หลังจากที่เย่หยุนซีได้รับคำแนะนำจากพี่สาวอย่างจีเสวีย ตัวเขาก็ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับอีกฝ่ายไปอีกสักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจเก็บตัวฝึกฝน ณ สถานที่ที่มหาเทพปีศาจจัดสรรเอาไว้ให้
'ข้าจะต้องบรรลุระดับเซียนเป็นอันดับแรกเพื่อความปลอดภัย' บุรุษหนุ่มพูดขึ้นในใจ จากนั้นนำโอสถเสริมปราณที่หลอมขึ้นในเวลาว่างๆออกมาและดูดซับมันในทันที
ซึ่งในขณะเดียวกันนี้ ทางด้านของผู้เป็นมหาเทพปีศาจอย่างกู่หลินเฉินก็กำลังเผชิญหน้าอยู่กับมารดาของตนหรือก็คือองค์จักรพรรดินีเทพปีศาจ ณ บริเวณสวนของวังหลัง
"เสด็จแม่เรียกลูกมาพบอย่างเร่งด่วน มีสิ่งใดให้ลูกทำหรือเปล่าขอรับ" กู่หลินเฉินเปิดฉากเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่หวั่นไหว
"หึ! เจ้าเด็กแสบตัวร้าย เจ้าเองก็รู้ว่าแม่เรียกเจ้ามาเพราะเรื่องอะไร แล้วยังจะมาตั้งคำถามอีกนะ"จักรพรรดินีเทพปีศาจ อู่ปิงซิน กล่าวขึ้นพลางทำสีหน้าท่าทางไม่ค่อยพอใจ
"เสด็จแม่หมายถึงเรื่องหลานของท่านใช่หรือไม่?" กู่หลินเฉินไม่วายเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"หึ! ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น แล้วมันจะเป็นเรื่องอะไรอีกล่ะ..........เจ้าตัวแสบบอกมานะว่าเจ้าไปไข่ทิ้งไว้ที่โลกมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ และสตรีนางไหนคือมารดาของเด็กคนนั้น" จักรพรรดินีเทพปีศาจถามกลับทันควันโดยไม่คิดรอช้า
กู่หลินเฉินถอนหายใจออกมาและเอ่ยปากกล่าวตอบเพียงสั้นๆ "ลูกเคยตกหลุมรักสตรีมนุษย์นางหนึ่งเมื่อ 150 กว่าปีที่แล้วขอรับ เรื่องทั้งหมดก็มีเพียงเท่านั้น"
"หืม แล้วเพราะเหตุใดกัน ทำไมเจ้าถึงไม่พานางมาที่พิภพปีศาจในตอนที่เจ้ากลับมา?"
"เห้อ เสด็จแม่ ท่านก็รู้นี่ขอรับว่ามนุษย์เองก็มีทั้งฝ่ายธรรมมะและอธรรม สตรีที่ข้ารักไคร่นางนั้นเป็นคนของฝั่งธรรมมะ และเมื่อรู้ว่าข้ามีฐานะเป็นองค์ชายของเผ่าปีศาจนางจึงหลบหนีไปในทันที"
"ส่วนเรื่องที่ลูกเจอกับเด็กคนนี้ ทั้งหมดล้วนแต่เป็นความบังเอิญทั้งสิ้น........แถมสตรีนางนั้นก็ไม่ได้อยู่เลี้ยงดูเขา คาดว่านางคงกลัวขุมกำลังของตนเองรู้เข้าแล้วจะโดนสังหารทั้งแม่ทั้งลูกอะไรทำนองนั้น" กู่หลินเฉินอธิบายเรื่องราวตามที่ตนเองได้แต่งเอาไว้ เขาจะบอกความจริงไปได้อย่างไร ว่ามารดาที่แท้จริงของเย่หยุนซีก็คือเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าเทพสวรรค์
"โถ่ ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสาร" จักรพรรดินีเทพปีศาจเมื่อได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างก็อุทานออกมา ทั้งสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจ
"เจ้าต้องดีกับเขาให้มากๆรู้ไหม และถ้าหากสะดวกเมื่อไหร่ก็พาเขามาพบกับแม่ เพราะแม่จะได้รับขวัญหลาน"
"ลูกทราบแล้วขอรับ เสด็จแม่" กู่หลินเฉินคาราวะพลางตอบกลับโดยไม่คิดรอช้า
"อ๊ะ จริงสิ! ดูเหมือนว่าการมาของหลานคนนี้ จะมีผลกระทบกับราชสำนักมากเลยทีเดียว ดังนั้นลูกก็อย่าลืมระมัดระวังเอาไว้"
"สำหรับเรื่องนั้นเสด็จแม่โปรดวางใจ ไม่ว่าใครก็ตามที่คิดจะใช้ประโยชน์จากบุตรชายของลูก พวกมันจะต้องได้รับจุดจบอันน่าอนาถ" ผู้ซึ่งเป็นมหาเทพปีศาจประกาศกล่าวอย่างจริงจัง ทั้งยังเผยจิตสังหารจนปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า
"คิกคิก ก็สมกับที่เป็นลูกล่ะนะ เอาล่ะ ตอนนี้ก็กลับตำหนักไปได้แล้ว ปล่อยให้หลานชายตัวน้อยอยู่คนเดียวก็คงไม่ดีสักเท่าไหร่"อู่ปิงซินป้องปากหัวเราะแล้วกล่าวออกไปอย่างอารมณ์ดี กู่หลินเฉินเมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของมารดาก็รีบผสานมือคาราวะแล้วหันหลังเดินจากไป
"นี่ ท่านพี่ ท่านว่าเด็กแสบคนนี้มีเรื่องปิดบังพวกเราอยู่หรือไม่?" หลังจากที่ร่างของบุตรชายลับตาไป ผู้ซึ่งเป็นจักรพรรดินีเทพปีศาจก็เอ่ยปากกล่าวออกมาขณะที่ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันงดงาม
"อืม ดูท่าทางเจ้าเด็กนั่นคงจะมีเรื่องปิดบังอยู่จริงๆ อย่างน้อยสตรีที่เขาหลงรักก็น่าจะไม่ใช่เผ่ามนุษย์แน่" จักรพรรดิเทพปีศาจปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังภรรยาสาว
"หือ! ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้นเล่า?" อู่ปิงซินเบนหน้าไปทางผู้เป็นสามีแล้วเอ่ยถาม
จักรพรรดิเทพปีศาจเผยรอยยิ้มบาง "เจ้าเด็กนั่นคงคิดว่าตนเองเก่งกล้าสามารถมากแล้วกระมัง ถึงได้คิดว่าตราผนึกเพียงแค่นั้นจะบดบังสายตาของข้าได้"
"โอ่ว แล้วท่านพี่มองเห็นอะไร?" สตรีงามไม่วายต้องเอ่ยถามดูอีกครั้ง
"หึหึ เป็นสายเลือดของเผ่าเทพสวรรค์แห่งชีวิต แถมยังบริสุทธิ์ประดุจเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นอริกับเจ้าเด็กแสบนั่น"
จักรพรรดินีเทพปีศาจดวงตาเบิกกว้าง หัวใจสั่นสะท้านอย่างทันควัน "ทะ ท่านพี่ นี่ลูกของเราทำผิดกฏของเผ่าพันธุ์อย่างนั้นหรือ ละ แล้วท่านจะจัดการอย่างไรกับเขา?"
ผู้ซึ่งเป็นจักรพรรดิเทพปีศาจเมื่อได้ยินก็ยังคงยกยิ้มพลางส่ายศีรษะอย่างแผ่วเบา "น้องหญิง เจ้าไม่ต้องห่วง เพราะเด็กนั่นได้รับโทษของตนมาตั้งแต่ 3 ปีก่อนแล้ว แถมยังเป็นโทษอัสนีบาตลงทันฑ์ 50 สายอีกต่างหาก"
"เอ๊ะ! ทำไมข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยล่ะ?" อู่ปิงซินตกใจมากจนแทบลืมหายใจ
"ก็เขาไปรับโทษโดยไม่บอกใครน่ะสิ แถมในบันทึกยังเขียนไว้เพียงว่า 'กู่หลินเฉินทำผิดร้ายแรง' เพียงแค่นั้น...........เห้อ ช่างเป็นเด็กที่โง่อะไรเช่นนี้" จักรพรรดิเทพปีศาจกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
"ละ แล้วหลานล่ะเจ้าค่ะ ท่านพี่จะจัดการอย่างไร?" หลังจากตั้งสติได้อู่ปิงซินจึงเอ่ยถามเป็นครั้งสุดท้ายในทันที
"อืม............สำหรับเรื่องนี้ ข้าคิดว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะถึงอย่างไรเด็กนั่นก็เป็นหลานชายคนนึ่งของข้า"
"ดั่งคำพูดของเผ่ามนุษย์ที่กล่าวเอาไว้ว่า 'คนเราเลือกเกิดมาไม่ได้' ดังนั้นข้าจึงตัดสินว่าเขาไม่มีความผิดในเรื่องนี้" จักรพรรดิเทพปีศาจกล่าว อู่ปิงซินเมื่อได้ยินก็รู้สึกโล่งราวกับยกภูเขาออกจากอกอย่างไรอย่างนั้น
"ท่านพี่ ข้ารักท่าน"นางลุกเข้าไปนั่งตักและสวมกอดสามีอย่างรักไคร่
"หึหึ ข้าใจดีมากเลยใช่หรือไม่?"จักรพรรดิเทพปีศาจยกมือเชยคางแล้วหยอกล้ออีกฝ่ายในทันที
"ใช่เจ้าค่ะ ในบรรดาจักรพรรดิเทพปีศาจทุกรุ่น ท่านพี่ใจดีและมีเหตุผลที่สุดแล้ว ไม่แปลกเลยที่จะเป็นที่รักของพวกข้าและบรรดาลูกหลาน"
"อืมๆ......ถ้างั้น! น้องหญิงควรให้รางวัลข้าหน่อยดีหรือไม่"ผู้เป็นสามีเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นโอบอุ้มภรรยาสาวแล้วเดินเข้าตำหนักไปโดยไม่คิดรอช้า
385K
