บ่ายวันหนึ่ง...
แดดฤดูร้อนระอุเป็ไอขึ้นมาตามพื้น เหล่านักเรียนโรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่ต่างวิ่งออกกำลังกายอย่างเหน็ดเหนื่อย แม้จะมีโดมคอยบังแดดจากบนฟ้า แต่ไอร้อนที่ระเหยมาตามลมก็ทำให้เหงื่อไหลชุ่มตัวไปหมด เสียงร้องสั่งจากชายหนุ่มกล้ามใหญ่ทำให้ทุกคนเพิ่มกำลังมากยิ่งขึ้น
ใบหน้าคมเข้มพร้อมกับผิวสีแทนเป่านกหวีดเตือนเป็จังหวะ...
แค่ทุกคนได้เห็นใบหน้าของอาจารย์พละ...ก็ไม่มีใครกล้าจะสบสายตาด้วยแล้ว!
“วิ่งให้มันเร็วๆกว่านี้หน่อย!!!”
อาจารย์เมฆะโบอกนักเรียน...
เขาเป็ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสูงล่ำสมกับเป็นักกีฬา ด้วยบนใบหน้าคมเข้มและเต็มไปด้วยหนวดเคราบางๆตามฉบับชายไทย มันจึงทำให้ภาพรวมดูก้าวร้าวไม่น่าคบหาเท่าไหร่นัก ยิ่งน้ำเสียงและสายตาดุดันของอาจารย์แล้วนั้น เหล่านักเรียนที่เรียนอยู่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะขัดคำสั่ง แม้กระทั่งนักกีฬาฟุตบอลของชมรมที่เขาเป็โค้ชดูแลก็ไม่กล้าเล่นลิ้นด้วย
“ไม่ได้เื่จริงๆ….อึก”
ชายหนุ่มร่างสูงกัดฟัน...
อาจจะด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวกว่าทุกวันเลยทำให้อาจารย์พละหน้าแดง เหงื่อไคลไหลชื้นแฉะตามร่างจนเสื้อเปียกชุ่ม แม้จะไม่ได้ออกไปวิ่งบนสนาม แต่ดูเหมือนร่างกายของอาจารย์เมฆจะเหงื่อออกมากกว่าเหล่านักเรียนของเขา ลมหายใจร้อนๆพ่นระบายออกมาจากจมูกโด่ง
ไม่ทันที่เสียงเข้มจะร้องะโด่าอีกรอบ...
ร่างกายกำยำสมความเป็ชายก็กระอักคำพูดของตัวเอง...ดวงตาคมคายเบิกกว้าง ก่อนจะเข่าอ่อนทรุดลงบนพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว!
“อัก…..อ๊า….แม่ง….อื้ออออ”
เสียงครางและสบถดังขึ้นพร้อมกัน...
ร่างกายั้แ่หัวจรดเท้ามีความผิดปกติเกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ใบหน้าจะมีผิวสีแทนเข้ม แต่ก็ไม่อาจปกปิดแก้มแดงระเรื่อทั้งสองข้างที่พึ่งฉายขึ้นมา มัดกล้ามหน้าอกกระตุกเป็จังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็ โดยเฉพาะบั้นท้ายกลมแน่นที่สั่นะเืเหมือนกับแผ่นดินไหว!
ตื๊ดดด!!!
“อาา…แม่ง….ไอ้เหี้ยเอ้ย….แฮก…แฮก….แฮก…”
ชายหนุ่มอ้าปากหายใจพร้อมกับกัดฟันยันตัวเองขึ้นมาจากพื้น เมฆพยายามทำตัวให้เป็ปกติเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง แต่เสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานอยู่ใต้กางเกงมันไม่ได้หยุดยั้งแรงสั่น ตูดงอนๆที่ผ่านการวิ่งและออกกำลังกายมาทุกวันสั่นะเืกระเพื่อมถี่...
ชายหนุ่มมองหาต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็เช่นนี้...
ก่อนจะพบกับชายมีอายุร่างสูงคนหนึ่งยืนจ้องมองเขาอยู่ไม่ไกล...ชายผู้นั้นมีใบหน้าอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอบอุ่น ภาพลักษณ์ภายนอกช่างดูใจดีและเข้าถึงง่าย แต่อาจารย์เมฆรู้ดี...ว่าภายใต้ความดีที่เขาเสนอมา...กลับแฝงไปด้วยราคะวิปริตโสโครกที่ยากเกินกว่าจะรับไหว!
ตื๊ดดด...
“อาาา…ซีดดด….”
“อาจารย์เป็อะไรมั้ยครับ”
“…ฉันไม่เป็อะไร”
ชายหนุ่มบอกกับนักเรียน ก่อนจะเป่านกหวีดเป็สัญญาณให้ทุกคนหยุด เสียงเข้มตะเบ็งผ่านโทรโข่งเพื่อบอกให้ทุกคนไปพักได้ ใบหน้าของนักเรียนบนทางลู่วิ่งงงงวยกับสิ่งที่พึ่งได้ยิน ปกติแล้วอาจารย์พละคนนี้จะเคร่งขรึมและไม่ยอมปล่อยนักเรียนได้พักจนกว่าจะวิ่งรอบสนามครบตามกำหนด
แต่ด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าว...
และบางส่ิงบางอย่างที่กำลังชอนไชอยู่ในตัว...มันทำให้เมฆต้องรีบสั่งให้ทุกคนออกไปจากสนาม และมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดทันที!
451
