ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 56: สู่หุบเขากระบี่ฝัง

หลิงเซียวไม่ได้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากสังหารผู้บุกรุกทั้งหมดแล้ว เขาก็รู้ดีว่าระเบิดเวลาได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว ไม่ช้าก็เร็วตระกูลเฉินจะต้องรู้เรื่อง และเมื่อถึงตอนนั้นทั้งเมืองระฟ้าจะต้องถูกพลิกแผ่นดินตามหาเขาเป็นแน่

ร่างของเขาพุ่งทะยานข้ามกำแพงลานบ้าน หายลับไปในเงามืดของเมืองระฟ้ายามค่ำคืน

เขาใช้เพลงเท้าที่รวดเร็วที่สุด มุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมืองทิศเหนือ ด้วยความสามารถในการปกปิดกลิ่นอายและความคล่องแคล่วว่องไว เขาสามารถหลบหลีกหน่วยลาดตระเวนยามค่ำคืนและลอบออกจากเมืองไปได้อย่างเงียบเชียบก่อนที่รุ่งอรุณจะมาถึง

เมื่อพ้นจากเขตเมืองแล้ว เขาก็ไม่มียั้งอีกต่อไป เขาโคจรพลังลมปราณทั้งหมดและพุ่งทะยานไปทางทิศเหนือด้วยความเร็วสูงสุดราวกับเงาปีศาจ!

เขาเดินทางข้ามวันข้ามคืนโดยไม่หยุดพัก อาศัยเพียงการโคจรพลังลมปราณและกินโอสถฟื้นฟูพลังเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังความเหนื่อยล้า ทิวทัศน์รอบกายค่อยๆ เปลี่ยนจากที่ราบอันอุดมสมบูรณ์กลายเป็นเทือกเขาที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยโขดหินแหลมคม อากาศเริ่มเย็นลงและเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่รกร้างและเก่าแก่

หลังจากเดินทางอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสองวันเต็ม ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดหมายตามที่แผนที่ระบุไว้

เบื้องหน้าของเขาคือหุบเหวลึกขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ที่ผนังด้านหนึ่งของหุบเหวมีน้ำตกขนาดใหญ่สายหนึ่งไหลทะลักลงมาสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นทางตันโดยสิ้นเชิง

ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปหากมาถึงที่นี่คงได้แต่ล่าถอยกลับไป แต่หลิงเซียวกลับเดินตรงไปยังขอบเหวอย่างไม่ลังเล

"ตามพล็อตเรื่องแล้ว ทางเข้าลับมักจะซ่อนอยู่ในที่ที่ชัดเจนที่สุด แต่ก็ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุด" เขาพึมพำกับตัวเอง "หลังน้ำตก...ในถ้ำใต้น้ำ...หรือใจกลางค่ายกลมายา..."

ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปใกล้บริเวณน้ำตก เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านที่มองไม่เห็น มันคือค่ายกล! ค่ายกลโบราณที่ทรงพลังซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพรางตาและป้องกันผู้บุกรุก มันสร้างภาพมายาว่าเบื้องหลังม่านน้ำตกนั้นคือผนังหินที่ตันสนิท

หลิงเซียวไม่ได้คิดที่จะใช้กำลังทำลายค่ายกล นั่นเป็นการกระทำที่โง่เขลาที่สุดและอาจทำให้มรดกทั้งหมดพังทลายลงได้

จิตวิญญาณของ "ภพ" เริ่มทำงานอีกครั้ง "ค่ายกลมายาสมัยโบราณมักจะมี 'ข้อบกพร่อง' หรือ 'กุญแจ' ที่เป็นกายภาพซ่อนอยู่...มันถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้สืบทอดที่แท้จริงสามารถผ่านเข้าไปได้"

สายตาของเขากวาดสำรวจบริเวณรอบๆ อย่างละเอียด ไม่ใช่ด้วยสายตาธรรมดา แต่เป็นการมองหา "ความไม่สมเหตุสมผล" ในธรรมชาติ เขาไล่สายตาไปตามรอยแตกของหิน, การไหลของน้ำ, และการเติบโตของมอสส์

และแล้ว เขาก็เจอมัน!

ที่บริเวณแอ่งน้ำเล็กๆ ข้างน้ำตก มีโขดหินก้อนหนึ่งที่ดูเผินๆ เหมือนโขดหินทั่วไป แต่ร่องรอยการกัดเซาะของน้ำบนหินก้อนนั้นกลับสวนทางกับการไหลของน้ำตก! มันเป็นความผิดปกติเล็กน้อยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น!

หลิงเซียวเดินตรงไปยังโขดหินก้อนนั้น เขาวางมือลงบนมัน...และไม่ได้ผลัก แต่กลับ "บิด" มันตามเข็มนาฬิกาสามครั้ง เป็นรหัสลับที่เขาเคยอ่านเจอในนิยายโบราณเรื่องหนึ่ง

ครืด...ครืดดด...

เสียงหินเสียดสีกันดังขึ้น! และภาพที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น!

ม่านน้ำตกที่ไหลทะลักลงมาอย่างบ้าคลั่งพลันแยกออกจากกันช้าๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาแหวกมันออก เผยให้เห็นอุโมงค์ถ้ำอันมืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง! ค่ายกลมายาถูกปิดการใช้งานชั่วคราวแล้ว!

หลิงเซียวไม่รอช้า เขาก้าวผ่านม่านน้ำที่แยกออกนั้นเข้าไปในอุโมงค์ทันที

สิ้นร่างของเขา ม่านน้ำตกก็กลับมาไหลรวมกันดังเดิม ปิดผนึกทางเข้าสู่หุบเขากระบี่ฝังโบราณอีกครั้ง...ตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง