ราชันย์จอมมหาเวท

                ปรึ่ดปรึ่ด ปรึ่ดปรึ่ด ปรึ่ดดด...!

                ‘เฮ้ๆ เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!’ (แอลฟ์) มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าวพลางสะดุ้งโหยงเด้งตัวขึ้น เมื่อรากล้อมไหมที่ล้อมกักขังมันอยู่นั้นเกิดการม้วนขดไปมา เดี๋ยวบีบเข้าเดี๋ยวคลายออกสร้างความอึดอัดใจให้แก่มันเป็นอย่างยิ่ง

                ฟึ่ฟฟฟฟึ่ฟฟฟฟ... พรึ่บ! ปังง!

                ‘จะหลุดก็หลุดเถอะ อย่ามาลีลานัก!’ (แอลฟ์) เห็นแล้วรำคาญลูกตาจริงๆ! กล่าวออกไปเช่นนั้นแล้วมังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาก็ส่งพลังเวทเข้าไปปะทะกับรากล้อมไหมนี้อีกครั้ง! และคราวนี้ผลที่ได้รับไม่ใช่ความว่างเปล่าเช่นเดิมอีกแล้ว!

                พลังเวทวารีศักดิ์สิทธิ์ปะทะเข้ากลับผนังของรากล้อมไหมเข้าอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ครั้งนี้มันไม่ได้สูญสลายหายไปแต่กลับสร้างความเสียหายให้แก่รากล้อมไหม โดยส่งผลให้เกิดเป็นช่องโหว่กลวงโบ๋ขึ้น ก่อนต่อมาวารีศักดิ์สิทธิ์จะลามไล่รากล้อมไหมนั้นของบุปผาราตรีจนสลายไปทั้งหมด… มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาหลุดออกจากรากล้อมไหมแล้ว!

                ‘ทำไมดูง่ายจัง หรือว่าแก่นจิตวิญญาณของมิคาเอลจะกลืนกินบุปผาราตรีจนสิ้นแล้ว...’ (แอลฟ์)

                ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะง่ายขนาดนี้เลย มันเพียรพยายามเพียงใดก็แค่สูญพลังเวทไปเปล่าๆ เท่านั้น ที่คราวนี้รากล้อมไหมทำลายได้ง่ายขนาดนี้ มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาก็คิดได้อยู่ว่าเพราะเหตุเดียวคือ เหมันต์นิรันดรดูดซับบุปผาราตรีจนสิ้นแล้ว

                ขณะนั้นที่มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาหลุดออกจากรากล้อมไหมได้แล้วก็พร้อมกับที่...

                มิคาเอลลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว!

                ในทางด้านของมิคาเอลนั้น... อยู่ๆ ในช่วงเวลาขณะนั้นเองที่มิคาเอลตัวจริงกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความสว่างอันว่างเปล่านี้ เพียงมองดูแก่นจิตวิญญาณของตนเองค่อยกลืนกินบุปผาราตรีไปอย่างตะกละตะกลามด้วยความรู้สึกนิ่งเฉยเท่านั้นเอง แต่ต่อมาไม่นานเขาก็รับรู้สึกได้ว่าร่างกายโปร่งใสนี้ของเขามีการเปลี่ยนแปลงไป โดยที่มันค่อยๆ จืดจางลง ค่อยจางลงไปเรื่อยๆ ก่อนที่มันจะ... สลายหายไป!

                การสลายหายไปเป็นการดึงตัวตนมิคาเอลตัวจริงกลับมา... หรือก็คือการลืมตาตื่นของเขานั่นเอง!

                “เอื้อกอั่กกก...!”

                มิคาเอลรู้สึกว่าร่างกายของเขามันกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ข้างในบริเวณจุดกึ่งกลางมันร้อนรุ่มเป็นอย่างมากจนเขาไม่สามารถที่จะนอนอยู่นิ่งๆ ได้ เปลือกตาของมิคาเอลค่อยๆ ขยับก่อนที่ต่อมาดวงตาคมกริบสีรัตติกาลจึงค่อยๆ ลืมขึ้น... และเขาก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการกระอักเลือดออกมาอีกอึกใหญ่!

                “อึกกกฮ๊าส์... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้ากัน” เพียงแค่เขาขยับเขยื้อนตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้นความเจ็บปวดก็แล่นปราดขึ้นมาแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกายนี้แล้ว มิคาเอลนอนหลับตานิ่งก่อนค่อยพยายามรวบรวมสติกลับมา คิดพิจารณาอีกครั้งหนึ่งว่า... นี่มันความจริงหรือเรื่องลวงอีกกันแน่? !

                บุปผาราตรีลวงหลอกเขาเสียจนเขาหวาดระแวงไปหมดแล้ว!

                “เขตแดน... เปลี่ยนไปงั้นรึ?”

                มิคาเอลลืมตาตื่นขึ้นอย่างเต็มตาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นนั่นก็คือ เขตแดนทุ่งบุปผา!

                แต่เขตแดนสถานที่นี้ตอนนี้มันต่างออกไปจากก่อนหน้านี้มากนักราวฟ้ากับเหวเลย เขตแดนทุ่งบุปผาก่อนหน้านี้ที่เคยงดงามสดใสฟ้าโล่งโปร่ง ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความมืดครึ้มอึมครึมหม่นหมองลงอย่างชัดเจน

                และสิ่งแรกต่อมาที่มิคาเอลนึกถึงนั่นก็คือ...

                “แอลฟ์”

                มิคาเอลตื่นขึ้นมาเขาเข้าใจภายในทันทีว่าตัวเขาย่ำแย่แน่ ร่างกายของเขาคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จริงๆ เพียงแค่ขยับร่างกายเพียงนิดเดียวก็ให้รู้สึกปวดแสบปวดร้อนเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแล้ว ทั้งความรู้สึกร้อนรุ่มภายในส่วนลึกนี้อีกที่คล้ายกับจะเผาผลาญจิตวิญญาณของเขาอย่างไรอย่างนั้น แล้วหากเป็นเช่นนั้นเจ้ามังกรล่ะจะเป็นอย่างไรบ้าง!

                ‘มีลล์เจ้าตื่นแล้ว!’ (แอลฟ์)

                มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาที่เพิ่งหลุดออกจากรากล้อมไหมพอดีขณะนั้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของมิคาเอล มันจึงได้รีบเอ่ยตอบกลับไปทันทีอย่างยินดีดีใจสุดขีด แต่... ความยินดีนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกขึ้นมาแทน เมื่อได้รับรู้อาการของมิคาเอลต่อมา

                “เอื้อกกกอึกก...!”

                ‘มิคาเอลเจ้าเป็นอะไรน่ะ เจ้าได้รับบาดเจ็บนี่!’ (แอลฟ์) บาดเจ็บหรือ? บาดเจ็บได้อย่างไร... จากบุปผาราตรี? หรือว่า...!

                “อึกกก เจ็บ ข้าเจ็บ อึกกก เจ็บมาก!” มิคาเอลได้สติกลับมาครบถ้วนแล้ว เขาพยายามติดต่อสื่อสารกับเจ้ามังกรอยู่ แต่ขณะนั้นต่อมาร่างกายของเขาก็ตามสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาภายในอย่างหนักจนเขาสะดุ้งร้องครวญออกมา.... เจ้าแก่นจิตวิญญาณของเขามันทำอะไรไว้!

                เปรี๊ยะเปรี๊ยะ เปรี๊ยะ….

                เกิดเสียงผิวหนังปริแตกจากร่างกายของมิคาเอล ไอเหมันต์นิรันดรปลดปล่อยออกมาเองอย่างเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ ละอองเหมันต์นิรันดรปลดปล่อยออกมามากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ปกคลุมทั่วทั้งร่างของเด็กชายและยังลอยคละคลุ้งไปทั่วผืนบริเวณเขตแดนนี้ด้วย

                ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้มิคาเอลคิดอะไรไม่ออก ภายในหัวมันมึนเบลอขาวโพลนไปหมด ดวงตาของเขาเริ่มพร่าเลือนรางหนัก หูตื้ออื้ออึงแทบไม่ได้ยินอะไร... เสียงแว่วหนึ่งที่เขาได้ยินฝังอยู่ก็คงจะเป็นเสียงปะทุของแก่นจิตวิญญาณที่เลื่อนระดับขั้นที่ดังเดือดขึ้นมาต่อเนื่องหลายครั้ง

                พลังดิบสดที่ได้รับจากการดูดซับกลืนกินบุปผาราตรีมันกำลังเอ่อล้นออกมามาก! ร่างกายผิวเนื้อของมิคาเอลค่อยเกิดการปริแตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เส้นเลือดนูนเด่นเป่งขึ้นตั้งแต่ที่ใบหน้ายันลามเลียไปทั่วทั้งร่าง จากละอองเหมันต์ที่เป็นสีฟ้าขาวอ่อนๆ บางเบาค่อยซับสีระเรื่อขึ้นเป็นสีครามเข้มจัด... ภายในแกนกลางของมิคาเอลมันร้อนระอุจัดเหมือนจะระเบิดออกมา!

                ปรึ่ดปรึ่ด ปรึ่ดดด... ฉ่า!

                “ร้อน เอื้อกอึกกก.. ร้อนไปหมดแล้ว อั่กกอ๊ากกกกกก...!” มิคาเอลทนไม่ไหวแล้ว เขาขยับตัวทั้งเจ็บปวดร้องโอดครวญกระสับกระส่ายตัวงอไปเป็นพักๆ ความร้อนรุ่มภายในมันตีตื้นลามเลียขึ้นมาอย่างหนักหน่วง ความร้อนหลอมละลายภายในที่แทบจะเผาผลาญนี้มีมากเสียจนมันระเหยออกมาเป็นไอควันร้อนจากร่างกายของเขา

                ‘เจ้าแก่นจิตวิญญาณนั่นชักจะตะกละเกินไปแล้ว!’ (แอลฟ์)

                มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าวทั้งมองดูแก่นจิตวิญญาณเหมันต์นิรันดรทำการกลืนกินบุปผาราตรีไปทั้งหมดอย่างตะกลามไม่รู้จักพอ และไม่ปรานีใดๆ เลยจวนมันเลื่อนระดับขั้นขึ้นไปหลายครั้งแล้ว แต่จากบุปผาราตรีพลังที่ดิบสดและระดับสูงเกินไปนี้มิคาเอลไม่สามารถรับไว้ได้ทั้งหมดหรอก!

                แก่นจิตวิญญาณเหมันต์นิรันดรนั้นแข็งแกร่งเพียงใดมันรู้ดี แต่ว่า... มิคาเอลในตอนนี้หาใช่ว่าจะรับความแข็งแกร่งนั้นตามมันได้เสียที่ไหนล่ะ!

                มิคาเอลยังเด็กเกินไป!

                ‘มีลล์เจ้าต้องผ่อนคลายลงก่อนแล้วรวบรวมสติสมาธิกลับมา และพยายามปรับสมดุลพลังธาตุภายในแก่นแกนกลางของตัวเองให้เข้าที่สมดุลกัน... ไม่เช่นนั้นร่างกายของเจ้าจะได้รับความเสียหายไปเรื่อยๆ มากกว่านี้นะ!’ (แอลฟ์)

                พลังธาตุที่เอ่อล้นออกมาต้องพยายามปรับให้มันกลับมาสมดุลกันให้ได้อย่างเร็วที่สุด... เพราะเพียงแค่นี้ร่างกายของมิคาเอลก็ได้รับความเสียหายมากแล้ว

                แบบนี้อันตรายแน่... คราวนี้มันเกรงว่าอาจจะเกิดการธาตุแทรกซ้อนขึ้นได้น่ะสิ! เพราะการดูดซับที่ตะกละไม่ดูตาม้าตาเรือของเจ้าแก่นจิตวิญญาณหิวโซนั่นแท้ๆ มันทำการดูดซับเองโดยที่มิคาเอลไม่ได้สติรับรู้ด้วยหรือไม่ได้เป็นผู้ดูดซับส่งผ่านไปบ่มเพาะ จึงทำให้แก่นจิตวิญญาณที่ดูดซับเองทำการดูดซับพลังมามากเกินไปอย่างไม่รู้จักพอจนภายในแก่นจิตเกิดความไม่สมดุลขึ้น... แล้วก็เป็นเช่นนี้อย่างไรเล่า!

                อะไรที่มันมากเกินไปก็ไม่ดี!

                มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาคิดทั้งนึกเสียดาย... หากมันไม่ถูกรากล้อมไหมกักขังอยู่นะก็คงจะไม่ต้องเป็นเช่นนี้หรอก!

                ปรึ่ดปรึ่ด ปรึ่ดปรึ่ดดดด...!

                “ร้อน อึกกกอั่กกก.... เจ็บ ฮ๊าส์ เจ็บมาก”

                มิคาเอลพยายามผ่อนคลายลงและรวบรวมสมาธิอย่างที่มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าว ร่างกายของเขาแผ่ระเหยไอควันร้อนจัดออกมา ผิวหนังก็ค่อยปริแตกไปเรื่อยๆ ตามด้วยเช่นกัน ตั้งแต่เกิดมามิคาเอลไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อนเลย... เขาบาดเจ็บทั้งภายในและภายนอก

                และต่อมา... แม้ว่าเขาจะพยายามทำอย่างที่มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าวแนะนำแล้วก็ตาม แต่มันไม่ไหวจริงๆ ! ความร้อนหลอมละลายแทบเผาผลาญนี่ไม่ปรานีเขาเลย! โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จุดบริเวณแก่นจิตวิญญาณของเขามันร้อนรุ่มไปหมด ร้อนรุ่มลามเลียไปทั่วทั้งภายในส่งออกมาสู่ภายนอกของเขาแทบแหลกลาญไปแล้ว!

                แก่นจิตวิญญาณเหมันต์นิรันดรดูดซับกลืนกินบุปผาราตรีไปจนสิ้นแล้ว มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเพ่งมองดูแล้วจึงพบว่าระดับขั้นที่มิคาเอลเลื่อนไปถึงนั้น...!

                ‘ไม่ไหว... ยังไงร่างกายของเจ้าก็รับไม่ไหวหรอก!’ (แอลฟ์)

                พลังดิบสดจากการดูดซับบุปผาราตรีและพลังธาตุเหมันต์นิรันดรตอนนี้เอ่อล้นเข้มข้นมาก อย่างน้อยก็ต้องถ่ายพลังส่วนเกินออกไปบ้าง... เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วจากนั้นมังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาจึงได้ปลดปล่อยวิถีนภาออกมา! มันโคจรพลังเวทหมุนวนอัดแน่นเพื่อจะทำการแปรเปลี่ยนแล้วดูดซับพลังส่วนเกินที่เอ่อล้นจากแก่นจิตวิญญาณของมิคาเอลออกมา และพร้อมส่งพลังเวทนภาเข้าไปเยียวยาฟื้นฟูแทน

                แต่ว่า...

                ‘งั้นข้าขอแล้วกัน...’

                ฟรึ่บฟรึ่บ!!

                ‘อะไรน่ะ! เกิดอะไรขึ้นน่ะ!’ (แอลฟ์)

                รัตติกาลมาอย่างรวดเร็วฟึ่บฟ้าบฟาดเปรี้ยงแล้วก็หายไป....!!

                มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภายังมึนงงอยู่ แต่ว่ายังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็มีเรื่องตามมาให้มันได้ปวดหัวไปก่อนเสียแล้ว!

                แปะแปะเปรี๊ยะเปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ...!!

                ‘เขตแดนของบุปผาราตรีกำลังจะพังลง!’ (แอลฟ์)

                บุปผาราตรีถูกกลืนกินจนสิ้นไม่มีเหลือเลยแม้แต่นิดเดียว! เขตแดนทุ่งบุปผาแห้งเหี่ยวเฉาทั้งมืดครึ้มและหม่นหมอง รากของบุปผาราตรีที่เคยหยั่งลงบนร่างของมิคาเอลก็แห้งเหี่ยวเฉาไปจนถึงตัวดอกของมันเลยด้วยเช่นกัน เป็นการบ่งบอกว่า... บุปผาราตรีสิ้นพลังชีวิตแล้ว  ไอปกคลุมเขตแดนสีชมพูอ่อนงดงามก่อนหน้านี้เหลือแต่เพียงสีมืดครึ้มบางเบาที่ปกคลุมอยู่และมันก็กำลังจะปริแตกพังทลายสลายลง

                แต่ว่า... ถ้าเขตแดนพังตอนนี้ แล้วละอองเหมันต์นิรันดรที่เอ่อล้นออกมาข้างนอกนี่เล่าจะทำอย่างไร!

                ‘บัดซบ!’ (แอลฟ์) เมื่อสักครู่นี้พลังส่วนเกินที่เอ่อล้นออกมาจากบริเวณจุดภายในตัวของมิคาเอลหายไปแล้วอย่างไม่รู้ที่มาที่ไปที่หายไป นั่นก็ช่างมันไปก่อนเถอะ! แต่ว่าไอ้ละอองพลังเวทธาตุที่ปลดปล่อยออกมาคละคลุ้งก่อนหน้านี้ล่ะจะทำอย่างไร... หากปล่อยไปมีหวังทั้งอันตรายและความลับแตกแน่ๆ!

                ‘ดึงกลับมาคืนสิมิคาเอล!’ (แอลฟ์)

                มิคาเอลพอจะเริ่มรู้สึกตัวอยู่บ้างก็ตอนที่หลังจากพลังธาตุส่วนเกินนั้นถูกดูดกลืนหายไปอย่างไม่รู้ร่องรอยนั่นแหละ เขากัดฟันทนต่อความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลของตัวเอง  เรื่องพลังธาตุนี้ของเขา... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วยังไงก็ต้องรักษาความลับไว้ให้ได้!

                ฟึ่บฟ้าบ ฟึ่บฟ้าบ บริ้งงงค์!

                มังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาปลดปล่อยละอองเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ออกมาปะปนเข้าด้วยกันกับละอองเหมันต์นิรันดร แม้ว่าความไม่เข้ากันความต่างจะเห็นได้ชัดแต่ก็น่าจะใช้วิธีนี้ได้!   หลังจากนั้นเจ้ามังกรจึงโคจรพลังเวทหมุนวนอัดแน่นแปรพลังธาตุภายในเขตแดนทุ่งบุปผานี้ทั้งหมดแล้วดึงกลับมาเข้าที่ร่างของมิคาเอลเองเลย!

                มิคาเอลไม่สามารถรับไหว งั้นมันขอรับไว้เอง!   มันเพียงใช้มิคาเอลเป็นสะพานเชื่อม เมื่อดึงพลังเวทนั้นกลับเข้ามาแล้วมังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาก็ดึงพลังเวทนั้นเข้ามาสู่ตัวและกลืนกินต่อภายในทันที

                “อึกกกกอั่กกก...!” มิคาเอลกระอักเลือดอึกใหญ่ออกมาทีหนึ่ง หลังจากที่พลังเวทธาตุนั้นวิ่งปราดเข้าสู่ร่างกายของเขามันก็ยิ่งทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เมื่อมังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาจะรับไปแล้วเขาจึงได้บรรเทาความเจ็บปวดร้อนรุ่มลงบ้าง แต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

                ‘เจ้าไหวหรือไม่’ (แอลฟ์)

                มิคาเอลบาดเจ็บครั้งนี้นับว่าหนักหนาสาหัสเอาการทีเดียว มองภายนอกนั้นไม่เท่าไหร่แต่ภายในนั้นเห็นทีว่าจะ....

                แต่เรื่องนั้นช่างมันไปก่อนเถอะกลับมาที่ตอนนี้ก่อนดีกว่า พวกเขาควรหลบหนีออกจากป่าดำนี่ให้เร็วที่สุด แต่มิคาเอลบาดเจ็บเช่นนี้จะหนีออกไปยังไง? ! ที่ใดกัน!

                ‘ต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด’ (แอลฟ์) เจ้าเข้าใจวิธีการของข้าใช่หรือไม่...

                “อึกกก... อือ” มิคาเอลครางอือในลำคอตอบกลับเสียงเบาหวิว พอได้รับการเยียวยาจากพลังนภาบางเบาของมังกรวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเมื่อสักครู่นี้อยู่จึงพอรู้สึกตัวมาบ้าง แต่ความเจ็บปวดก็ยังคงตราตรึงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูร่างกายอยู่เช่นเดิม...

                -----------------------------

                สงสารน้อง แต่รักน้องนะน้องมีลล์ รอสักหลายตอนเดี๋ยวน้องก็จะได้กลับบ้านไปซบอกท่านพ่อแล้วค่ะ! [5555]

                ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ :)