวจคนหนึ่งมองอาวุธของนัท

“เพิ่งสร้างใหม่เหรอ?”

นัทมองง้าว

“ใช่”

“ดูหนักนะ”

“ก็หนัก”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“แล้วใช้ถนัดไหม?”

นัทหมุนง้าวในมือหนึ่งรอบ

“พื้นที่แบบนี้ ถนัด”

ยังไม่ทันพูดจบ

มาร์โกหยุดเดิน

“เดี๋ยว”

ทุกคนหยุด

นัทหันไป

มาร์โกมองพื้น

“รอยเท้า”

บนพื้นมีรอยเท้าขนาดใหญ่

ไม่ใช่รอยเดียว

แต่มีหลายรอย

ลากยาวออกไปในทุ่ง

นักล่าคนหนึ่งเดินเข้ามาดู

“หมาป่า?”

มาร์โกส่ายหน้า

“ใหญ่เกินไป”

นัทมองไปยังแนวหญ้าที่อยู่ด้านหน้า

หญ้ากำลังไหว

ทั้งที่ไม่มีลม

“เตรียมตัว”

เสียงคำรามดังขึ้น

กรร!

จากแนวหญ้า

สัตว์ร่างใหญ่หลายตัวพุ่งออกมา

มันมีรูปร่างคล้ายหมาป่า

แต่ไหล่สูงเกือบถึงอกของมนุษย์

และมีเขาสั้น ๆ อยู่บนหัว

นักล่าคนหนึ่งตะโกน

“ฝูงเขี้ยวเขา!”

จำนวนมากกว่าที่รายงานไว้หลายเท่า

นัทกระชับง้าว

“มาแล้ว”

สัตว์ตัวแรกพุ่งเข้ามา

นัทก้าวไปข้างหน้า

สับบดขยี้ไร้แบบแผน!

ง้าวถูกฟาดลงด้วยวิถีที่บิดเบี้ยว

มอนสเตอร์พยายามหลบ

แต่คมง้าวเปลี่ยนแนวกลางจังหวะ

ฉัวะ!

ร่างของมันกระเด็นออกไป

ตัวที่สองเข้าจากด้านข้าง

นัทหมุนตัว

วงล้อศัสตราพายุหมุน!

ง้าวหมุนกวาดเป็นวง

คมอาวุธฟาดเข้าลำตัวของมัน

แรงกระแทกทำให้มันกระเด็น

ตัวอื่นที่กำลังเข้ามาถูกแรงปะทะชะงัก

“ถอยไปด้านหลัง!”

นัทตะโกน

นักสำรวจรีบถอย

มาร์โกหายเข้าไปในเงาของก้อนหิน

เงาแฝงร่าง

เพียงชั่วพริบตา

ร่างของเขาปรากฏขึ้นด้านหลังมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง

มีดคู่ฟันเข้าที่ข้อต่อ

มันเสียหลัก

มาร์โกใช้จังหวะนั้น

ก้าวผ่านเงา

ร่างหายไป

แล้วปรากฏอีกครั้งหลังสัตว์อีกตัว

คมมีดแทงเข้าใส่

อีกตัวล้มลง

การต่อสู้กินเวลาไม่นาน

แต่จำนวนของมอนสเตอร์ทำให้ทุกคนต้องระวัง

ในที่สุดตัวสุดท้ายก็ล้มลง

นัทหายใจออก

มองง้าว

ยังสมบูรณ์

เขาเริ่มมั่นใจมากขึ้น

สิ่งที่ไม่อยู่ในรายงาน

หลังจัดการฝูงมอนสเตอร์แล้ว

กลุ่มสำรวจเดินทางต่อ

แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป

ไม่มีใครพูดเล่นอีก

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ตรงกับรายงาน

มอนสเตอร์มีจำนวนมากเกินไป

และรอยเท้าที่พบก็มีหลายชนิด

มาร์โกเดินเข้ามาหานัท

“นายคิดเหมือนฉันไหม?”

“พื้นที่นี้มีอะไรเปลี่ยนไป”

“ใช่”

นัทมองภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

“แต่ยังไม่รู้ว่าอะไร”

พวกเขาเดินต่อ

จนเข้าสู่ป่า

พื้นที่เริ่มแคบ

ต้นไม้หนาแน่นขึ้น

กิ่งไม้ยื่นเข้ามาขวางทาง

นัทเก็บง้าวเข้าคลังมิติ

แล้วชักดาบใหม่ออกมา

แกร๊ก

หนึ่งในนักสำรวจมอง

“เปลี่ยนอาวุธ?”

นัทตอบสั้น ๆ

“ที่นี่ใช้สะดวกกว่า”

มาร์โกยิ้มเล็กน้อย

“เริ่มเข้าใจแล้วสินะ”

“อะไร?”

“ว่าไม่ควรใช้ของชิ้นเดียวทุกที่”

นัทไม่ได้ตอบ

แต่เขาเห็นด้วย

หลังผ่านป่า

ทั้งกลุ่มเข้าสู่หุบเขา

กำแพงหินสูงสองด้านขนาบทาง

บางจุดแคบจนคนสองคนเดินสวนกันแทบไม่ได้

นัทกำดาบแน่น

สายตากวาดไปตามทาง

มีเสียงหยดน้ำดังอยู่ไกล ๆ

ติ๋ง...

ติ๋ง...

ทุกคนเดินช้าลง

จนกระทั่ง...

กรรร!

เสียงคำรามดังจากด้านบน

ก้อนหินขนาดใหญ่ตกลงมา

ตูม!

ปิดทางด้านหลัง

ทุกคนสะดุ้ง

“เกิดอะไรขึ้น!”

เสียงคำรามดังต่อเนื่อง

จากด้านบนของหน้าผา

มอนสเตอร์หลายตัวกำลังลงมา

นักล่าคนหนึ่งตะโกน

“มันล้อมเรา!”

นัทเงยหน้ามอง

จำนวนไม่มาก

แต่พื้นที่ไม่เอื้อให้ใช้การโจมตีวงกว้าง

เขาจึงไม่เรียกง้าวออกมา

ดาบใหม่อยู่ในมือ

นัทก้าวไปด้านหน้า

มอนสเตอร์ตัวหนึ่งกระโจนลงมา

เขาหลบ

ฟันสวน

ฉัวะ!

อีกตัวพุ่งเข้าจากด้านข้าง

นัทหมุนตัว

ดาบฟันผ่านลำตัว

มันล้มลง

มอนสเตอร์อีกตัวพยายามเข้าประชิด

นัทถอยครึ่งก้าว

แทงสวน

ฉึก!

ดาบทะลุผ่านจุดอ่อน

มันล้มลงตรงหน้า

นัทถอนดาบ

มองใบดาบ

ไม่มีอาการสั่น

ไม่มีรอยเสียหาย

ดาบใหม่ทำงานได้ดี

มาร์โกอยู่ด้านหลัง

เขาหายเข้าไปในเงา

ก่อนปรากฏขึ้นเหนือศัตรู

มีดคู่ฟันลง

แล้วหายกลับเข้าเงาอีกครั้ง

ทั้งสองเริ่มต่อสู้เป็นจังหวะที่เข้ากันมากขึ้น

นัทคุมด้านหน้า

มาร์โกโจมตีจากมุมอับ

ไม่จำเป็นต้องพูด

ไม่จำเป็นต้องตะโกนบอก

พวกเขาเริ่มรู้จังหวะของกันและกันจากประสบการณ์

ไม่นาน

มอนสเตอร์ทั้งหมดก็ล้มลง

หลังการต่อสู้

หัวหน้ากลุ่มสำรวจเดินเข้ามา

“พวกคุณสองคนเก่งกว่าที่คิด”

นัทไม่ตอบ

เขากำลังมองบางอย่างอยู่

บนผนังหินด้านหนึ่งมีรอยแตก

รอยนั้นดูเหมือนช่องทางที่เคยถูกปิดไว้

มาร์โกเดินเข้าไปดู

“ตรงนี้ไม่อยู่ในแผนที่”

หัวหน้ากลุ่มสำรวจเข้ามา

“เป็นไปไม่ได้”

เขาหยิบแผนที่ออกมา

ดูตำแหน่ง

“ตามแผนที่ ตรงนี้เป็นผนังหินตัน”

นัทมองรอยแตก

“งั้นแผนที่ผิด”

มาร์โกไม่ตอบ

เขายื่นมือไปแตะหิน

มีลมเย็นไหลออกมา

เบามาก

แต่รู้สึกได้

“ข้างในมีพื้นที่”

หัวหน้ากลุ่มสำรวจลังเล

“เข้าไปไหม?”

นัทมองทางแคบ

ก่อนส่ายหน้า

“ไม่ใช่เป้าหมายของภารกิจ”

มาร์โกมองเขา

นัทพูดต่อ

“เรามาสำรวจเส้นทาง ไม่ได้มาสำรวจทุกอย่างที่เจอ”

หัวหน้ากลุ่มสำรวจพยักหน้า

“ถูกต้อง”

เขาจดตำแหน่งไว้

“เอาเรื่องนี้กลับไปรายงานกิลด์”

นัทมองรอยแตกอีกครั้ง

จากนั้นหันหลัง

เดินกลับ

ไม่มีใครรู้ว่า...

หลังผนังหินนั้นมีอะไรอยู่

และไม่มีใครคิดว่ามันสำคัญมากพอที่จะเสี่ยงเข้าไปตอนนี้

รายงาน

พวกเขากลับถึงเมืองในช่วงค่ำ

กิลด์รับรายงานทันที

เจ้าหน้าที่อ่านเอกสาร

สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยน

“จำนวนมอนสเตอร์มากกว่ารายงาน?”

หัวหน้ากลุ่มสำรวจพยักหน้า

“มากกว่าหลายเท่า”

“แล้วทางเข้าที่ไม่ได้อยู่ในแผนที่?”

“พบในหุบเขา”

เจ้าหน้าที่เขียนรายละเอียดลงในเอกสาร

ก่อนหันมามองนัทกับมาร์โก

“พวกคุณสองคนเป็นคนจัดการฝูงแรก?”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

“แล้วตอนอยู่ในหุบเขา?”

“ก็ช่วยกัน”

เจ้าหน้าที่มองทั้งสองครู่หนึ่ง

“ทำได้ดี”

มาร์โกยิ้ม

“ขอบคุณครับ”

เจ้าหน้าที่ปิดแฟ้ม

“ค่าตอบแทนจะจ่ายตามภารกิจ และข้อมูลพื้นที่จะถูกส่งต่อให้ฝ่ายสำรวจ”

นัทพยักหน้า

กำลังจะเดินออก

แต่เจ้าหน้าที่เรียกไว้

“เดี๋ยวก่อน”

ทั้งสองหันกลับ

เจ้าหน้าที่มองเอกสารอีกครั้ง

“ช่วงนี้พวกคุณทำภารกิจสำเร็จต่อเนื่องมาก”

นัทไม่ได้ตอบ

“รักษามาตรฐานนี้ไว้”

มาร์โกถาม

“มีอะไรหรือครับ?”

เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร”

แต่หลังจากทั้งสองเดินออกไป

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังถามเบา ๆ

“สองคนนั้นใช่ไหม?”

เจ้าหน้าที่อีกคนพยักหน้า

“ใช่”

“ประวัติดีขึ้นเรื่อย ๆ”

“อืม”

“ใกล้ถึงเกณฑ์แล้วหรือยัง?”

คนถือแฟ้มเปิดดู

ก่อนตอบ

“ยัง”

เขาปิดแฟ้ม

“แต่ใกล้แล้ว”

กลับถึงที่พัก

นัทวางดาบใหม่ไว้บนโต๊ะ

ตรวจดูคมดาบ

ไม่มีรอยเสียหาย

จากนั้นเขาเปิดคลังมิติ

ง้าวยังอยู่

ปืนยังอยู่

ดาบเก่าอยู่ด้านใน

มีดสั้นยังติดตัว

ทุกอย่างยังครบ

นัทมองอาวุธทั้งหมด

ตอนแรกเขาเคยคิดว่าการมีอาวุธหลายชิ้นเป็นเรื่องยุ่งยาก

แต่ตอนนี้เขากลับคิดต่างออกไป

วันนี้ถ้าเขานำง้าวเข้าไปในหุบเขา...

เขาอาจต่อสู้ลำบาก

ถ้าใช้ดาบในทุ่งโล่ง...

เขาก็จะเสียข้อได้เปรียบเรื่องระยะ

อาวุธแต่ละชิ้นมีหน้าที่ของมัน

และเขาเริ่มเข้าใจมันแล้ว

มาร์โกเดินเข้ามา

“พรุ่งนี้พักไหม?”

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ครึ่งวัน”

มาร์โกหัวเราะ

“ก็ยังดี”

นัทนั่งลง

ก่อนจะมองดาบใหม่อีกครั้ง

แต่ในหัวกลับนึกถึงรอยแตกใต้หุบเขา

สถานที่ที่ไม่มีอยู่ในแผนที่

เขาไม่ได้คิดจะกลับไปตอนนี้

อย่างน้อย...

ยังไม่ใช่

เพราะภารกิจนั้นจบลงแล้ว

และสิ่งที่เขาต้องทำต่อจากนี้ก็ยังมีอีกมาก

ทั้งสองยังเป็นเพียงนักล่าระดับ F

แต่ชื่อของพวกเขากำลังถูกบันทึกลงในรายงานของกิลด์มากขึ้นเรื่อย ๆ

ทีละภารกิจ

ทีละผลงาน

โดยที่ทั้งสองยังไม่รู้ว่า...

ระยะห่างระหว่างป้าย F

กับป้าย E

กำลังสั้นลงเรื่อย ๆ